13 Μαρτίου 2018

''είδες ποτέ σου παπαρούνες να μιλούν'' ? - Σοφίας Θεοδοσιάδη


Αιωρούμαι ακαθόριστα..ανάμεσα σε δυο ζωές..
παράλληλες ζωές ..στης διαδρομής μου τις αιώρες..
άλλοτε φτάνω στα ψηλά κλαριά απ' το δεντρί..
που έδεσε την κούνια μου η φύση..
κι άλλοτε χάνομαι στης πόλης τα στενά..
στης αναζήτησης ..μιας υποσχόμενης δημιουργίας 
του πολιτισμού..που οι αιώρες μοιάζουνε στα καρουζέλ..
σχοινιά δεν έχουνε δεμένα..κρεμιέμαι..
αιωρούμαι..χάνομαι ψηλά..μα σταθερά κρατώ
 τα πόδια ν' ακουμπούνε εις τη γης...
Ασφυχτιώ..γογγύζω στης ασχήμιας το αντίκρυσμα..
την ομορφιά ζητώ..για να τη ζωγραφίσω..
βουτάω πινέλλα και διαλύω τέμπερες..
από του νου μου τα πολύτιμα..τα γυάλινα βαζάκια..
σύμμαχος και συντρόφισσα η φύση που ελάτρεψα από παιδί..
χαλί μου στρώνει κατακόκκινο..
της μιας Λαμπρής προσμένοντας το πάτημα στο κάδρο...
σκόρπισε παπαρούνες και τις ύφανε..
στημόνι άλικο..στο πράσινο υφάδι..
είδες ποτέ σου παπαρούνες να μιλούν?
γέρνουν..μου γνέφουνε..κόρες θαρρείς
κόρες με χείλη κατακόκκινα..φιλιά σκορπούν στον έρωτα..
πριν στάξουνε το δάκρυ τους..για του Ιούδα την κατάντια..
πριν στάξουνε το δάκρυ τους για το ''Σταυρό'' του ήρωά μου..
πριν να ματώσουν με τα πέταλα τα κόκκινα τη γης..
για να σκεπάσουν τα καρφιά..
 που πέσανε απ' τα χέρια σου Χριστέ μου...

''στημόνι άλικο στο χρόνο οι παπαρούνες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░

............................................................................................................