28 Μαρτίου 2018

'' φθαρτής σαρκός'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Στήνομαι αντίκρυ στην ηθελημένη μας προσποίηση
αποφυγής..της βεβαιότητας της μόνης..της θνητότητας..
στο κάδρο της ζωής το περιορισμένο μας
στολίδια βάζω στην κορνίζα τη χρυσόδετη..
στιγμές κολλώ με ένταση..με χρώματα και φως..
γίνομαι σκηνοθέτης σαν λιγοψυχώ 
δίνω το σκήπτρο της δικής μου της ζωής..
τα χέρια εμπιστεύομαι της ίδιας της ζωής
και προσδοκώ το απρόβλεπτον..
μέσα απ' τις ανόμοιες των χρόνων διαδρομές μου..
Εκεί στα φίλτρα μου του νου
φιλτράροντας..αποστάζοντας τις θύμησες
παίρνουνε δύναμη..μορφή οι λέξεις μου
και γίνονται ταξιδευτές διαδρομών
σε άγραφες σελίδες ως τα τώρα..
Μια αγωνία με κατέχει απ' τα μικράτα μου
και τούτη η αγωνία μου..''καύσιμο'' καίγεται ακριβό
της κίνησης της μηχανής που οργώνει τη ζωή
και την πηγαίνει σπέρνοντας..
συγκομιδώντας το..το καρποφόρο μου χωράφι..
Γινάτι μου τρανό η συγκομιδή..
γινάτι μου τρανό και η απόλαυση 
της γεύσης των καρπών της..
Συγκρούσεις..μάχες άνισες..
της εσωτερικής μας θλίψης δια το φθαρτόν
διεκδικώντας και αντιμαχόμενη
διεκδικώντας τρόπαια..
τρόπαια του ''φωτός''..
Είν' δυστυχία όσο να πεις..
εκείνη η παραίτηση ψυχές σαν καταλύει...
είν' δυστυχία ο συμβιβασμός..
η μυρουδιά της καμαρίλας της..
καθώς φοριέται φόρεμα φλοράλ..
στο δέρμα το φθαρτόν...............

'' φθαρτής σαρκός''- Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................


26 Μαρτίου 2018

''στο κάρινο το ερμάρι το παλιό'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη..

Στο κάρινο το ερμάρι το παλιό..
με το τριανταφυλλένιο πόμολο..
έκρυψα ..βύθισα το σακουλάκι με το σπόρο σου..
μικρά σποράκια τα στιχάκια σου..
άλλοτε λύπες κι άλλοτε χαρές..φυτρώνανε  σε κήπο..
μα ο κήπος εμεγάλωσε..κι έγινε περιβόλι..
τώρα τα άνθια τους γεμίσαν τα κλαριά..
στους φράχτες της ψυχής μου αναρριχώνται..
Άνοιξη λες..στολίζουνε..
στολίζουν την ασχήμια που σκορπούν...
εκείνα τα πολιτικά..τα βραχνιασμένα αηδόνια..
φυτεύουν σπόρους χαλασμένους στις αυλές..
για να θερίσουνε τα γαϊδουράγκαθα στο θέρος..
κι εσύ..σαν γνήσιος θεριστής..
σοφά και βασανιστικά..να ξεχωρίσεις θα κληθείς..
τη βρώμη από το στάρι...
μα τυχερό κορίτσι εγώ..είμαι ακόμα ζωντανή..
συλλέγω..και τολμώ..εκείνα τα στιχάκια..
πλούσιος σπόρος καρπερός..
εκείνα της ελπιδοφόρας σου της ποίησης..
ελπιδοφόρα φυτεία προσμονής
μες στο ερμάρι της ψυχής μου.........

''στο κάρινο το ερμάρι το παλιό'' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
...........................................................................................................


25 Μαρτίου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 16 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ


Evelyn De Morgan ( 1855- 1919)



Και να εδώ στου πρωινού την ώρα
ένα τραγούδι..η φωνή σου.. 
πήρε την σκέψη μου ψηλά
Άσπρο ξωκκλήσι στης καρδιάς μου τον βράχο
να αγναντεύεις της αγάπης μου το πέλαγο
και τα καΐκια του ονείρου μου  
Ακριβή τουλίπα στο λιβάδι της ψυχής 
Ασπρισμένο σκαλί στο διάβα μου
πεζούλα της χαράς μου 
Ένας ήλιος το γέλιο σου ζέστανε
τα παγωμένα χέρια  της καρδιάς
Είναι φορές που πονάει η ζωή
Έτσι που φτιάχνει την πυρογραφία σου
Είναι στιγμές που χαϊδεύει η ζωή  
έτσι που κάνει τα πρωινά σου πανηγύρι
Είναι φορές που δυο μάτια γλυκά
σου κάνουν δώρο όλες τις γιορτές μαζί...

n. Davios
στη Σοφία.....24/3/2018....9.30π.μ
.................................................................................................   

24 Μαρτίου 2018

''μια επανάσταση θυμήθηκα'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

αμερικανικός πίνακας του 1872 - γυναίκα Ελευθερία..
Εμένα η μάνα μου δεν είχε τίτλους και σπουδές..
δεν εκατείχε λέξεις και βαρύγδουπες εκφράσεις..
μας δίδαξε να ζούμε λεύτερα στη σκέψη μας..
μας έμαθε να αφήνουμε τα χνάρια μας 
απάνω εις τα χώματα που οι προπάποι μας βαδίσαν..
Καθόλου δεν την ένοιαζε 
αν θα μας έγραφαν τα περιοδικά..
ή και οι εφημερίδες..μονάχα μας εμάθαινε 
να γράφουμε ιστορία..
εκείνη την αληθινή.. που ροβολάει
στης Ιστορίας τα ασπρισμένα τα σκαλιά
και τον πηγαίνει και τον οδηγεί..
τον κόσμο τον μικρό πιο παραπέρα..
ήτανε πεισματάρα και επίστευε πως οι ανθρώποι
 οι απλοί..οι ταπεινοί χτίζουνε τις πατρίδες..
Κι ήρθανε τώρα κάτι αξύριστα παιδιά..
ανώριμα και άγουρα στη σκέψη..
φταίμε κι εμείς σαν εξουσία παραχωρήσαμε
στα αδούλευτα..στα ανώριμα ''τσουτσέκια''..
και μας εσφίξαν τα λουριά..
στο παντελόνι και στο νου μας...
και πως να το μπορέσουμε να ζήσουμε 
με τα σφιγμένα τα λουριά..μες στη σκλαβιά..
πως να αντέξει το ανθρώπινο ..ελεύθερο μυαλό..
τα σίδερα που ορθώσανε μπροστά μας?
Όχι δε δικαιούμαστε..δεν επιτρέπεται ποτές..
ποτές μας να σωπάσουμε..
κι ας λέν πως είμαστε σκληροί κριτές..
κι ας λεν πως δεν κατανοούν τα λόγια τα δικά μας..
οι βολεμένοι που πουλήσανε για λίγα μόνο τάλαντα
 της ψυχής τους την ελευθεριά..στο Μεφιστοφελή..
οι φανφαρονιστές του καναπέ..
είναι υποχρέωση..και χρέος μας μεγάλο είναι αυτό..
μια παρακαταθήκη στα παιδιά..
κειμήλιο η ελευθερία της σκέψης για τους νέους...
τι νόημα θα είχε η ονομασιά..
''πατρίδας'' τάχατες ελεύθερης
αν να την περπατείς 
με το κεφάλι σου ψηλά αδυνατείς..
αν εγεμίσανε οι δρόμοι πεινασμένους..
για ποιά επανάσταση που πέτυχε εσύ..
να βαυκαλίζεσαι με το λερό κοστούμι σου..
βαρύγδουπες να βγαίνουνε απ' το ανίδεο το στόμα σου..
λέξεις που έθαψαν την περηφάνεια των ανθρώπων?
Θυμήθηκα ..και συλλογιέμαι και αναπολώ..
κι αν μια επανάσταση διδάχθηκα του 1821
την Οθωμανική Αυτοκρατία που εξέδιωξε..
που εταλάνιζε τη χώρα μου για τέσσερεις αιώνες
σήμερα αιώνες πάλι και μετά..σε μια πατρίδα επιμένω
εκείνη την πατρίδα που μου φύτεψαν αληθινά..
αληθινά μέσα στα σπλάχνα..
γι αυτήν αξίζουν οι γιορτές..γι αυτήν και η περηφάνεια..
για εκείνη που μου δίδαξε..σαν βράχος να αντιστέκομαι..
σαν κύμα να διεκδικώ..σαν βράχος να υπομένω....

 ''μια επανάσταση θυμήθηκα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη - ( εκπαιδευτικός).
............................................................................................................

............................................................................................................

22 Μαρτίου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 15 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ ...... 22/3/2018





Άγριο βοημίας κρύσταλλο..
βραγιά από λεβάντες στην  άκρη των χειλιών μου.. 
λόγια στο κρυμμένο γράμμα της καρδιάς.
Όνειρο που καίει ..βραχνή μου απαγγελία σε πρωινό ποίημα
τίποτα λιγότερο απ' τον λόγο που δεν ξέρω να γράψω 
τίποτα πιότερο απ' το φτερούγισμα της αγάπης 
Εκεί στο τρίστρατο των ματιών μου η μόνη εικόνα
εκεί στην άκρη της ανάσας μου οξυγόνο
πίνακας του Πικάσο στον φωτισμένο τοίχο μου 
μονάχα εσύ........................
Στα καπνοχώραφα ξημέρωμα μαύριζαν τα χέρια τσακίζοντας καπνό
μα η ψυχή πεταλούδα τρυγούσε τη γύρη απ' τα λουλούδια 
με το τραγούδι της Πάνου στα αυτιά
και το τσάκισμα της μέσης και των λαχταριστών γλουτών.

n.Davios

στη Σοφία.... 22/3/2018...........9.30 π.μ
.................................................................................................

21 Μαρτίου 2018

''κι όταν οι ανάξιοι εγωιστές'' - Σοφία Θεοδοσιάδη

Κι όταν οι ανάξιοι εγωιστές δεν ημπορούν..
δεν καταφέρνουν να τραβούν την προσοχή
με γελοιότητες..και πλήθος φιοριτούρες..
χίλιους δυο λόγους προφασίζονται ανόητους..
καθώς κενοί κι ολέθριοι στα εντός τους..
χίλιους δυο λόγους βρίσκουνε..σκαρφίζονται 
για να το βάλουνε στα πόδια..
δρώντας ως χαμαιλέοντες..
εκδίκηση επιστρέφοντας γυρεύουν..
μα ο αγώνας σύντροφοι..συνοδοιπόροι μου 
γίνεται στις αρρένες..
γίνεται πάντοτε στο άπλετο το φως..
και όχι στα υπόγεια των συνομωτών..
στα καταγώγεια των κουτσομπολιών..
μα στης αλήθειας που αρέσκεται..
στις φωτισμένες κάμαρες..με αληθινούς αγωνιστές..
να κατοικεί στους αναζητητές αντάμα..
Πόσο λιγόψυχοι..φυγόπονοι..οι ελαφρείς..
όσοι την τέχνη του αγωνίζεσθαι από μικροί δε μάθαν..
όσοι εγαλουχήθηκαν στη χώρα του ''Εγώ'''
όσοι δε μάθαν το ''Εμείς'' απ' τα μικράτα τους..
όσοι δε μπόρεσαν να διδαχτούν αυτογνωσία..
Λιποταξία πάντα ονειρεύονται..
χρίζοντας την λιποταξία..την φυγοπονία τους..
χρίζοντας την υπεκφυγή ανάγκη τους...
χρίζοντας λύτρωση τα μονοπάτια της φυγής..
αγνοώντας την αυτοπαγίδευση της μη επίλυσης
καθώς σωριάζονται τα εκμαγεία τους
ένα ένα  καταγής..καθώς..σαθρό..
το υπόβαθρο..που το καλούπι εστηρίχθη..
λίγοι σε τούτη τη ζωή οι εκλεκτοί..
ελάχιστοι οι αυτογνώστες ταπεινοί..
στέκουν εκεί αγέρωχοι..
για να φυλάγουν Θερμοπύλες..
τις Θερμοπύλες γνώσης..της αξίας του πολιτισμού..
που με αυταπάρνηση υπηρετούν..
δεν το φορούν το ρούχο αυτοπροβολής..
γιατί απλά.. πολύ απλά..
είναι οι ίδιοι από μόνοι τους..
οι Δωρικές κολώνες μες στο χρόνο...

''κι όταν οι ανάξιοι εγωιστές'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................

19 Μαρτίου 2018

'' στον καφενέ της Κασσιανής'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Δυο καφενέδες είχε το μκρό χωριό..
μα εκειός της Κασσιανής ο καφενές..
σύναξη λες..βιβλίο ζωών..εσελιδομετρούσε..
είχε ένα κρασάκι φίνο και μεζέ..
καφέ στη χόβολη φρεσκοκομμένο μυρωδάτο..
μυρίζει ακόμα ο καφές...........
ήτανε και η Κασσιανή γυναίκα προκομμένη 
και χωρατατζού..ήξερε τις ψυχούλες να χαϊδεύει..
Στης γειτονιάς μου αυτόν τον καφενέ τα χρόνια τα παλιά..
κόσμος πολύς μπαινόβγαινε ..φωνές λογιών ακούγονταν
ζωές ειδών ειδών εστρώνονταν στα σιδερένια τραπεζάκια..
οχλαγοή ..καπνός και μυρουδιές..έμοιαζαν μεγαλείο...
εκεί σε κείνο το μικρό τον καφενέ...
άλλοι επαίζανε ξερή και άλλοι την κολτσίνα..
εστέκονταν και όρθιοι πολλοί και επίνανε ρετσίνα...
ο καφενές εμύριζε καπνούς στριφτού τσιγάρου..
δυο- τρεις τσιμπούκι ετραβάγανε..
κορόϊδευαν τους εαυτούς..θαρρούσανε
πως θα ξεφεύγανε του χάρου..
ολημερίς στον κάματο στ' αμπέλια στα χωράφια
την ευτυχία ψάχνανε τη λιγοστή
τις ιστορίες χτίζανε μονάχοι τους ..
πότε τρομαχτικές με τα φαντάσματα
 στου κάμπου τα περάσματα τα πονηρά..
κι άλλοτε πάλι μοιάζανε χαρούμενες
στων πηγαδιών με τις νεράιδες τις καλές..
όλες γραμμένες πα στους τοίχους του..
εκείνου του μικρού του καφενέ..ανάγκη επιτακτική
να ξεχαστεί η κούραση..η φτώχεια..η δυστυχία..
κυλούσανε πανομοιότυπα οι μέρες και οι νύχτες..
παρηγορία δυνατή..οι μυρωδιές από τους κήπους  της
τα γιασεμιά ..ο βασιλικός..τ' αγιόκλημα..οι βιολέτες..
μα η Γιαννούλα καθημερινά..στους δρόμους γυροβόλα..
με λύχνο έψαχνε να βρει το Νικολό..
εμεθοκόπαγε συχνά εις τον μικρό τον καφενέ..
και έχανε τη στράτα..στο θολωμένο του μυαλό..
απ' όλα είχε ο μικρός μας καφενές..
ειδών ειδών ψυχούλες..
άλλοι μιλούσανε γι αγάπες..για σοδειές..
κι άλλοι μιλούσαν σκυθρωποί..
για θάνατο για αναποδιές..
 χοντρόδετο βιβλίο ζωής ο καφενές..
άνοιξα τους σελιδοδείκτες του..κι εκάθησα
μυρίστηκα..μορφές να βρω να σεργιανίσω..
άκαρπη λες η βόλτα μου στον καφενέ?
χρώματα τώρα ζωηρά..χωρίς τη μυρουδιά...
μοντέρνο λέει το μαγαζί..cafe Paris..το λένε
έτσι το βάφτισε ο γυιός της Κασσιανής..
γιατί απ' τα χρόνια τα παλιά..
το λέγανε εκείνο το καταπρασινο χωριό..
''μικρό Παρίσι'' της Κομοτηνής...
πόσο δεν την αντέχουν τη μιζέρια τους...
ο μεροκαματιάρηδες και οι νέοι οι γεωργοί...
ασφυχτικός κλοιός θαρρείς..τα σύνορα του καφενέ..
ψάχνουνε για Παρίσια....

 ''στον καφενέ της Κασσιανής''  - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................


............................................................................................................

15 Μαρτίου 2018

'' εκείνο το ''φλογάτο'' της φουστάνι'' - Σοφία Θεοδοσιάδη

Συχνά..στην κοίμηση του δειλινού..φόραγε το φουστάνι της
το άλικο..εκείνο το φλογάτο της το κόκκινο..
με τα ''υφάδια''  των ονείρων της..
δαντέλλες ακριβές σαν της ψυχής της.. 
έδενε και στη μέση της ..σφιχτό ζωνάρι τα ανεκπλήρωτα..
εκείνα.. τα κυνηγημένα της τα όνειρα...
που ήταν ραμμένα απά στην ούγια του γερά..
να τα ξηλώσουνε τα αγκάθια  δεν μπορούσαν..
μονολογούσε..βρέχονταν τα πόδια της..
απ' τα βρεγμένα πάθη της τα ανέγγιχτα στο νιόφερτο..
φορώντας το ..σαν φλόγα εκαίγονταν το δέρμα της..
πιο κόκκινα τα πάθη της απ' το μεταξωτό..διάφανο..
ολοκόκκινο του έρωτα..του Έρωτα φουστάνι..
Έκρυβε..όνειρα που δεν επάτησαν στη γης από καιρό..
μα ούτε και φτερούγες δεν εβγάλαν..δεν πετάξαν
 με γιορτινό τραγούδι εκίναγε στη δύση του..
ο ήλιος να τη δώσει στο φεγγάρι..
ήτανε κόρη αλλιώτικη..
τη λέγαν ντεμοντέ.. ρομαντική..παλιομοδίτισσα..ετόλμαγε ..
εδήλωνε και υπέγραφε..πα στον ποδόγυρο 
τον κεντημένο της του φουστανιού του άλικου..
που εβάφη από το πάθος και τη φλόγα των ματιών του...
δραπέτισσα της λογικής..
κανόνες παραβίαζε..σύνορα αψηφούσε..
καθόλου δεν την ένοιαζε στο λίκνισμα ..
ψυχές καρδιές για να κερδίσει..
Χρόνια κρυμμένο..στης ντουλάπας τα βαθειά..
μιας λάμψης φως εγύρευε..στα μάτια  τα ξεχωριστά..
στα μάτια τα δικά του..του ενός..που αγάπησε..
που χάϊδεψε εκείνα τα φλογάτα της μαλλιά... 
ποτές της δεν το άφησε.. δε εξεθώριασε το άλικο..
στη μυρουδιά της ναφθαλίνης δεν εθάφτη...
Αλήθεια..που βρίσκαν οι περαστικοί..που βρίσκαν το κακό..
που εφορούσε το φουστάνι της το κόκκινο..
που σκόρπαγε και γύρω αστερόσκονη πα στις επεθυμιές της..
κι αρχίναγε τρελλό χορό..τολμώντας..αψηφώντας..
μη φοβούμενη..ρομαντική..τρελλή κι αν τηνε εχρίσουν?
Αταίριαστα τα βλέμματα ανέραστων..των αρνητών μιας Άνοιξης..
αειθαλούς μιας άνθησης καρδιάς..
επέφταν αδηφάγα..ανελέητα στα γκρίζα της μαλλιά..
σαν δεν εγεύτηκαν..δεν εδραπέτευσαν της λογικής..
που δεν λατρέψαν για Θεό..εκείνον τον Δραπέτη..
τον Έρωτα..της λογικής Δραπέτη...

'' εκείνο το φλογάτο'' της φουστάνι'' - Σοφία Θεοδοσιάδη. 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


................................................................................................................


13 Μαρτίου 2018

'' νομίζω πως δεν έφυγες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Κάθομαι κάτω απ' την ακακία  μας τη βιολετιά..
και τα παλιά θυμάμαι..
νομίζω πως δεν έφυγες..
πως πήγες μακριά..ταξίδι κίνησες αποδημητικό..
σε συντροφεύουνε στο δρόμο σου..πουλιά
που στέλνω να σου κάνουν συντροφιά..
στα σκοτεινά σου βράδια..
σε βλέπω να περνάς για ύστερη φορά..
του πατρικού σπιτιού μας την εξώπορτα ..
έρχεσαι στα αθόρυβα στον ύπνο μου..
και οι τοίχοι του δακρύζουν...
γελούσες και το γέλιο σου άνοιγε τις καρδιές μας
κράταγες αναμμένο το κερί και μες στις συμφορές..
άφησες πια το σπίτι μας και πήγες μακριά
μοιάζει μπαχτσές που του 'φυγαν για πάντα τα πουλιά..
τα όνειρά σου φύτεψες στη μέση εκεί του δρόμου μας..
αδύναμο που μοιάζει το παρόν στης νοσταλγίας την πόρτα..
Μη με ξυπνήσετε απ' τ' όνειρο..
μην πείτε πως ανέβηκε στον ουρανό..στον ήλιο..
η μάνα μου ήτανε παιδιά..και δεν ακούω λόγια..
πως λέτε ήτανε και πλήρης ημερών...?
εεε..και..η μάνα μου ήτανε τ' αηδόνι μου 
και παραγγέλνω στα πουλιά..
να κάθονται τα βράδια πα στον τάφο της..
και να της κάνουν συντροφιά..φοβόταν το σκοτάδι..

'' νομίζω πως δεν έφυγες'' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
( πέρασαν κιόλας τρεις μήνες)
............................................................................................................

''είδες ποτέ σου παπαρούνες να μιλούν'' ? - Σοφίας Θεοδοσιάδη


Αιωρούμαι ακαθόριστα..ανάμεσα σε δυο ζωές..
παράλληλες ζωές ..στης διαδρομής μου τις αιώρες..
άλλοτε φτάνω στα ψηλά κλαριά απ' το δεντρί..
που έδεσε την κούνια μου η φύση..
κι άλλοτε χάνομαι στης πόλης τα στενά..
στης αναζήτησης ..μιας υποσχόμενης δημιουργίας 
του πολιτισμού..που οι αιώρες μοιάζουνε στα καρουζέλ..
σχοινιά δεν έχουνε δεμένα..κρεμιέμαι..
αιωρούμαι..χάνομαι ψηλά..μα σταθερά κρατώ
 τα πόδια ν' ακουμπούνε εις τη γης...
Ασφυχτιώ..γογγύζω στης ασχήμιας το αντίκρυσμα..
την ομορφιά ζητώ..για να τη ζωγραφίσω..
βουτάω πινέλλα και διαλύω τέμπερες..
από του νου μου τα πολύτιμα..τα γυάλινα βαζάκια..
σύμμαχος και συντρόφισσα η φύση που ελάτρεψα από παιδί..
χαλί μου στρώνει κατακόκκινο..
της μιας Λαμπρής προσμένοντας το πάτημα στο κάδρο...
σκόρπισε παπαρούνες και τις ύφανε..
στημόνι άλικο..στο πράσινο υφάδι..
είδες ποτέ σου παπαρούνες να μιλούν?
γέρνουν..μου γνέφουνε..κόρες θαρρείς
κόρες με χείλη κατακόκκινα..φιλιά σκορπούν στον έρωτα..
πριν στάξουνε το δάκρυ τους..για του Ιούδα την κατάντια..
πριν στάξουνε το δάκρυ τους για το ''Σταυρό'' του ήρωά μου..
πριν να ματώσουν με τα πέταλα τα κόκκινα τη γης..
για να σκεπάσουν τα καρφιά..
 που πέσανε απ' τα χέρια σου Χριστέ μου...

''στημόνι άλικο στο χρόνο οι παπαρούνες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░

............................................................................................................

11 Μαρτίου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 14 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ...10/3/2018




Κοιμήθηκα απά στην άμμο
κάτω απ' τον έναστρο ουρανό
και είχα στα αυτιά μου το τραγούδι του καημού της γης
και στην μύτη τη μυρωδιά των λουλουδιών της πατρίδας
Με νανούρισε το όνειρο της ελπίδας
εκεί στην καυτή γη 
Με ξύπνησε το σκληρό  του κόσμου 
εκεί που οι μυίγες πίναν τα μάτια των παιδιών
Τράχεψε το πρόσωπο της ψυχής μου ο καιρός
και ήρθε στα μεγάλα χρόνια ένα κοκκινομάλλικο όνειρο 
να γαληνέψει τις μέρες μου
Και πως να κάνω μπαμπάκι την καρδιά να το ακουμπήσω
και πως να μεθύσω τις νότες να μου το νανουρίζουν...

nikos Davios 
στη Σοφία...10/3/2018--------8.38.π.μ
..................................................................................................................................

10 Μαρτίου 2018

''ΠΕς ΜΟΥ'' --------Σοφία Θεοδοσιάδη

Πες μου στ' αλήθεια με το χέρι στην καρδιά..
κοιμήθηκες καμμιά φορά..σε χώμα δίχως στρώμα?
Πες μου αν εκοιμήθηκες ποτές..στου κάμπου τα λιβάδια..
να 'χεις το γκιώνη συντροφιά..και γύρω σου κοπάδια?
Ν' ακούς τιτίβισμα πουλιών..φλογέρα του τσοπάνη?
Ν' ακούς γαβγίσματα σκυλιών..και ύπνος να σε παίρνει?
Να 'χεις για στρώμα σιταριές..τα ροζ τα καπνοχώραφα..
τα ολάνθιστα του κάμπου?
προσκέφαλο να γεύεσαι..κόκκινες παπαρούνες? 
να σε ξυπνά πρωί- πρωί το γέλιο του δραγάτη?
Κι αν μια απόκριση γυρεύεις να μου πεις..
τούτο γλυκά σου κρένω..πως
αν ποτέ σου δεν κοιμήθηκες στων αηδονιών τη χώρα..
αν το τραγούδι προσφυγοπούλας έμορφης
δεν έφτασε στ' αυτιά σου..στον κάματο της μέρας.. 
αν το φιλί της στα κλεφτά στις αυλακιές..
δε ζήτησες.. δεν κόπιασες..δεν πήρες..
πως να μπορέσεις να μου πεις..πως νιώθουνε τα νιάτα..
πως χαλαρώνει η ψυχή στο ξύπνημα της φύσης..
Τώρα στης πόλης τα στενά..μέσα στο πλήθος τρέχεις..
ελιγοστέψανε οι ματιές..στις κίτρινες γαζίες..
η φύση μένει σιωπηλή..στο γρήγορο προσπέρασμα..
μα τούτη η ξάστερη βραδιά το νου σου τον φωτίζει..
πως θα 'θελες να κυλιστείς..να παίξεις στο χορτάρι..
να κοιμηθείς τ' ανάσκελα..να βλέπεις το φεγγάρι...

''ΠΕς ΜΟΥ - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................

............................................................................................................

8 Μαρτίου 2018

''Δεμένη με τις θύμησες..γυναίκα''--- Σοφία Θεοδοσιάδη.

Δεμένη εκεί μονάχη με τις θύμησες
μ' ενα παλιό..αόρατο..φθαρμένο το σχοινί
παίζουν τριγύρω της πουλιά..γλάροι..και πελαργοί
σπασμένα φύκια και κουπιά..
σκαρί θυμίζουνε αλλοτινό ναυάγιο..
θα 'ρθουνε άραγε σ' αυτήν..
για να της πούν τι είδανε..τη μέρα μακριά της?
Κάποτε ..γύριζε..επέταγε κι αυτή..με ήλιο με χιονιά..
ακόμα ηχούν γλυκά μέσα στ' αυτιά..
''έλα κυρά..σήκω κυρά..τρέξε κυρά''....
τα ψάρια να προλάβουμε..πριν πέσει η νυχτιά..
μα είναι τα ψάρια λιγοστά..τι να πρωτοπροκάνω?
ρούχα να πάρω των παιδιών..στόματα να χορτάσω?
Δεμένη με τις θύμησες..με το παλιό σχοινί
με το σπασμένο δίπλα της μιας βάρκας το κουπί..
μοιάζει γρια κι αυτή..σα γέρικο σκαρί..
αποκοιμιέται και ονειρεύεται..
να γέρνει το κεφάλι της επάνω στα κουπιά..
να κλαίει σαν το μικρό παιδί..ψάχνοντας στο πλευρό της..
συνεπιβάτη δυνατό..του αντρός της τη συμπόνοια..
''γυναίκα κουράγιο'' τη βαφτίσανε..
κουπιά καθώς ετράβαγε στη φεγγαρόλουστη βραδιά..
θυμάται τόσα όνειρα ..πλεγμένα μες στα δίχτυα της..
θυμάται τόσα όνειρα στην ήσυχη βραδιά..
τα παίρνει τώρα όσα απόμειναν απόψε αγκαλιά..
μαζί πηγαίνουν στα βαθιά..δεν είναι πια μονάχη..
κι είναι στιγμές..μα τι στιγμές..
τη βλέπω να δακρύζει..τραυλίζει και μονολογεί..
να μην υπάρχουν σκοτωμοί..φτώχεια και δυστυχία..
ούτε αφεντάδες..προεστοί μέσα στην κοινωνία..
ας είν' τα ψάρια λιγοστά..σαν δίκαια μοιρασμένα..
μονολογεί ψιθυριστά..ώσπου αποκοιμιέται
<< αυτό το πλήθος σκέφτεται..λογίζεται τι θέλει?
μέσα στη ζούγκλα της ζωής στο τέλος τι του μένει?>>

 ''Δεμένη με τις θύμησες..γυναίκα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░

............................................................................................................

7 Μαρτίου 2018

'' μιας Άνοιξης στο λυκαυγές''------- Σοφίας Θεοδοσιάδη


Robert Lewis Reid - Μουσείο Τέχνης Ν.Υόρκης.
Στο λυκαυγές γεννιέσαι από τη στάχτη σου..
πυροβολείς τα ανέκφραστα τα πρωινά..
στέλνεις ακτίνες μες στον ήλιο της ψυχής 
αναρωτιέσαι..συλλογιέσαι και αυταπαντάς..
τάχα κι αν βρεις τον ορισμό της Άνοιξης..
θα τον χωρέσεις μες στις λίγες τις γραμμές 
στης σύντομης του τετραδίου της ζωής σου?

Τάχατες  να 'ναι η Άνοιξη..η διάθεση της Δήμητρας..
ν' αφήσει πια το θρήνο της Θεάς..και
με αρώματα και χρώματα να την υποδεχτεί..
την κόρη που εθάφτηκε..από τον ζηλωτή..
της άδολης..ανυποψίαστης..της τρανής της εμορφάδας
της Περσεφόνης που ετάχτηκε στον Άδη να κοιμάται?

Ή μήπως πάλι λέμε Άνοιξη τον ηχηρό αντίλαλο
από τις μουσικές τις υψηλές..τις ''ταξιδιάρικες''..
ενός τρανού..θεόσταλτου δημιουργού..
που εμπνεύστηκε ''εζωγράφισε'' σ' ένα μοναχά πεντάγραμμο..
νότες που μοιάζουνε στις αφρισμένες θάλασσες 
και λούλουδα με πέταλα πτερόεντα να χάνονται..
και να σκορπούν στον καθαρό αιθέρα..
να συναντούν..καλέσματα ερωτικά πουλιών..
και τιτιβίσματα επιστροφής μιας χελιδόνας.?

Και καθώς μες στο νου μου περπατούν
οι θρήνοι οι άλλοι οι γοεροί της Παναγιάς..
καταμεσίς της Άνοιξης..θρήνοι απώλειας φοβερής..
ασήκωτης στους ώμους της..του λαμπερού..
επαναστάτη και μοναδικού μοναχογιού.. 
προσμένοντας << Ανάσταση>>..εκεί..
στο Μέγα Σάββατο αποβραδίς
ν' αντέξει η μάνα κι ο καθείς ένα σταυρό..
αναρωτιέμαι για άλλη μια φορά..σάμπως θαρρείς 
σοφότεροι απ' τη Σταύρωση ως περιπατητές
στο τέρμα της διαδρομής μίας ζωής
διανύουμε τα βήματα..του διαδρόμου που οδηγούν..
στο ξέφωτο Ανοίξεως..ελπιδοφόρας αναγέννησης?

Μπορεί..αυταπαντώ και γεύομαι τη σκέψη μου
όλα ετούτα να 'ναι η Άνοιξη αντάμα..
μπορεί και η ελπίδα της Πρωτομαγιάς
καλά λουλουδιασμένης..με στέφανα..
ανάσταση της Κοινωνίας πλέκοντας..
συλλογιζόμενη αστραπιαία  κι απελπιστικά..
και τη << Χαμένη Άνοιξη>> του συγγραφέα Τσίρκα
μήπως και ευμενίζοντας ετούτο το επίθετο << χαμένη>>..
μεταβληθεί και πάρει όνομα..λέγοντας << κερδισμένη>>..

Κι εγώ φτωχή μες στο ''λουλούδιασμα''
στης αρμονίας στης φύσης το απαύγασμα..
αρνούμαι να ασπαστώ το φόβο μου της γήρανσης
αρνούμαι να ασπαστώ πως όλα τέλειωσαν..
και αυτοπαγιδεύομαι απ' το άρωμα του γιασεμιού..
κρεμώντας την ελπίδα στο κλαρί του.
μιας άνθησης..μιας ανανέωσης στο λυκαυγές..
ταξίδι μου στων πόθων το βαγόνι ξεκινώ...
ταξίδι ναύλων ακριβό..του εαυτού προς εαυτόν..
ο λόγος και η αφετηρία μου της αναγέννησης..εγώ..
απόκριση..στο εντός αιωρούμενο ερώτημα..
 μιας Άνοιξης..στις νότες του Βιβάλντι αποζητώντας...

'' μιας Άνοιξης στο λυκαυγές''- Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

Κείμενο: Francis Scaglia Απόδοση στα Ελληνικά: Ίρις Ζαχμανίδη Αφήγηση: Ζακ Μεναχέμ Παίζουν οι σολίστ της Στουτγάρδης υπό τη Διεύθυνση του Marcel Couraud


...................................................................................................................................................................


4 Μαρτίου 2018

'' πρελούδιο εαρινόν ''------Σοφίας Θεοδοσιάδη


Mια νυχτιά καρτ- ποστάλ μου θα λάβεις..
των ερώτων..των πόθων κρυφών..
της ''αγήραντης'' πρώτης μου νιότης...
γητευτής στο βελούδινο δέρμα ριγώντος..
πλανευτής φεγγαριών πανσελήνων 
θιασώτης λαγνείας Ανοίξεως..φέγγος..   
να λυπάσαι μου είναι εντελώς θλιβερό..
περασμένα..χαμένα να κάνεις ταξίδια κορμιών..
μοναχά με ένα λάγνο το βλέμμα να σκύβεις..
των χειλιών μου τη μέντα ακριβή μυρωδιά..
να μασάς..να τη γεύεσαι εκεί στο όνειρό σου..
η βραδιά είναι αλλιώτικα λάγνα απόψε..
τραγουδεί και χορεύει..λικνίζει στο φως..
ταλαντώσεις γλυκές..διψασμένων ερώτων..
στη ροδόχροη φλόγα τρεμάμενου λύχνου..
μη διστάσεις να μπεις στον οντά μου..
πέτα..σβήσε..σταμάτα ρολόγια του χρόνου παλιά..
έαρ νέο..καλέσματος φύσης ποθεί..
στο σοφρά ελιξήρια απλωμένα ειδών ακριβά...
στα αρώματα μέσα στις γεύσεις τις λάγνες..
του κορμιού σου τη δίψα..βρέχει πόθος κρυφός..
σαν των πρώτων ερώτων..νοτισμένες ανάσες..
σαν των πρώτων ερώτων..της μετάληψης Θείο..
το κρασί της αγάπης το μπρούσκο..
 μονορούφι..στο ''ιερό'' εκκλησιάς..
στο μεθύσι το λάγνο του αγιασμένου κορμιού μου..
στου κρυφού..του στερνού μας του έρωτα
 στη δίνη αφέσου..
Και..μη νιώσεις ντροπή..μήτε λύπη..
ξεγυμνώσου χωρίς δισταγμό.. 
τα σφριγηλά νεανίσκης τα στήθη 
δέλεαρ χαμένο ελκυστικό στον καιρό..
μα η κρυμμένη η καρδιά σκεπασμένη..
της νιότης μας της πρώτης τους ανθούς..
θα σου χαρίσει..θα γευτεί..στο μισοσκόταδο
καρπούς ερωτικούς θε να γεννήσει.......
μια καρτ- ποστάλ..στου χρόνου ξεχασμένη μας..
στην τρικυμία του έρωτα..
που εμπατάρισε αναπάντεχα..ανελέητα
κι εβούλιαξε το πλοίο της καρδιάς.....

 '' πρελούδιο εαρινόν '' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

Κι είναι νωρίς..μ' ακούς? 
είναι νωρίς ακόμα ...
μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου..
να μιλώ για σένα και για μένα..

............................................................................................................