28 Φεβρουαρίου 2018

'' στις μαργαρίτες'' ---- Σοφία Θεοδοσιάδη.


Θυμάσαι τότε που το κρύο αψηφούσαμε..
θυμάσαι που ξαπλώναμε στα κάτασπρα ..
τα πρώιμα ανθισμένα τα λιβάδια στο χιονιά?
Αναζητώντας Άνοιξες νωρίς..
εκεί μες στου Φλεβάρη..στου Μαρτιού την παγωνιά..
χάνεται πάλι η κόρη στο αντίκρυσμα..
στο πρώτο τους λευκό..ορθή..ονειρευάμενη
γυρνά και ψάχνει στα μικράτα της..
στης αθωότητας τα χρόνια..αποζητά
ανάμεσα απ' την παιχνιδιάρικη διάθεση..
ανάμεσα στα χωρατά της μάνας της..τότες
ανάμεσα απ' τα τριφύλλια ξεφυτρώνανε..
της κλείνανε το μάτι λες και μοναχά 
γι αυτήν το καταχείμωνο ανθούσαν..
συνήθειο της εγίνηκε..πα στις κοτσίδες της.. 
στα καστανά της τα μαλλιά να τις κρεμά..
να τρέχει στα λημέρια του χωριού τα καταπράσινα..
και να μαδάει τις μαργαρίτες..
θαρρείς και σε μια έκθεση ζωγραφικής..
εκρέμαγε στα πέταλα την αμφισβήτηση..
αγάπη ζήταγε η ψυχή της να τραταριστεί..
και ρώταγε τα λούλουδα κρυφά..ψιθυριστά..
αν οι ανθρώποι και τ' αγόρια τα μικρά..
εκεί στην τάξη της πολύ την αγαπούνε..
μα τώρα που  η Άνοιξη..
σκάει μύτη μέσα στο χιονιά..
και τώρα που εκαθίσανε τα χιόνια στα μαλλιά της..
τώρα που όμοια γίνανε..
σαν πέταλα λευκής μιας μαργαρίτας..
τώρα που πια σοφία κουβαλούσε στο πουγκί..
έπαψε τις λευκές τις μαργαρίτες να κουτσομαδά..
την αγωνία αποχαιρέτησε..και έδιωξε το άγχος μακριά..
στο ένα πέταλο εκείνο το λεπτό...
επιθυμία του έρωτα του ένα..του μοναδικού..
απόκριση να λάβει..της είναι πια αδιάφορο..
του εξιδανικευμένου της..ακουμπισμένου μέσα της
ωσάν πλημμυρισμένου ποταμού.. ιδανικής αγάπης.. 
Τώρα τις μαργαρίτες απ' το παραθύρι της
 αντέχει..και ορέγεται..και ψάχνει..
σε ένα αλωνάκι ομορφιάς..εκείνο της καρδιάς της
να τις φυτεύει να ανθούν..χωρίς τα ανταλλάγματα
που επιτακτικά αποζητούσε..
γιατί είναι οι δόλιες άσπρες μαλακές..μα τολμηρές
 οι μαργαρίτες οι λευκές..
με κίτρινη κορδέλλα στολισμένες..
και ας αντέχουνε..κι ας μη διστάζουνε..
το καταχείμωνο τα άνθια τους να φορούν
 και να χορεύουνε στης παγωνιάς τ' αγιάζι..
τώρα πια ζεσταμένη απ' το παραθύρι το μικρό..
έχει το βλέμμα της γαλήνιο..η μικρή που ετράνεψε
τις απαντήσεις τις γωρίζει από καιρό..γνωρίζει..
γιατί οι μαργαρίτες έχουν πέταλα σε αριθμό μονό..
και είναι η δική της η διάθεση..καθώς της εμαδά..
αν θα αρχίζει από το ''δε με αγαπά''..ή απ' το ''μ' αγαπά''..
κι έτσι μίαν απάντηση της αρεσκείας της προσμένοντας..
έπαψε πια να γεύεται την αγάπη στα τυχαία..
μα στη ζωή ''τους''.. που δε την αγαπούν..
από νωρίς..τους έστειλε ..με ένα εξπρές..
στα ξένα της ψυχής τους..
τα έθαψε τα πέταλα τα αρνητικά..και 
ξεραμένα εμαράθηκαν..στα χέρσα τα λιβάδια..
τώρα τα μάτια της θωρούν..στις μαργαρίτες τις λευκές.. 
την αγνή τους..την αθώα ομορφιά....

 '' στις μαργαρίτες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 


...................................................................................................................................................................