3 Φεβρουαρίου 2018

''στις τρικυμίες σου αναδύεσαι'' - Σοφία Θεοδοσιάδη..



Στο άγγιγμα της τρικυμίας σου αναδύεσαι..
Βγαίνεις από τα βάθη σου..
αλμύρα απ' το βυθό σου κουβαλώντας..
ανίχνευσης...μιας αναζήτησης ..
των λαξεμένων σου πληγών..της ενδοχώρας σου
σ' απόκρυφες σπηλιές 
στων κοραλλιών τις ρίζες σου...φυλάγεις τες 
στης Ιστορίας του βυθού σου το τσουκάλι..
Βγαίνεις από τα βάθη σου της θάλασσας..
λουσμένη με όστρακα ακριβά..κοχύλια
κρυμμένα να 'χουνε το φίλντισι..
το ακριβό μαργαριτάρι..
Αναδυόμενη..λες  μοιάζεις ξωτικό...
βουτάς με δίχως μάσκα στο βυθό...
ξορκίζεις το κακό..ανάσες σφίγγεις..
τις κρατάς..αλιέας λες και μαργαριταριών..
στην ακτή σου τη γαλάζια εναποθέτεις..
Βγαίνεις..άλλοι ορκίζονται..πως είσαι ξωτικό...
οι ζηλωτές του κλέους των ηρώων σου...
το βλέμμα στρέφουν απειλητικό...
περπατησιά στο χρόνο κόρης λυγερής..
στην άκρια της θάλασσας ξεπλέκοντας.. 
λούζοντας τα μαλλιά σου..
προξενητάδες στέκονται σωρό...τα κάλλη
τα αρχαία σου..μεθοκοπώντας τρυγητάδες..
θεματοφύλακες περάσαν και χαθήκανε
αστέρια λαμπερά μες στο βινύλλιο της ψυχής..
πολεμιστάδες σου αληθινοί...
κουβαλητές της έννοιας...
πατρίδας την ονόμαζαν του καθενός...
και σεβασμός στα ιερά..στα όσια..
στα χώματα τα πολυπερπατημένα..
γεννήτορες..προπάτορες..σοφοί και γελασμένοι..
κρεμάς το περιδέραιο ακριβό απ' τον ιστό
σειρές μαργαριτάρια κρεμασμένα στο λαιμό μου...
πατρίδα εσύ δική μου της ψυχής..
πατρίδα εσύ..μου μάθανε..οι χρόνοι και οι καιροί..
να το προφέρω..Ελλάδα....

'' στις τρικυμίες σου αναδύεσαι'' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
.........................................................................................................


............................................................................................................