20 Απριλίου 2018

''περί θετικότητας'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Όντας εις το ξημέρωμα..και πεταρίζοντας 
στην ομορφιά της χαραυγής τα βλέφαρα..
μία πιπίλα σου χαρίζουνε..στα ψεύτικα..
οι ελαφρείς των ελαφρών και οι παρασυρμένοι
εκείνα τάχατες της θετικότητας λημέρια περπατώντας..
πιάνουν νωρίς δουλειά απ' το πρωί
εκείνοι που τις νύχτες τους ασφυχτιούν..
γεμάτοι από τα τραύματα ..
της υποκρισίας ενστερνιζόμενοι 
λόγια τ' αέρα για τους θετικούς 
των συναναστροφών τους των ανθρώπων..
ανίδεοι και αδαείς..''λατέρνες'' σκεβρωμένες..
ντυμένες με άνθια πλαστικά..το καμουφλάζ..
χρίζουνε θετικούς τους ανειλικρινείς..
που χάχανα γεμίζουν τις πληγές τους..
κοιτούν ψηλά και αφ' υψηλού
καθημερινά επαίτες του βαυκαλισμού..
χρίζοντας θετικότητα ..
της ελαφράδας το ασήμαντον..
την δίψα..την κενότητα..για το επίπλαστον 
εκείνη της διαδρομής..της μη επίγνωσης..
της μίζερης ..εικονικής ζωής τους..
στης ηρεμίας τα λημέρια τάχατες 
με δεκανίκι τους τους ''θετικούς''
ψάχνουν να κατοικήσουν..
Ω!οι απελπισμένες τους της μοναξιάς ψυχές
εχάθη η επικοινωνία η αληθινή..
βαφτίσαν θετικότητα το πρόχειρον..το βολικόν..
προβάλλουν το απόλυτον το τίποτα..
κρύβουνε το συναίσθημα τ' αληθινό..
κουκουλωμένο εις το πάπλωμα..
που αγόρασαν φτηνά..μες στα παζάρια
της αποφυγής..μακράν του αγγίγματος 
εκείνης της λεπτής γραμμής..
που οδηγεί εις το  ανθισμένο τους χαμόγελο..
απόρροια επιλογής..βαδίζοντας στη γνώση.. 
τρατάρουνε και μας καλούν..
γελοιωδώς φαντασιαζόμενοι..
λογής - λογής τα ψεύτικα χαμόγελα..
οι αθλίοι οι χαχανιστές..
ο παραλογισμός χτυπάει κόκκινο..
σέρνοντας τα ηρεμιστικά..στην ώρα
της χαώδους μοναξιάς τους..
παγιδευμένοι στο συρμό της εποχής..
που εξόδεψε μελάνι με τους τόνους..
στην αναζήτηση της θετικότητας.. 
που είναι το ζητούμενο και ο αυτοσκοπός
αρνούνται την αυθεντικότητα..και 
την πραγματική τους τη ζωή..
που δεν τρατάρει μόνο χάχανα..
μα και δάκρυα και γέλια..
Υφάδι ο άνθρωπος με χρώματα..
όλα τα χρώματα στημόνι της ψυχής του..
δε γίνεται απ' τα χαράματα..αποβραδίς..και εσαεί..
να κυνηγά το ψεύτικο συναίσθημα..
που έχει ένα χρώμα μοναχά..
των υποκριτών φορώντας το το φόρεμα
που γράφει ''θετικός''..
ο αρνητής της κάμπιας του που βγαίνει πεταλούδα..
στα χάχανα χαμένος του..κάμπια θα παραμένει...

'' περί θετικότητας'' - Σοφία Θεοδοσιάδη..
............................................................................................................

18 Απριλίου 2018

''της νύχτας μου ρωγμή''- Σοφία Θεοδοσιάδη.

Αλλιώτικο το γκρίζο της νυχτιάς..
κανένα εις το συναπάντημα αποβραδίς..
κανένα δεν του μοιάζει..παράξενο..
πάχνης πυκνής..κρυσταλλωμένα σταγονίδια καρδιάς..
''τοξεύει''..ελλοχεύει των αγγέλων τα φτερά..
έτσι σαν άγγελος ετρύπωσες εκείνη τη νυχτιά..
εφώτισες..ελεύκανες..χρωμάτισες τη ''φτωχική'' ζωή μου..γέννας ελπιδοφόρας  εποχών ισχνών..
χάρες αγγέλων..φορεμένη αιθερικών φτερά..
δεν έμοιαζες του κόσμου τούτου..ξωτικό..
το μαγισσάκι που γυρνάει απάνω απ' τις καρδιές..
το μαγισσάκι που 'χει για ραβδί..
νήματα αγάπης μεταξένια..ιστών..δημιουργίας..
ωσάν τους ζηλωτές τ' άλλα τα ξωτικά..
δεν έχουν τη θωριά σου..τη μιλιά σου
Τα δάκρυά μου μάζεψα σ' ένα ποτήρι διάφανο ..
γέλιο να σου τα κάμω..
κρυστάλλινο ποτήρι ακριβό..παιδί από κρύσταλλο
πολύτιμο στην αγορά..της Βοημίας κρύσταλλο..
για με..φως λαμπερό των δύσκολων καιρών..
Έτσι κι αλλιώς παρέα μου παντοτινή..
το δάκρυ και το γέλιο μου..της ύπαρξης 
με τίποτα δε θ' άλλαζα ..
με τίποτα λιγότερο για σένα..
το γέλιο σου..καθρέφτης διψασμένων των ψυχών..
αστείρευτη πηγή..των διψασμένων οδοιπόρων...

 ''της νύχτας μου ρωγμή''- Σοφία Θεοδοσιάδη
...........................................................................................................

στην κόρη μου....
στην Ηλιάνα μου..........

............................................................................................................

16 Απριλίου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 17 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ.





Μου έκλεισε το μάτι μια νότα
μου χαμογέλασε ένας στίχος
κι εγώ πως να αρνηθώ..
τον τραγούδησα..
Πάρε μαζί σου αυτό το χελιδονάκι 
γέλιο μου.. και κίνησε..
Φόρα στο πέτο σου 
τη μαργαρίτα των ματιών μου..
εκεί..στις ώρες του καφέ φωλιάζω.
στο αγαπημένο βλέμμα
ένα κολιμπρί της αγάπης.. 
να πεταρίζω αδιάκοπα..

nikos Davios.... 15/4/2018 
στη Σοφία...
...............................................................................................



15 Απριλίου 2018

''ψελλίζοντας τον έρωτα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Αγαπημένε μου..........
μας κύκλωσε η Άνοιξη..μας ''απειλεί''..ασφυχτικά
δεν το ακούς το μακρινό τραγούδι μας...
γραμμόφωνο θαρρείς..σε ξεχασμένο καφενείο..
φέρνει τις νότες μοναχά για μας..
τους ήχους μας μοιράζει..πετά..
μας πλησιάζει επικίνδυνα..
επάνω από τα βάτα πια δεν στέκεται της λίμνης..
χορδές μεταξωτές βιολιού..στα νούφαρα δοξάρι..
λυπάμαι που άργησα αποβραδίς..
φεγγάρι μου τα φταις κι εσύ..που έλεος δε δείχνεις..
φοβούμαι μη και δεν προκάνω τα..
τα μαραμένα νούφαρα να κλαίω στην άκρια 
μέσα στις βατιές..πριν να γενεί..
στο στήθος σου το τριχωτό..χάδι για να τα κάμω...
έλα κοντά μου απόψε..μη με φοβηθείς..
χάρισε..και μη λυπηθείς..σκόρπισε το κορμί σου..
εκεί στην άκρια της λίμνης μας..της λίμνης της κρυφής..
μαζί..μονάχοι μας..και μη τσιγκουνευτείς..
να σκορπιστούμε..ρουφώντας το 
νέκταρ πολύτιμο θαρρείς στις θυμαριές..
είναι αργά μεσάνυχτα..κι είναι φορές που νιώθω..
πως θα 'πρεπε να ζω σε μία άλλη εποχή..
ρομαντικής το ξωτικό..
να μην ηχούν τα λόγια μου παράξενα..
να βρίσκουνε αντίκρυσμα..σε ανοιχτές καρδιές...
σε πανηγύρι να κινούν οι αισθήσεις μας ολόγυμνες..
σε ένα σεντόνι αμαρτωλό..γλυκά προστατευμένες..
στο μαξιλάρι της ψυχής μου το μεταξωτό..
βελούδινα τα όνειρα κουρνιάζουν..
εσύ κι εγώ..ψελλίζοντας τον έρωτα..

 ''ψελλίζοντας τον έρωτα''- Σοφία Θεοδοσιάδη
..........................................................................................................

............................................................................................................

12 Απριλίου 2018

''πολέμους εψιθύριζαν'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη..

Θα 'θελα να ξυπνήσω μιαν αυγή
λουλούδινα στεφάνια για να πλέξω..
τόσα να γίνουνε πολλά..
όσα οι ανθρώποι πα στον κόσμο..
γιορτή να γίνεται των λουλουδιών..
για τη χαρά της σκέψης..της ειρήνης ..
Θα 'θελα ολούθε να προλάβουν 
να ρουφήξουν τη ζωή..
χυμούς ..καρπούς και πάθη
μη χάσκουνε και μας κοιτούν..
είναι μικρός..μακρύς ο δρόμος ..
στην έμπαση αιφνίδιος ο ερχομός..
μικρός της  αποχώρησης εκτός της..
Πολέμους εψιθύριζαν..δολοφονούσαν Άνοιξες..
είχανε βγει για πάρτυ οι αρχοντάδες των λαών..
είχε μαζί τους βγει και ο εγωισμός..
συμφέροντα μεγάλα τα βαφτίσαν
να πάρουν λένε και από θάλασσες..
τις θάλασσες δικές μας και δικές τους..
παράνοιας τα σύνορα τα νοητά..
ό,τι μπορεί για να καεί να τους ζεστάνει..
όχι ..να μη ζεστάνει όλους μας..
όχι..μονάχα για τη ράτσα τους να γίνει η μοιρασιά..
Ταλαίπωρη ανθρωπότητα και δύστυχη..
ταλαίπωροι ανθρώποι..
πολιτισμό εφτιάξατε θαρρείς..από γεννεσημιού..
σπουδαίος λέει ετούτος ο πολιτισμός..
ωσάν της θάλασσας στα ψάρια κολυμπώντας..
και ο μικρός καταβροχθίζεται από το θεριό..
κι όλα βαίνουνε καλώς..
στο Θεατράλε της σκηνής..
και του μικρού..του μέγα κόσμου
Κι εσύ καλείσαι να κοιτάς με μάτια καθαρά..
τις ομορφιές με χρώματα να τις κεντάς..
ατόφιες και απλήγωτες..ανήμπορος.. 
να προσπαθείς να τις μοιράζεις..
πολέμους πάλι εσκαρφίστηκαν 
μες στα ψυχρά λημέρια τους..
σάμπως και οι πολέμοι τους 
κοπάσαν και ποτές?

''πολέμους εψιθύριζαν'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................


............................................................................................................

9 Απριλίου 2018

''τ' αρώματα με πλάθαν'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.


Έτσι θα τη θυμάμαι τη σημερινή..
κρατώντας το άρωμα της πασχαλιάς..
της φυλαγμένης  στο ποτήρι της καρδιάς μου..
κι ας εμαράθη μες στο λεύκωμα..
 στου χρόνου τις σελίδες τις χλωμές..
γυναίκα εγώ..κι οι μουσικές..τα αρώματα 
με πλάθανε..με χτίζανε..με άγγιζαν βαθιά..
μύθους γεννούσανε γλυκείς..
ερωτικά..και ξωτικά εμοιάζαν παραμύθια..
έστεκες ολοζώντανος..εμπρός μου εσύ..
και τόσο μακριά μου..
πιότερο κι απ' το ξωτικό επιθυμητός..
εκεί στο γλυκοχάραμα ερχόσουνα..
τρύπωνες απ' το παραθύρι μου...
σαν γνώριμη παλιά μοσχοβολιά..
σε λεύκωμα κρυμμένη..
σαν το κλαρί της πασχαλιάς μ' εψήλωναν
τα λόγια σου τα τρυφερά..
φλάουτου ανεξίτηλες οι μουσικές
φτιαγμένες απ' τον όμορφο κορμό της
λίπασμα ακριβό στις ρίζες μου..
που με κρατάγανε στη γης..
μη και χαθώ..και σωριαστώ..
στης ζάλης τους το ύψος..


έτσι θα τη θυμάμαι τη διαδρομή.
με τις κρυμμένες λέξεις μου..
δάκρυ που δεν εκύλησε στη θύμηση..
δάκρυ που δε μοιράστηκε στα δύσκολα..
στης απουσίας σου  τη μυρουδιά..
στης περιπλάνησης μιας πασχαλιάς...
καθώς ο χρόνος και τα χρόνια μου κυλούσαν...

 '' τ' αρώματα με πλάθαν'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
...........................................................................................................

7 Απριλίου 2018

''φως Αναστάσιμο προσμένοντας'' --- Σοφία Θεοδοσιάδη


Μέσα απ' τους κρότους.. τα πυροτεχνήματα..τις λάμψεις και τα Ρέκβιεμ..
τα φορεμένα γιορτινά τους τα χαμόγελα..
ελπιδοφόρας συντροφιάς ήχοι καμπάνων μακρινοί..
θα ψάξουν ..θα αφουγκραστούν..θα θυμηθούνε..
θα τολμήσουν στην ταφόπλακά σου εμπρός για να σταθούν..
να ανεγείρουν τα βαριά τα σκουριασμένα τα πετρώματα...
Κι απόψε δε θα φοβηθούν..καθώς εγίνανε της μόδας οι ταφόπλακες..
ανέκαθεν..μιμούμενοι Πιλάτους και Ιούδες και Καϊάφα..
θα κλείσουν  και τα μάτια και τα αυτιά..
θα αφήσουν πίσω το Σταυρό..τα αγκάθια ..τα καρφιά..
κι απ' τη δική σου εξύψωση..ανέγερση..κι αυτοί θα αναστηθούν..
Δεν την αντέχουν την ταφόπλακα.. 
που σκέπασε βαριά τις ιδέες Σου Θεάνθρωπε.. 
τολμώντας στην αποψινή βραδιά..
να ξερες πόσα θέλουνε μαζί σου για να μοιραστούν!!!!
σε μια μια μονάχα Ανάστασης βραδιά..αποζητώντας Έλεος..
Μα για τις άλλες τις ταφόπλακες τις καθημερινές..
κανείς δε θα τολμήσει να μιλήσει..
Εκείνες που φορτώσαμε στις άδολες τις πλάτες τους...
μιας νεολαίας αθώας και ανυποψίαστης...
εκείνες τις ταφόπλακες..που κιτρινίσανε 
σα μάρμαρα απ' των χρόνων τη σκουριά.. 
αλήθεια..σχεδιάζουμε να τις ανασηκώσουμε..
και Ανάσταση να διαδραματιστεί..στα απορημένα μάτια ? 
Κι ο Γολγοθάς παραμονεύοντας..ολόρθος και αληθινός 
και ανηφορικός και δύσβαστος συνάμα...
ζωγραφισμένος θα σταθεί..στων ομματιών..
των νηστικών μικρών παιδιών..των κουρελιάρηδων...
των πεινασμένων..των ανήμπορων και απροστάτευτων ..
χωρίς κοινωνική..ουσιαστική..αξιοπρέπειας φροντίδας του ατόμου.
Μα ναι.. η Ανάσταση κι εκείνη θα καραδοκεί ...
θα ελπίζει..θα αγωνιά..μαζί μας 
θα προσμένει..θα ευελπιστεί..σε μία νέα Άνοιξη...
σε μια καινούρια Αναστάσιμη ψυχής μας Πασχαλιά..
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!

''φως Αναστάσιμο προσμένοντας'' --- Σοφία Θεοδοσιάδη

..................................................................................................

3 Απριλίου 2018

'' στο πένθος Σου με βιόλες θα σταθώ'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Με θλίβει να το τραγουδώ..και λύπη με γεμίζει..
αρνούμαι να παραδεχτώ για τη ζωή..
πως ''κείτεται εν Tάφω''..σχήμα οξύμωρον..
ζωή σημαίνει δράση..αναγέννηση..
μα εσένανε προσπάθησαν Χριστέ ..
στον τάφο για να κρύψουν τις αλήθειες σου
αλήθειες που δεν άντεχαν..κοντράραν ..
κάτω από την ταφόπλακα σκεπάζανε
τη γύμνια τη δικιά τους..
Καθώς βαδίζω στη Μεγάλη Εβδομάδα σου..
που για χατήρι Σου λογίστηκε Μεγάλη..
με απορημένα μάτια θα κοιτάζω καταγής..
με βλέμμα θλίψης θα μαζεύω και τις πασχαλιές..
στον Τάφο το χωμάτινο να τις σκορπώ..
που εδέχθη το κορμί Σου..
Πως να σ' αφήσω με τ'ακάνθινο στεφάνι Σου
να κλείσω και τα μάτια μου στο μέτωπο
που αιμορραγεί ακόμα σήμερα..
πως να αφήσω έναν κόσμο ολάκερο
με αγκάθια να στολίζει μίαν Άνοιξη
ακάνθινα στεφάνια για να πλέκει στα μαλλιά..
Πήρα τις βιόλες και τις πασχαλιές..εκίνησα να Σ' έβρω
κάθε που μια ταφόπλακα σκεπάζει ερμητικά..
λόγια αγάπης ..συμφιλίωσης..λόγια αδελφοσύνης...
ο κόσμος γίνεται φτωχότερος των ζωντανών..
χορεύει ο θάνατος ..θερίζει την αλήθεια...
Όχι το πένθος Σου δε με νικά...
μου ανοίγει βήματα γοργά..κατάματα
κοιτάζω τους καφρέφτες που αντανακλούν..
στο φωτοστέφανο το λαμπερό..
της όμορφης..της αξεπέραστης..
γεμάτης ιδέες κεφαλής Σου..
στα επαναστατικά Σου οράματα..δε μπήγω τα καρφιά
με μιας το ακάνθινο στεφάνι σου ξεχνώ..
φέρνω στη μνήμη Σου στεφάνι λουλουδένιο..
στεφάνια πλέκουν βιόλες για εκειούς
που σταυρωθήκαν για τα πάθη τα μεγάλα..
και μυρωδάτες πασχαλιές π' ανθίσαν πρώιμα για Σε..
όμοιες  τριγύρω Σου να τις σκορπούν..
όμοιες  και ανεξίτηλες ωσάν τα λόγια τα σοφά..
όμοιες με τις μοσχοβολιές της όμορφης ψυχής Σου..


'' στο πένθος Σου με βιόλες θα σταθώ'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
..........................................................................................................

Γλυκύ μου Έαρ....πάντα θα σε τραγουδώ............
με μελωδίες κατανυκτικές..μέσα από το Θείο δράμα..
γεννιέται η ελπίδα πάλι απ' τη Θυσία και τη Σταύρωση..
τ' ανθρώπου την Ανάσταση εντός μας καρτερώντας ...
 με μια εξαίσια μουσική !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
η φίλη σας Σοφία..............

............................................................................................................

28 Μαρτίου 2018

'' φθαρτής σαρκός'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Στήνομαι αντίκρυ στην ηθελημένη μας προσποίηση
αποφυγής..της βεβαιότητας της μόνης..της θνητότητας..
στο κάδρο της ζωής το περιορισμένο μας
στολίδια βάζω στην κορνίζα τη χρυσόδετη..
στιγμές κολλώ με ένταση..με χρώματα και φως..
γίνομαι σκηνοθέτης σαν λιγοψυχώ 
δίνω το σκήπτρο της δικής μου της ζωής..
τα χέρια εμπιστεύομαι της ίδιας της ζωής
και προσδοκώ το απρόβλεπτον..
μέσα απ' τις ανόμοιες των χρόνων διαδρομές μου..
Εκεί στα φίλτρα μου του νου
φιλτράροντας..αποστάζοντας τις θύμησες
παίρνουνε δύναμη..μορφή οι λέξεις μου
και γίνονται ταξιδευτές διαδρομών
σε άγραφες σελίδες ως τα τώρα..
Μια αγωνία με κατέχει απ' τα μικράτα μου
και τούτη η αγωνία μου..''καύσιμο'' καίγεται ακριβό
της κίνησης της μηχανής που οργώνει τη ζωή
και την πηγαίνει σπέρνοντας..
συγκομιδώντας το..το καρποφόρο μου χωράφι..
Γινάτι μου τρανό η συγκομιδή..
γινάτι μου τρανό και η απόλαυση 
της γεύσης των καρπών της..
Συγκρούσεις..μάχες άνισες..
της εσωτερικής μας θλίψης δια το φθαρτόν
διεκδικώντας και αντιμαχόμενη
διεκδικώντας τρόπαια..
τρόπαια του ''φωτός''..
Είν' δυστυχία όσο να πεις..
εκείνη η παραίτηση ψυχές σαν καταλύει...
είν' δυστυχία ο συμβιβασμός..
η μυρουδιά της καμαρίλας της..
καθώς φοριέται φόρεμα φλοράλ..
στο δέρμα το φθαρτόν...............

'' φθαρτής σαρκός''- Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................


26 Μαρτίου 2018

''στο κάρινο το ερμάρι το παλιό'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη..

Στο κάρινο το ερμάρι το παλιό..
με το τριανταφυλλένιο πόμολο..
έκρυψα ..βύθισα το σακουλάκι με το σπόρο σου..
μικρά σποράκια τα στιχάκια σου..
άλλοτε λύπες κι άλλοτε χαρές..φυτρώνανε  σε κήπο..
μα ο κήπος εμεγάλωσε..κι έγινε περιβόλι..
τώρα τα άνθια τους γεμίσαν τα κλαριά..
στους φράχτες της ψυχής μου αναρριχώνται..
Άνοιξη λες..στολίζουνε..
στολίζουν την ασχήμια που σκορπούν...
εκείνα τα πολιτικά..τα βραχνιασμένα αηδόνια..
φυτεύουν σπόρους χαλασμένους στις αυλές..
για να θερίσουνε τα γαϊδουράγκαθα στο θέρος..
κι εσύ..σαν γνήσιος θεριστής..
σοφά και βασανιστικά..να ξεχωρίσεις θα κληθείς..
τη βρώμη από το στάρι...
μα τυχερό κορίτσι εγώ..είμαι ακόμα ζωντανή..
συλλέγω..και τολμώ..εκείνα τα στιχάκια..
πλούσιος σπόρος καρπερός..
εκείνα της ελπιδοφόρας σου της ποίησης..
ελπιδοφόρα φυτεία προσμονής
μες στο ερμάρι της ψυχής μου.........

''στο κάρινο το ερμάρι το παλιό'' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
...........................................................................................................


25 Μαρτίου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 16 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ


Evelyn De Morgan ( 1855- 1919)



Και να εδώ στου πρωινού την ώρα
ένα τραγούδι..η φωνή σου.. 
πήρε την σκέψη μου ψηλά
Άσπρο ξωκκλήσι στης καρδιάς μου τον βράχο
να αγναντεύεις της αγάπης μου το πέλαγο
και τα καΐκια του ονείρου μου  
Ακριβή τουλίπα στο λιβάδι της ψυχής 
Ασπρισμένο σκαλί στο διάβα μου
πεζούλα της χαράς μου 
Ένας ήλιος το γέλιο σου ζέστανε
τα παγωμένα χέρια  της καρδιάς
Είναι φορές που πονάει η ζωή
Έτσι που φτιάχνει την πυρογραφία σου
Είναι στιγμές που χαϊδεύει η ζωή  
έτσι που κάνει τα πρωινά σου πανηγύρι
Είναι φορές που δυο μάτια γλυκά
σου κάνουν δώρο όλες τις γιορτές μαζί...

n. Davios
στη Σοφία.....24/3/2018....9.30π.μ
.................................................................................................   

24 Μαρτίου 2018

''μια επανάσταση θυμήθηκα'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

αμερικανικός πίνακας του 1872 - γυναίκα Ελευθερία..
Εμένα η μάνα μου δεν είχε τίτλους και σπουδές..
δεν εκατείχε λέξεις και βαρύγδουπες εκφράσεις..
μας δίδαξε να ζούμε λεύτερα στη σκέψη μας..
μας έμαθε να αφήνουμε τα χνάρια μας 
απάνω εις τα χώματα που οι προπάποι μας βαδίσαν..
Καθόλου δεν την ένοιαζε 
αν θα μας έγραφαν τα περιοδικά..
ή και οι εφημερίδες..μονάχα μας εμάθαινε 
να γράφουμε ιστορία..
εκείνη την αληθινή.. που ροβολάει
στης Ιστορίας τα ασπρισμένα τα σκαλιά
και τον πηγαίνει και τον οδηγεί..
τον κόσμο τον μικρό πιο παραπέρα..
ήτανε πεισματάρα και επίστευε πως οι ανθρώποι
 οι απλοί..οι ταπεινοί χτίζουνε τις πατρίδες..
Κι ήρθανε τώρα κάτι αξύριστα παιδιά..
ανώριμα και άγουρα στη σκέψη..
φταίμε κι εμείς σαν εξουσία παραχωρήσαμε
στα αδούλευτα..στα ανώριμα ''τσουτσέκια''..
και μας εσφίξαν τα λουριά..
στο παντελόνι και στο νου μας...
και πως να το μπορέσουμε να ζήσουμε 
με τα σφιγμένα τα λουριά..μες στη σκλαβιά..
πως να αντέξει το ανθρώπινο ..ελεύθερο μυαλό..
τα σίδερα που ορθώσανε μπροστά μας?
Όχι δε δικαιούμαστε..δεν επιτρέπεται ποτές..
ποτές μας να σωπάσουμε..
κι ας λέν πως είμαστε σκληροί κριτές..
κι ας λεν πως δεν κατανοούν τα λόγια τα δικά μας..
οι βολεμένοι που πουλήσανε για λίγα μόνο τάλαντα
 της ψυχής τους την ελευθεριά..στο Μεφιστοφελή..
οι φανφαρονιστές του καναπέ..
είναι υποχρέωση..και χρέος μας μεγάλο είναι αυτό..
μια παρακαταθήκη στα παιδιά..
κειμήλιο η ελευθερία της σκέψης για τους νέους...
τι νόημα θα είχε η ονομασιά..
''πατρίδας'' τάχατες ελεύθερης
αν να την περπατείς 
με το κεφάλι σου ψηλά αδυνατείς..
αν εγεμίσανε οι δρόμοι πεινασμένους..
για ποιά επανάσταση που πέτυχε εσύ..
να βαυκαλίζεσαι με το λερό κοστούμι σου..
βαρύγδουπες να βγαίνουνε απ' το ανίδεο το στόμα σου..
λέξεις που έθαψαν την περηφάνεια των ανθρώπων?
Θυμήθηκα ..και συλλογιέμαι και αναπολώ..
κι αν μια επανάσταση διδάχθηκα του 1821
την Οθωμανική Αυτοκρατία που εξέδιωξε..
που εταλάνιζε τη χώρα μου για τέσσερεις αιώνες
σήμερα αιώνες πάλι και μετά..σε μια πατρίδα επιμένω
εκείνη την πατρίδα που μου φύτεψαν αληθινά..
αληθινά μέσα στα σπλάχνα..
γι αυτήν αξίζουν οι γιορτές..γι αυτήν και η περηφάνεια..
για εκείνη που μου δίδαξε..σαν βράχος να αντιστέκομαι..
σαν κύμα να διεκδικώ..σαν βράχος να υπομένω....

 ''μια επανάσταση θυμήθηκα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη - ( εκπαιδευτικός).
............................................................................................................

............................................................................................................

22 Μαρτίου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 15 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ ...... 22/3/2018





Άγριο βοημίας κρύσταλλο..
βραγιά από λεβάντες στην  άκρη των χειλιών μου.. 
λόγια στο κρυμμένο γράμμα της καρδιάς.
Όνειρο που καίει ..βραχνή μου απαγγελία σε πρωινό ποίημα
τίποτα λιγότερο απ' τον λόγο που δεν ξέρω να γράψω 
τίποτα πιότερο απ' το φτερούγισμα της αγάπης 
Εκεί στο τρίστρατο των ματιών μου η μόνη εικόνα
εκεί στην άκρη της ανάσας μου οξυγόνο
πίνακας του Πικάσο στον φωτισμένο τοίχο μου 
μονάχα εσύ........................
Στα καπνοχώραφα ξημέρωμα μαύριζαν τα χέρια τσακίζοντας καπνό
μα η ψυχή πεταλούδα τρυγούσε τη γύρη απ' τα λουλούδια 
με το τραγούδι της Πάνου στα αυτιά
και το τσάκισμα της μέσης και των λαχταριστών γλουτών.

n.Davios

στη Σοφία.... 22/3/2018...........9.30 π.μ
.................................................................................................

21 Μαρτίου 2018

''κι όταν οι ανάξιοι εγωιστές'' - Σοφία Θεοδοσιάδη

Κι όταν οι ανάξιοι εγωιστές δεν ημπορούν..
δεν καταφέρνουν να τραβούν την προσοχή
με γελοιότητες..και πλήθος φιοριτούρες..
χίλιους δυο λόγους προφασίζονται ανόητους..
καθώς κενοί κι ολέθριοι στα εντός τους..
χίλιους δυο λόγους βρίσκουνε..σκαρφίζονται 
για να το βάλουνε στα πόδια..
δρώντας ως χαμαιλέοντες..
εκδίκηση επιστρέφοντας γυρεύουν..
μα ο αγώνας σύντροφοι..συνοδοιπόροι μου 
γίνεται στις αρρένες..
γίνεται πάντοτε στο άπλετο το φως..
και όχι στα υπόγεια των συνομωτών..
στα καταγώγεια των κουτσομπολιών..
μα στης αλήθειας που αρέσκεται..
στις φωτισμένες κάμαρες..με αληθινούς αγωνιστές..
να κατοικεί στους αναζητητές αντάμα..
Πόσο λιγόψυχοι..φυγόπονοι..οι ελαφρείς..
όσοι την τέχνη του αγωνίζεσθαι από μικροί δε μάθαν..
όσοι εγαλουχήθηκαν στη χώρα του ''Εγώ'''
όσοι δε μάθαν το ''Εμείς'' απ' τα μικράτα τους..
όσοι δε μπόρεσαν να διδαχτούν αυτογνωσία..
Λιποταξία πάντα ονειρεύονται..
χρίζοντας την λιποταξία..την φυγοπονία τους..
χρίζοντας την υπεκφυγή ανάγκη τους...
χρίζοντας λύτρωση τα μονοπάτια της φυγής..
αγνοώντας την αυτοπαγίδευση της μη επίλυσης
καθώς σωριάζονται τα εκμαγεία τους
ένα ένα  καταγής..καθώς..σαθρό..
το υπόβαθρο..που το καλούπι εστηρίχθη..
λίγοι σε τούτη τη ζωή οι εκλεκτοί..
ελάχιστοι οι αυτογνώστες ταπεινοί..
στέκουν εκεί αγέρωχοι..
για να φυλάγουν Θερμοπύλες..
τις Θερμοπύλες γνώσης..της αξίας του πολιτισμού..
που με αυταπάρνηση υπηρετούν..
δεν το φορούν το ρούχο αυτοπροβολής..
γιατί απλά.. πολύ απλά..
είναι οι ίδιοι από μόνοι τους..
οι Δωρικές κολώνες μες στο χρόνο...

''κι όταν οι ανάξιοι εγωιστές'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................

19 Μαρτίου 2018

'' στον καφενέ της Κασσιανής'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Δυο καφενέδες είχε το μκρό χωριό..
μα εκειός της Κασσιανής ο καφενές..
σύναξη λες..βιβλίο ζωών..εσελιδομετρούσε..
είχε ένα κρασάκι φίνο και μεζέ..
καφέ στη χόβολη φρεσκοκομμένο μυρωδάτο..
μυρίζει ακόμα ο καφές...........
ήτανε και η Κασσιανή γυναίκα προκομμένη 
και χωρατατζού..ήξερε τις ψυχούλες να χαϊδεύει..
Στης γειτονιάς μου αυτόν τον καφενέ τα χρόνια τα παλιά..
κόσμος πολύς μπαινόβγαινε ..φωνές λογιών ακούγονταν
ζωές ειδών ειδών εστρώνονταν στα σιδερένια τραπεζάκια..
οχλαγοή ..καπνός και μυρουδιές..έμοιαζαν μεγαλείο...
εκεί σε κείνο το μικρό τον καφενέ...
άλλοι επαίζανε ξερή και άλλοι την κολτσίνα..
εστέκονταν και όρθιοι πολλοί και επίνανε ρετσίνα...
ο καφενές εμύριζε καπνούς στριφτού τσιγάρου..
δυο- τρεις τσιμπούκι ετραβάγανε..
κορόϊδευαν τους εαυτούς..θαρρούσανε
πως θα ξεφεύγανε του χάρου..
ολημερίς στον κάματο στ' αμπέλια στα χωράφια
την ευτυχία ψάχνανε τη λιγοστή
τις ιστορίες χτίζανε μονάχοι τους ..
πότε τρομαχτικές με τα φαντάσματα
 στου κάμπου τα περάσματα τα πονηρά..
κι άλλοτε πάλι μοιάζανε χαρούμενες
στων πηγαδιών με τις νεράιδες τις καλές..
όλες γραμμένες πα στους τοίχους του..
εκείνου του μικρού του καφενέ..ανάγκη επιτακτική
να ξεχαστεί η κούραση..η φτώχεια..η δυστυχία..
κυλούσανε πανομοιότυπα οι μέρες και οι νύχτες..
παρηγορία δυνατή..οι μυρωδιές από τους κήπους  της
τα γιασεμιά ..ο βασιλικός..τ' αγιόκλημα..οι βιολέτες..
μα η Γιαννούλα καθημερινά..στους δρόμους γυροβόλα..
με λύχνο έψαχνε να βρει το Νικολό..
εμεθοκόπαγε συχνά εις τον μικρό τον καφενέ..
και έχανε τη στράτα..στο θολωμένο του μυαλό..
απ' όλα είχε ο μικρός μας καφενές..
ειδών ειδών ψυχούλες..
άλλοι μιλούσανε γι αγάπες..για σοδειές..
κι άλλοι μιλούσαν σκυθρωποί..
για θάνατο για αναποδιές..
 χοντρόδετο βιβλίο ζωής ο καφενές..
άνοιξα τους σελιδοδείκτες του..κι εκάθησα
μυρίστηκα..μορφές να βρω να σεργιανίσω..
άκαρπη λες η βόλτα μου στον καφενέ?
χρώματα τώρα ζωηρά..χωρίς τη μυρουδιά...
μοντέρνο λέει το μαγαζί..cafe Paris..το λένε
έτσι το βάφτισε ο γυιός της Κασσιανής..
γιατί απ' τα χρόνια τα παλιά..
το λέγανε εκείνο το χωριό..
μικρό Παρίσι της Κομοτηνής...
πόσο δεν την αντέχουν τη μιζέρια τους...
ο μεροκαματιάρηδες και οι νέοι οι γεωργοί...
ασφυχτικός κλοιός θαρρείς..τα σύνορα του καφενέ..
ψάχνουνε για Παρίσια....

 ''στον καφενέ της Κασσιανής''  - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................


............................................................................................................

15 Μαρτίου 2018

'' εκείνο το ''φλογάτο'' της φουστάνι'' - Σοφία Θεοδοσιάδη

Συχνά..στην κοίμηση του δειλινού..φόραγε το φουστάνι της
το άλικο..εκείνο το φλογάτο της το κόκκινο..
με τα ''υφάδια''  των ονείρων της..
δαντέλλες ακριβές σαν της ψυχής της.. 
έδενε και στη μέση της ..σφιχτό ζωνάρι τα ανεκπλήρωτα..
εκείνα.. τα κυνηγημένα της τα όνειρα...
που ήταν ραμμένα απά στην ούγια του γερά..
να τα ξηλώσουνε τα αγκάθια  δεν μπορούσαν..
μονολογούσε..βρέχονταν τα πόδια της..
απ' τα βρεγμένα πάθη της τα ανέγγιχτα στο νιόφερτο..
φορώντας το ..σαν φλόγα εκαίγονταν το δέρμα της..
πιο κόκκινα τα πάθη της απ' το μεταξωτό..διάφανο..
ολοκόκκινο του έρωτα..του Έρωτα φουστάνι..
Έκρυβε..όνειρα που δεν επάτησαν στη γης από καιρό..
μα ούτε και φτερούγες δεν εβγάλαν..δεν πετάξαν
 με γιορτινό τραγούδι εκίναγε στη δύση του..
ο ήλιος να τη δώσει στο φεγγάρι..
ήτανε κόρη αλλιώτικη..
τη λέγαν ντεμοντέ.. ρομαντική..παλιομοδίτισσα..ετόλμαγε ..
εδήλωνε και υπέγραφε..πα στον ποδόγυρο 
τον κεντημένο της του φουστανιού του άλικου..
που εβάφη από το πάθος και τη φλόγα των ματιών του...
δραπέτισσα της λογικής..
κανόνες παραβίαζε..σύνορα αψηφούσε..
καθόλου δεν την ένοιαζε στο λίκνισμα ..
ψυχές καρδιές για να κερδίσει..
Χρόνια κρυμμένο..στης ντουλάπας τα βαθειά..
μιας λάμψης φως εγύρευε..στα μάτια  τα ξεχωριστά..
στα μάτια τα δικά του..του ενός..που αγάπησε..
που χάϊδεψε εκείνα τα φλογάτα της μαλλιά... 
ποτές της δεν το άφησε.. δε εξεθώριασε το άλικο..
στη μυρουδιά της ναφθαλίνης δεν εθάφτη...
Αλήθεια..που βρίσκαν οι περαστικοί..που βρίσκαν το κακό..
που εφορούσε το φουστάνι της το κόκκινο..
που σκόρπαγε και γύρω αστερόσκονη πα στις επεθυμιές της..
κι αρχίναγε τρελλό χορό..τολμώντας..αψηφώντας..
μη φοβούμενη..ρομαντική..τρελλή κι αν τηνε εχρίσουν?
Αταίριαστα τα βλέμματα ανέραστων..των αρνητών μιας Άνοιξης..
αειθαλούς μιας άνθησης καρδιάς..
επέφταν αδηφάγα..ανελέητα στα γκρίζα της μαλλιά..
σαν δεν εγεύτηκαν..δεν εδραπέτευσαν της λογικής..
που δεν λατρέψαν για Θεό..εκείνον τον Δραπέτη..
τον Έρωτα..της λογικής Δραπέτη...

'' εκείνο το φλογάτο'' της φουστάνι'' - Σοφία Θεοδοσιάδη. 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


................................................................................................................


13 Μαρτίου 2018

'' νομίζω πως δεν έφυγες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Κάθομαι κάτω απ' την ακακία  μας τη βιολετιά..
και τα παλιά θυμάμαι..
νομίζω πως δεν έφυγες..
πως πήγες μακριά..ταξίδι κίνησες αποδημητικό..
σε συντροφεύουνε στο δρόμο σου..πουλιά
που στέλνω να σου κάνουν συντροφιά..
στα σκοτεινά σου βράδια..
σε βλέπω να περνάς για ύστερη φορά..
του πατρικού σπιτιού μας την εξώπορτα ..
έρχεσαι στα αθόρυβα στον ύπνο μου..
και οι τοίχοι του δακρύζουν...
γελούσες και το γέλιο σου άνοιγε τις καρδιές μας
κράταγες αναμμένο το κερί και μες στις συμφορές..
άφησες πια το σπίτι μας και πήγες μακριά
μοιάζει μπαχτσές που του 'φυγαν για πάντα τα πουλιά..
τα όνειρά σου φύτεψες στη μέση εκεί του δρόμου μας..
Μη με ξυπνήσετε απ' τ' όνειρο..
μην πείτε πως ανέβηκε στον ουρανό..στον ήλιο..
η μάνα μου ήτανε παιδιά..και δεν ακούω λόγια..
πως λέτε ήτανε και πλήρης ημερών...
εεε..και..η μάνα μου ήτανε τ' αηδόνι μου 
και παραγγέλνω στα πουλιά..
να κάθονται τα βράδια πα στον τάφο της..
και να της κάνουν συντροφιά..φοβόταν το σκοτάδι..

'' νομίζω πως δεν έφυγες'' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
( πέρασαν κιόλας τρεις μήνες)
............................................................................................................

''είδες ποτέ σου παπαρούνες να μιλούν'' ? - Σοφίας Θεοδοσιάδη


Αιωρούμαι ακαθόριστα..ανάμεσα σε δυο ζωές..
παράλληλες ζωές ..στης διαδρομής μου τις αιώρες..
άλλοτε φτάνω στα ψηλά κλαριά απ' το δεντρί..
που έδεσε την κούνια μου η φύση..
κι άλλοτε χάνομαι στης πόλης τα στενά..
στης αναζήτησης ..μιας υποσχόμενης δημιουργίας 
του πολιτισμού..που οι αιώρες μοιάζουνε στα καρουζέλ..
σχοινιά δεν έχουνε δεμένα..κρεμιέμαι..
αιωρούμαι..χάνομαι ψηλά..μα σταθερά κρατώ
 τα πόδια ν' ακουμπούνε εις τη γης...
Ασφυχτιώ..γογγύζω στης ασχήμιας το αντίκρυσμα..
την ομορφιά ζητώ..για να τη ζωγραφίσω..
βουτάω πινέλλα και διαλύω τέμπερες..
από του νου μου τα πολύτιμα..τα γυάλινα βαζάκια..
σύμμαχος και συντρόφισσα η φύση που ελάτρεψα από παιδί..
χαλί μου στρώνει κατακόκκινο..
της μιας Λαμπρής προσμένοντας το πάτημα στο κάδρο...
σκόρπισε παπαρούνες και τις ύφανε..
στημόνι άλικο..στο πράσινο υφάδι..
είδες ποτέ σου παπαρούνες να μιλούν?
γέρνουν..μου γνέφουνε..κόρες θαρρείς
κόρες με χείλη κατακόκκινα..φιλιά σκορπούν στον έρωτα..
πριν στάξουνε το δάκρυ τους..για του Ιούδα την κατάντια..
πριν στάξουνε το δάκρυ τους για το ''Σταυρό'' του ήρωά μου..
πριν να ματώσουν με τα πέταλα τα κόκκινα τη γης..
για να σκεπάσουν τα καρφιά..
 που πέσανε απ' τα χέρια σου Χριστέ μου...

''στημόνι άλικο στο χρόνο οι παπαρούνες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░

............................................................................................................

11 Μαρτίου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 14 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ...10/3/2018




Κοιμήθηκα απά στην άμμο
κάτω απ' τον έναστρο ουρανό
και είχα στα αυτιά μου το τραγούδι του καημού της γης
και στην μύτη τη μυρωδιά των λουλουδιών της πατρίδας
Με νανούρισε το όνειρο της ελπίδας
εκεί στην καυτή γη 
Με ξύπνησε το σκληρό  του κόσμου 
εκεί που οι μυίγες πίναν τα μάτια των παιδιών
Τράχεψε το πρόσωπο της ψυχής μου ο καιρός
και ήρθε στα μεγάλα χρόνια ένα κοκκινομάλλικο όνειρο 
να γαληνέψει τις μέρες μου
Και πως να κάνω μπαμπάκι την καρδιά να το ακουμπήσω
και πως να μεθύσω τις νότες να μου το νανουρίζουν...

nikos Davios 
στη Σοφία...10/3/2018--------8.38.π.μ
..................................................................................................................................