23 Νοεμβρίου 2017

''ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ''- ( ΧΑΡΤΟΔΕΤΟ)

Henry Mosier - The spirit of rainbow.

Παππού αγαπημένε, πόσος καιρός πέρασε 
από τη νύχτα εκείνη που κοιμήθηκα στο Τολέδο κι οσμίστηκες πως έφτασε ένας Κρητικός στη γειτονιά σου 
και σηκώθηκες από το μνήμα σου, γίνηκες όνειρο κι ήρθες και με βρήκες;
 Μια αστραπή; Τρεις αιώνες; 
Ποιος μπορεί στον αέρα της αγάπης 
να ξεχωρίσει την αστραπή από την αιωνιότητα; 
Πέρασε από τότε μια ζωή· 
όλη μου τη ζωή ήμουν ένα δοξάρι σε ανήλεα, αχόρταγα χέρια·
πόσες φορές τ' αόρατα χέρια τέντωσαν,
 παρατέντωσαν το δοξάρι και το άκουγα να τρίζει να σπάσει!
 Ας σπάσει! φώναζα· με είχες, μαθές, προστάξει, παππού,
 να διαλέξω, διάλεξα. Νίκησα; Νικήθηκα; 
Τούτο μονάχα ξέρω: 
είμαι γεμάτος πληγές και στέκουμαι όρθιος. 
Γεμάτος πληγές, όλες στο στήθος· 
έκαμα ό,τι μπόρεσα, παππού, περισσότερο, 
καθώς μου παράγγειλες, 
απ' ό,τι μπόρεσα, να μη σε ντροπιάσω·


κι έρχουμαι τώρα πια που τέλεψε η μάχη 
να ξαπλώσω δίπλα σου, να γίνω χώμα δίπλα σου, 
να περιμένουμε μαζί κι οι δυο τη Δευτέρα Παρουσία. 
Φιλώ το χέρι σου, φιλώ τον ώμο το δεξό σου, 
φιλώ τον ώμο το ζερβό σου,
 Παππού, καλώς σε βρήκα! 

από  την ''Αναφορά'' στον Γκρέκο''- Νίκος Καζαντζάκης
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░  

σκέψεις μου...............
Ζωγράφος : Χρήστος Μποκόρος
Περνούν τα χρόνια και οι σκέψεις μας αλλάζουνε..
αλίμονο κι αν δεν αλλάζαν δηλαδή..άλλη ανάγνωση οφείλουμε..
βήματα πια σημειωτόν μες στις γραφές..να τις αφουγκραστούμε..
Μέσα σε τούτες τις σελίδες τις πολύτιμες..του δυνατού..
σοφού ετούτου νου..του μεγαθήριου της σκέψης 
και της εμβάθυνσης για τη ζωή..μόνο δέος..περίσκεψη
 και ''δώρα'' αγοράζουμε ..για να 'χουμε αποσκευές στο μακρινό..
και σύντομο ταξίδι μας συνάμα..επάνω στη ζωή..
Αγάπησα από μικρή..μαθήτρια ακόμα..τον λάτρεψα ωσάν διδάσκουσα..
και τώρα κάθομαι και σκέφτομαι..
πως ώρες- ώρες με καθοδηγούν στα ζόρια μου
τα λόγια τούτα τα βαθιά..γραμμένα απ' το μελάνι της ψυχής του..

Είναι ο Νίκος Καζαντζάκης τόσο απλά..ένα φως στο σκοτάδι μας..
ρήσεις όχι για κατανάλωση..μα για εφόδια ζωής...
Κάποιοι έχουν το χάρισμα..τους στέλνεις τάχα ο Θεός..
κεριά να γίνουν αναμμένα για τα μας..στους σκοτεινούς μας δρόμους..?
Απλά και ταπεινά  ευγνωμονώ τον..για το ''φως''.........

η φίλη σας Σοφία...
.............................................................................................................