30 Σεπτεμβρίου 2017

'' ρισκάροντας'' - Σοφία Θεοδοσιάδη

Ό,τι μας άγγιξε βαθιά.. 
έτσι κι αλλιώς εκαταγράφηκε
 στο δίσκο το σκληρό μας..
πίσω απ' το τζάμι με τις στάλες της βροχής..τα βράδια μου τα σιωπηλά τραβάω απ' το συρτάρι μου εκείνα τα τετράδια..
με τα χρωματιστά..κιτρινισμένα εξώφυλλα..
που με οδηγούν ξανά σε δρόμους ξεχασμένους..
αποτυπώματα μιας άλλης εποχής.. 
χρόνια της αθωότητας..του αυθορμητισμού..
οχήματα περιπετειών..καθρέφτες της ψυχής..
Θάρρος κι ορμή..ρίσκο και τόλμη και όνειρα..
οι σελίδες των ημερολογίων μου γεμάτες υποσχέσεις..
 αγάπες κι έρωτες νεανικούς..με όρκους αιώνιους γραμμένοι..
που χάθηκαν σε μια βραδιά 
στο πρώτο φύσημα του ανέμου..
ήρθε η ζωή και τους αθέτησε..
διέψευσε το πείσμα..την ορμή..το ρίσκο το νεανικό..
που το πέρασμα του χρόνου αλλοιώνει..
έρχεται και σε βρίσκει η φθορά..ο ''συντηρητισμός''..
της ατολμίας πάντοτε καραδοκεί το τέρας..
 
παλεύω νύχτες και νικώ..σκοτώνω και ξαναγεννώ..
τη φοβισμένη την καρδιά μου..άρνηση..
ελιξήριο ζωής..καινούριο ρίσκο αναζητώ..
γυρνάω τις σελίδες τους αργά..
αλλάζω τη ματιά μου..να ξαναβαπτισθώ..
έρχονται..φεύγουνε οι εποχές...
με το ''λουσμένο'' μου συναίσθημα 
κοιμάμαι..ονειρεύομαι αγκαλιά..

έγινε ακόμα πιο βαθύ..κάτι σαν χαρακιά..
που η σοφία του χρόνου μας δωρίζει απλόχερα ..
καθώς τον περπατάμε..ώριμα πια παιδιά..
μα πάντοτε ''παιδιά''..ρισκάροντας..
την τελευταία ρουφηξιά..ως το λαρύγγι..μονορούφι
της ύστερης της νιότης μας..της ζωής μας το τσιγάρο..
δεν είναι όμορφη η ζωή...???

  '' ρισκάροντας'' - Σοφία Θεοδοσιάδη ............................................................................................................

28 Σεπτεμβρίου 2017

''εσυλλάβιζα στιγμές''......Σοφία Θεοδοσιάδη

Μία μονάχα μαγική..η αναπάντεχη..από χρόνια ξεχασμένη εντός μου η στιγμή..στων λέξεων τις θάλασσές σου να βραχώ..
ήρθες με τις ''χορδές'' σου και την αγγιξες..
ήλιους κρατούσες να φυτέψεις στα μαλλιά..
μα εγώ παιδί των φεγγαριών..μάγια μου κάνανε σου εψιθύρισα..
τις νύχτες τα αστέρια..
ήρθες..και με παρέσυρες..με εταξίδεψες..
μιας αναζωογόνησης ρυθμός..κυττάρων νέων πολλαπλασιασμός.. διαδρομές πρωτόγνωρες του νου..σελίδες ζωγραφίσαν..
για έναν έρωτα ως το επέκεινα..
μη γήινο παραδομένο στη φθορά..
έναν έρωτα μοιραίο..
Στιχάκια γιορτινά μου φόρεσες στο διψασμένο μου κορμί.. γιορντάνια στο λαιμό..
Οι ήλιοι εχλωμιάσανε..λιγόστεψε..τέλεψε το καυτό το Καλοκαίρι..
Απροετοίμαστη θα μ' έβρουνε οι μπόρες του Φθινόπωρου..
σαν φύλλα σκόρπια χρυσοκόκκινα πα στο βρεμένο χώμα..
μα η μουσική μες στα κρυμμένα σου τα γράμματα..νότες θαρρείς Chopin..μιας μελωδίας Φθινοπωρινής..απόκοσμης..θεϊκής..
χάδι..τρυπώνει στο κορμί μου....

 '' εσυλλάβιζα στιγμές'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...............................................................................................................

27 Σεπτεμβρίου 2017

''χορτάριασαν οι μνήμες''...Σοφία Θεοδοσιάδη.

  




Στενεύει η ψυχή μου και ασφυχτιά..μπροστά στον κίνδυνο..στης μνήμης το ''χορτάριασμα''..τολμώ..περίπατο μες στα ''χαλάσματα'' από το χέρι να τη βγάλω..χαλάσματα που ορθώνονται..σαν πολεμίστρες που αντικρύζουν τον εχθρό..κοιτώντας τον κατάματα.. τον χρόνο τον καλπάζοντα..τον ασυμπόνευτο..τον πανδαμάτορα το χρόνο..Γρήγορος..βιαστικός αέρας λες και σίφουνας..σαρώνει όσα δεν στέκουν στέρεα στο πέρασμα και τη μανία των καιρών.. Τρατάρει δώρα πλουμιστά..ανίδεους μας καθιστά στο ''ελάχιστο'' που τη ζωή μας διαφεντεύει..

Οι μυρωδιές των ξεραμένων τριφυλλιών..
ολόφρεσκες στην όσφρηση της μνήμης επιστρέφουν..στων χαλασμάτων τη θωριά.. που αγέρωχα ατένιζαν παλιά..ζωές που μέσα τους χωρέσαν.. Δεν έχει τούτο εδώ το πέτρινο το χάλασμα..δεν έχει ''βιογραφικό'' βαρύ..έχει ιστορίες κρυμμένες..και ανείπωτες..απ' το τοπίο το μαγευτικό των λιβαδιών. αναπνοές ανθρώπων που ενοιάζονταν.. βουή απ' το μικρό και ήσυχο ποτάμι του χωριού..κρυμμένη στα χορτάρια..μίξη αναπάντεχη  θαρρείς..με τους αγαπημένους μωβ του κρίνους..η φύση..ακούραστος εργάτης της ζωής..την ομορφιά πα στα χαλάσματα..ξαναγεννά..επιμένει..

 Πέτρες..λιθάρια ακατάστατα..μα λαξευμένα μες στο νου στέκουν αμέριμνα και άφοβα..και ας κατρακυλούν καθημερινά.. φορούν καινούρια φορεσιά..τις μυρωδιές των γιασεμιών και το αγκάλιασμα   εκείνο των κισσών..τη γύμνια τους να κρύψουν..μια ζεστασιά θαρρείς στην εγκατάλειψη..απομεινάρια μιας φροντίδας.. μιας ενθύμησης..απ' το μεράκι των ανθρώπων..ενθύμηση μιας εγκατάλειψης ακούσιας θαρρείς..Αγαπημένα μου χαλάσματα..που  επίμονα ορθώνεστε εμπρός μου..πόσο αρνείστε εσείς δυναμικά..της μνήμης τη ''φθορά'' !!!..

 ''χορτάριασαν οι μνήμες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
...............................................................................................................

26 Σεπτεμβρίου 2017

''εσύ κι εγώ''... - Σοφία Θεοδοσιάδη



Εσύ κι εγώ..παράλληλες σκιές..εσύ στο στήθος μου να βυζαίνεις τη ζωή..κι εγώ να σου υπόσχομαι άγραφα..άυλες οι περγαμηνές των υποσχέσεων..στα σιωπηλά μα και νευματικά..πως η ζωή είναι μια θάλασσα πλατιά..γεμάτη από ταξίδια με καράβια..λευκά πανιά..ιστιοφόρα αβούλιαχτα..σαν 'θαμαστε ''ομάδα'' εμείς..μάνα και γυιός..μάνα και θυγατέρα..μια συνομωσία δύναμης..κάτι σαν μιας ατέλειωτης αγάπης ομερτά..
Χρόνια αλλόκοτα..μουσκέψαν τις περγαμηνές στων σκέψεων τα συρτάρια..ήρθαν απώλειες απρόσμενες..εκιτρινίσαν τα χορτάρια.. γεμίσαν φλόγες οι βραγιές..η αμφισβήτηση εγέμισε το νου..

Στη βάρκα'' εσύ καταμεσίς στο πέλαγο..''φεγγάρι'' εγώ..το φέγγος σου.. ο μακρινός ο φάρος σου στις ασημένιες σου της θάλασσας  διαδρομές..κωπηλατώντας..θιασώτης δυνατός μιας σκέψεως σοφής..ακόλουθος μιας ρήσης Αριστοφανικής..πριν το τιμόνι να κρατείς..στην πρώρα σου..γνώστης εσύ..αριστοτεχνικής μιας τέχνης κάτοχος..
κωπηλασίας τέχνης.. πλήρης εμπειριών..
των παφλαζόντων θαλασσών..γενού μεγάλος δαμαστής....

''εσύ κι εγώ'' - Σοφία Θεοδοσιάδη. 
................................................................................................................

25 Σεπτεμβρίου 2017

''ξορκίζοντας το θάμπος'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

art : Christian Shloe
  Είχαν μια γλύκα ανέκαθεν του γλυκαυγούς οι ώρες..έρχονταν πα στο προσκεφάλι μου οι υποσχέσεις της Ηούς..της λατρευτής θεότητας.. που έδινε τις μάχες της από παλιά..και τα σκοτάδια λέγαν τα νικούσε..γεμάτα ήταν τα χέρια της.. των ανθισμένων ρόδων υποσχέσεις..Στο χαυραγές εκίναγα..στο γλυκοχάραμα..τις νύχτες.. τα σκοτάδια να φωτίσω..το κόκκινο φουστάνι μου στους κήπους της το φόραγα..ανέμιζα..φως της καρδιάς μου ο σηματοδότης μου..οι σκέψεις αίωρες εσαεί..μες στων βλεφάρων σου..  δροσοσταλιές ελπίδας ακουμπούσαν..

Κι αν Φθινοπώριαζε..Xειμώνιαζε..επιάνανε οι Άνοιξες..ρόδα ανθίζαν στα λημέρια μας..τα Καλοκαίρια με ταξίδευαν..εγώ εκεί..πιστός στο ραντεβού..βρεμένος..μουσκεμένος ως το κόκαλο..νυχτερινός περπατητής..μοναχικός και ελπιδοφόρος αναχωρητής..πάντα στο γλυκοχάραμα..στα πόδια το φευγιό μου κατοικούσε..ψάχνω και ψάχνω την ψυχή σου..στων σκοταδιών τις φωτεινές τις γρίλλιες να συναντηθώ..να μοιρασθώ..ξορκίζοντας το θάμπος...


''ξορκίζοντας το θάμπος'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
................................................................................................................

22 Σεπτεμβρίου 2017

''περνούν οι άνθρωποι''.....Σοφία Θεοδοσιάδη


Περνούν οι άνθρωποι και φεύγουνε και μένουν πίσω οι σκιές τους.. τα αρώματα..τα βλέμματα που συναντήθηκαν..οι καρδιές  που ανταμωθήκαν..Κουλουριαζόμουν στη γωνιά μου έτσι κι αλλιώς..  μικρό κι αδύναμο από πάντοτε παιδί..όχι πως ήτανε ο φόβος μου.. μα η αγριάδα του αποχωρισμού με εκυρίευε..μου πάγωνε τα χέρια.. Δεν ήθελα..δεν άντεχα να φεύγουνε από τη ζωή μου οι άνθρωποι.. όχι δεν ήταν ο θάνατος ο βιολογικός που με ετραυμάτιζε μονάχα.. ήταν εκείνοι οι αποχωρισμοί οι αναπάντεχοι..ανθρώπων που ήρθαν δίπλα μου..ζεστάνανε τα παγωμένα φύλλα της ψυχής μου..όχι δε σας μιλώ για έρωτες..μα για αληθινούς..περπατητές πα στη δική μου τη ζωή..αγαπημένους μου ανθρώπους..που με πλαισίωσαν αγνά και τρυφερά..με σεβασμό..μου δίδαξαν ευγένεια ψυχής.. ευγένεια και αγάπη..περίσσευμα για να 'χω να πορεύομαι..κάθε που θα 'ρχονται σιμά στο νου..κάθε που θα θυμάμαι...

Κι ούτε που το φαντάζομουν στην πρώτη χειραψία μας..πως θα γινότανε δικοί μου ''συγγενείς''..της οικογένειας ανθρώποι..παιδιά.. ισόποσα στο ζύγι μου..σαν αίματος παιδιά..Έρχονται και ξανάρχονται τα βράδια τα ερωτήματα στο παγωμένο μαξιλάρι μου..ένας κόμπος σφίγγει το στομάχι μου..λυπάμαι για το ''άδικο''..το άδικο που γράφει ερήμην η ζωή..κι αναρωτιέμαι με απορία..πόνο αληθινό..αλήθεια ποιός είναι μεγαλύτερος καημός..ο αποχωρισμός ο ζωντανός ή των αποθαμένων..? Πόσο λυγίζει η καρδιά μου στο αντίο αυτό..πόσο για χρόνια η χειραψία αυτή του αποχωρισμού θα μου παγώνει την παλάμη..άδεια τα χέρια μένουνε..μα τα σημάδια στην καρδιά..και οι θύμησες γραμμένες..Φεύγουν οι άνθρωποι που αγαπήσαμε βαθιά..λες κι ήταν δώρο από ψηλά..και μένουν οι σκιές τους..

'' περνούν οι άνθρωποι''  - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...............................................................................................................

20 Σεπτεμβρίου 2017

''ανεμοθύελλες''...


Σαν το ανυπόμονο δεντρί που το φυτεύουνε στη γη..ρίζες να βγάλει ..να βλαστήσει..
''φυτεύτηκα'' κι εγώ..ρίζες να βγάλω και βλαστούς.. κορμό να δέσω ανθεχτικό..να αντέχει στους βοριάδες.. όταν ''λυσσομανούσαν'' και τις ρίζες μου ξερίζωναν..χωρίς να λογαριάζουν τα βλαστάρια.. Μνήμες κατάσαρκες..ατέλειωτες αέρηδων σκληρών..''εβάψαν΄'' το φουστάνι μου..ανεμοθύελλας η σκόνη απλώνεται..
σκεπάζει πια την ορατότητα των οριζόντων της ζωής μου..Να αποφασίζω..κάθε τότε που καλούμαι μοναχή..να παίρνω το σταυρό μου παραμάσκαλα.. και να κινώ το Γολγοθά μου..
Είναι βαρύς φορές- φορές ετούτος ο σταυρός κι ασήκωτος..εν μια νυκτί τοπίο να αλλάζεις.. 
Όνειρα..λέξεις..σχέδια..ταξίδια και επιστροφές..δεμένα.. σφραγισμένα με μια ατλαζένια καταγάλαζη κορδέλλα πα στο φάκελλο του συρταριού..εκείνον της ψυχής μου..κυλάνε τώρα μπρος στα πόδια μου..ο φάκελλος εμούσκεψε..πλημμύρισαν οι λέξεις..
Μου στέλνεις το σινιάλο σου μου λες να μη λυγίζω περνούν οι ανεμοθύελλες..κοπάζουν και σιωπούν..κι εγώ σου αποκρίνομαι πως πίσω τους αφήνουνε ρίζες ξεριζωμένες..
πονούν οι ρίζες τι θαρρείς..!!!


'' ανεμοθύελλες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................
..............................................................................................................

19 Σεπτεμβρίου 2017

''για τις παλιές αγάπες σου μιλώ'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



 Στέκονταν μες στην άκρα σιγαλιά..εκεί στην κοίμηση του δειλινού..λευκή οπτασίας μια σκια..μιας ελαφράδας αέρινης στην αγριάδα του καιρού μορφή..μίας γαλήνης πέρασμα στην αύριο την άγνωστη μπρος στη σκληράδα της παρούσης..Σκόρπισε γύρω της κραγιόνια και μπογιές..την ηρεμία του τοπίου και τη δίψα της να ζωγραφίσει..αίωρες σκέψεις στο χαρτί..δυνατές..τις στάλες  να προφτάσει..να βραχεί..απ' τη χρυσόσκονη των αστεριών..που ταξιδεύανε.. αφήναν πίσω όνειρα.. αγκαλιές..φιλιά..κορμιά που συναντήθηκαν..αρώματα που έσμιξαν.. χνώτα που μπερδευτήκανε..ανάσες που γεννήσανε αλλιώτικες αγάπες..κείνες τις Παραδείσιες που εμοιάζανε.. ανεξίτηλες στου χρόνου τη φθορά.. 

Όσοι τις συναντήσαν ''αγιάσθηκαν''..τις τραγουδήσανε..ονόματα τις δώσανε τρανά..τις είπανε πως πάνε στον παράδεισο..πως αιωρούνται μες στους κήπους τους ολάνθιστους του θόλου του ουράνιου..αρνούνται να αποξηραθούν.. δροσοσταλίδες επιμένουνε να στάζουνε τα πρωινά..στου νου και στης ψυχής μας τα λημέρια..

Κι αν ο Παράδεισος είναι ο κήπος της ψυχής μας της Εδέμ..εεε..ναι εκεί θαρρώ πως κατοικούν..εκεί κουρνιάξανε και δε θα ματαφύγουν βάλσαμο θεραπευτικό..μνήμη ελιξήριο ζωής αισθαντικής..''σημαδεμένης''..
Κι αν ψάχνεις..αν αναζητάς απόβραδα εκείνα της μαγείας της ψυχής..για να τα συναντήσεις..μονάχα πέρα από τα σύννεφα..σε κείνες τις αγάπες τις παλιές..σαν ευλογία απ' το Θεό που τις εγεύτηκες..εκεί να ψάξεις να τα βρεις..μες στης Παράδεισος των ερώτων σου τα μέρη..

'' για τις παλιές αγάπες σου μιλώ'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

18 Σεπτεμβρίου 2017

νόστος..αγάπης νόστος......Σοφία Θεοδοσιάδη



Έρχονται βράδια και φορές και δειλινά..που χω ''φτερά'' στα πόδια μου σε σένα να πετάξω..ψάχνω..και ψάχνω..στης ομίχλης και της καταχνιάς των σύννεφων..και στης ομίχλης των καιρών..εκείνη τη μορφή να αναγνωρίσω..να τη βρω..μορφή να μεταλλάσσεται.. χίλιες μορφές να παίρνει..και το χαμόγελό σου να γεννά..Νόστος χωρίς επιστροφή..νόστος γλυκός και ακατόρθωτος..νόστος γλυκός σαν βύσσινο του κουταλιού της μάνας μου..μα πάντα ένας..
αληθινής ''αγάπης'' νόστος παραμένεις..

και αν πολλές αγάπες ήρθανε..μου συστηθήκανε για αγνές..είναι η δική σου που ''ξεχώρισα''.. γιατί κάθε που κίναγα να ''μυριστώ και να μυρίσω'' ..καινούριο άρωμα να το φορέσω και να φορεθώ.. έρχονταν υποδόρεια η δική σου η υφή..με χάϊδευε απαλά..να μου θυμίσει στη ζωή.. καθώς νοθεία έπεσε πολύ..ακριβά πολύ τα υλικά τα ατόφια.. η θύμησή σου μου εψέλλιζε πως των ερώτων της συνήθειας..δεν ήμουν θιασώτης..γι αυτό έχω το δικαίωμα να σου μιλώ για ''νόστο''.......

νόστος..αγάπης νόστος -
Σοφία Θεοδοσιάδη - ( απόσπασμα).
.............................................................................................................

17 Σεπτεμβρίου 2017

της πεθυμιάς μου ''ρόδο''..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη



Άλικο ''ρόδο'' της ψυχής μου αιωρούμενο..της πεθυμιάς μου ρόδο.. ερχόσουνα σιμά μου σιωπηλά..τα βράδια τα μοναχικά..στην άκρη της ψυχής μου τον Παράδεισο..άνθια εφύτρωναν..ερίζωναν..
τι κι αν ελιγοψύχησα..εσκιάχτηκα και εφοβήθηκα φορές..να ''ξύνω'' και να ''γδέρνω'' ασταμάτητα..πληγές..και τραύματα της μνήμης μου απέφευγα..της γύριζα την πλάτη..μα εκείνη δε μου θύμωνε..
 ερχότανε απρόσμενα και στέκονταν εμπρός μου..σκυφτή..θλιμμένη χαμογελαστή..ψιθυριστά να μου μηνύσει..πως έχει κρυμμένα χάδια
 για τα με..και ερωτήματα..να μην την εφοβάμαι.. 
άντεξες άραγε τις βαρυχειμωνιές..σου άνθισε η ζωή όλα τα πέταλα.. μυρίστηκες τον κόσμο?

Τα μάτια τα μελιά σου  εταξίδεψαν..τα ζήλεψαν οι αγγέλοι..μα εκείνα επιμένουνε και στα παραθυρόφυλλά μου βράδια φεγγαριού.. μου σεργιανούν..με γλύκα μα και θλίψη με κοιτούν..προσμένουνε.. μια ματιά στο άπειρο για να τα συναντήσει..Πάντοτε βιαστικοί οι μεγάλοι έρωτες..το χρόνο πολεμούνε..δεν τους αντέχουνε τους  μακροχρόνιους τους χωρισμούς μου λέγαν τα στιχάκια..
καίγονται..μαραζώνουν..με το ''θεριό'' της μοναξιάς συνομιλώ.. ήπιες νερό της λησμονιάς μεθυστικό..κι ούτε που νοιάζεσαι  θαρρείς..για οπτασίες γήινες..της πεθυμιάς το βότανο εχάθηκε..στα αναπάντεχα..στης λήθης τα λημέρια..οι δείχτες καρτερούν διαδρομές..

της πεθυμιάς μου ρόδο ''άλικο'' - Σοφία Θεοδοσιάδη

14 Σεπτεμβρίου 2017

'' στης μυρωδιάς το φόρεμα''....της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Δραπέτευσε πολλές φορές..εκείνο το παιδί.. και το 'βαλε στα πόδια..μα όσο κι αν προσπάθησε   να τρέξει να κρυφτεί..πάντα μέσα μας  έμενε και πάντα θα επιστρέφει..ενθύμηση θαρρείς..της επιστροφής την αφορμή..Δεν είναι που δεν θέλησε..ίσως και να μην μπόρεσε.. τη μυρωδιά αυτή την τόσο γνώριμη κι απλή του ''σαπουνιού'' από πάνω του να  βγάλει..Χρόνια την σέρνει πάνω στο τριμμένο του το φόρεμα το πολυκαιρισμένο..κιτρινισμένο απ' τον καιρό..η μυρωδιά ''επότισε'' του φουστανιού τις ίνες...

Ακριβές κι αν φάνταζαν οι μυρωδιές οι νέες εκεί έξω..ποτέ τους δεν κατόρθωσαν την θέση της να πάρουν..Είναι που είναι δυνατή η μυρωδιά αυτή του ''σαπουνιού'' και πάντα κατορθώνει..την κάπνα ''των φουγάρων'' και τις μυρωδιές της πόλης της πολύβουης..που  ναυτία φέρνουν και ίλιγγο..αυτή να επισκιάζει ...

Είναι θαρρώ κάπως αργά για σε..να μένεις παρατηρητής αδιάφορος για κείνο το παιδί..που εντός σου οικοδομήθη..και να νιώθεις ανόητος συχνά..ναι..ναι..τη λέξη αυτή μη φοβηθείς για να τη φορτωθείς..καθώς κουβέντα με τον εαυτό σου τον πολύτιμο σαν πιάνεις και ανοίγεις..ανοιχτά πρέπει πάντα να του μιλάς..τις λέξεις σου να μην μασάς..να μην τις κρύβεις..

Γιατί εκείνον..που λαχτάρησε..μα δεν επροτίμησε..δεν θέλησε ποτέ το '' πικεδένιο '' του το φόρεμα..με ένα άλλο πιο γυαλιστερό να αντικαταστήσει..έτσι τον λεν στην γειτονιά.. ρομαντικό κι ανόητο.. και σαν παλιομοδίτη τον κοιτούνε..κι αυτός γελά..τους προσπερνά και ξέρει..πόσο ''εκείνη'' η παλιά μοσχοβολιά ακόμα τον τυλίγει !!!

 '' στης μυρωδιάς το φόρεμα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................

13 Σεπτεμβρίου 2017

<< χρυσαφένιες..νοτισμένες μου ακτές.. >>


Ζωγράφος : Ολυμπία Μπέη



Bρέχονταν..λες και θάλασσες 
που απλώνονταν..απλώθηκαν..
απλώνονται ακούραστα..ακατάπαυστα..εσαεί..
τα ''ηλιοτρόπια'' της ζωής μου..
οι χρυσαφένιες..νοτισμένες μου ακτές..
κι ας βράδιασε..κι ας σκοτεινιάσανε νωρίς 
τα χρόνια μου εντός.. 
''Θάλασσες'' που τις διασχίσαμε ..
κατάρτια που μπερδεύτηκαν ..
σχιστήκανε μες στη μανία των καιρών..
Μα οι εικόνες που με ακολουθούν..
ακόμα ζωγραφίζονται στο κάδρο της ψυχής μου..
και μια ελπίδα με παραφυλάει..
μη τύχει και δειλιάσω..
Πήρε και Φθινοπώριασε κρυφτήκανε οι ''ήλιοι''..
φοβάμαι στην ισκιάδα τους να περπατώ..
ψάχνω απάγκιο στην ψυχή σου..
εκεί..μέσα στ' αυλάκια τα ποτιστικά 
μαζί να στήσουμε τις ξόβερεγες..
σαν τότε που 'μασταν παιδιά..
μήπως και παγιδέψουμε του χρόνου τη φθορά...

της Σοφίας Θεοδοσιάδη...... 
....................................................................................................................................

12 Σεπτεμβρίου 2017

η κόμη της Βερενίκης........



 Πάντα με μάγευαν οι δάσκαλοι που με έναν δικό τους τρόπο ξεχωριστό..μου εδιδάσκανε..μου εφυτεύανε στο νου μου γνώση και μαγεία για τη ζωή..και τους αφουγκραζόμουνα από παιδί με ευλάβεια..κι όταν μεγάλωσα ακόμα..Έτσι..απλά..χωρίς να τον γνωρίσω προσωπικά..με εκαθήλωσε..με μάγεψε..μου δίδαξε με το υπέροχο ετούτο βιβλίο του ο κ. Γραμματικάκης..χρόνια πριν..και πάλι τώρα απ' την αρχή ξανά..μα όχι μόνο σ' αυτό και στο επόμενο βιβλίο του στην Αυτοβιογραφία του φωτός..Μια λογοτεχνική.. λυρική..εκλαϊκευμένη παρουσίαση του σύμπαντος..ένα ανάγνωσμα ευκολονόητο..κι αν ειδικές γνώσεις αστρονομίας δεν κατέχεις..σε τοποθετεί στο χώρο και στο χρόνο με έναν τρόπο μυθικό..

Στον υπέροχο μύθο..που λέει ότι η βασίλισσα Βερενίκη της Αιγύπτου ορκίστηκε να θυσιάσει τα υπέροχα μαλλιά της αν ο βασιλιάς σύζυγός της γυρνούσε απο τον πόλεμο..και τα έκοψε..τα τοποθέτησε στο βωμό της Αφροδίτης και η θεά τα πήρε και τα έβαλε στον ουρανό..σε οδηγεί στ' αστέρια..μα όχι απλά..ρομαντικά. .Γίνεσαι γνώστης..κοινωνός ..του σύμπαντος που ζεις..αυτός λοιπόν είναι και ο τίτλος του βιβλίου..εμπνευσμένος..σε ταξιδεύει στον ουράνιο θόλο..σε κάνει τις νύχτες να κοιτάς ψηλά και να ονειρεύεσαι το σύμπαν και την απεραντοσύνη του..το διαβάζεις και το ξαναδιαβάζεις αχόρταγα...

η φίλη σας Σοφία..
.............................................................................................................





Το βιβλίο αυτό αφορά σε ένα πείραμα που έγινε πριν από 15 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. O επιστήμονας που το σχεδίασε δεν είναι πια τριγύρω για να μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε και κυρίως, τι σκοπό εξυπηρετούσε. Ήταν δε τέτοιες οι συνθήκες και η θερμοκρασία του πειράματος, που καθιστούν ανέφικτη την επανάληψή του στα γήινα εργαστήρια. O Γιώργος Γραμματικάκης, ανασυνθέτοντας με τρόπο ποιητικό και γλαφυρό τις σύγχρονες επιστημονικές απόψεις για τη γένεση του Σύμπαντος και την εμφάνιση της ζωής, αναφέρεται στην κορυφαία εκδήλωση αυτής της ζωής, τον άνθρωπο, και υπογραμμίζει τους κινδύνους που απειλούν τη Γη και τον πολιτισμό μας. Bιβλίο βαθύτατα φιλοσοφικό και με έντονο λογοτεχνικό χαρακτήρα.

 H Kόμη της Bερενίκης ανοίγει νέους δρόμους στη σύγχρονη πολυδιάστατη θεώρηση της Eπιστήμης αλλά και του Aνθρώπου: καθώς ο εικοστός αιώνας πλησιάζει στο τέλος του, και ο άνθρωπος μένει ολοένα και πιο μετέωρος, μήπως είναι καιρός να ξανασκεφτούμε πάνω σε έναν άλλο πολιτισμό, πάνω σε μια νέα αντίληψη του ανθρωπισμού;

Γιώργος Γραμματικάκης. 
..............................................................................................................

11 Σεπτεμβρίου 2017

'' γλυκά επιστρέφουν ''.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Δεν είν' φαντάσματα του νου οι αγαπημένες μας..οι λατρεμένες μας σκιές..οπτασίες που μας κατοικήσανε.. συναντηθήκαμε και συστηθήκαμε σφιχτά κι αληθινά..σαν ''κλασικά'' αγάλματα στηθήκανε εντός μας..Γλυκά επιστρέφουνε αποβραδίς..αόρατοι επισκέπτες οι νεκροί..τρυπώνουνε σαν κλέφτες τα μεσάνυχτα επάνω στα χαλάσματα..στην ησυχία των άδειων των αυλών.. αθρόιστα..μες στων κισσών τις φυλωσσιές..στων γιασεμιών τις μυρωδιές..που ανενόχλητα σκεπάζουνε τα στοιχισμένα..στου χρόνου τη μανία τα υπολείμματα..τα λιγοστά.. τα εναπομείναντα λιθάρια. 

Μένουνε έως το ξημέρωμα..κι εκείνη η λαλιά του αηδονιού..εκεί που ησυχάζουνε τα κτίρια τα παλιά και τα ερημωμένα..ύμνος θαρρείς βυζαντινός..ευχαριστία στον Πλάστη και Δημιουργό από τις ''συγχορδίες'' των πουλιών..πόσο χαράζει την ψυχή μου..πόσο τη μνήμη ταξιδεύει στα παλιά..στου χρόνου μου τις κρύπτες.. 

Ανάσες που έπαψαν ν' ακούγονται βαριά..χαμόγελα ..γέλια κελαρυστά που ακόμα τριγυρνούν στης αγριοαχλαδιάς τα άνθια ..και ως οι κλέφτες δεν αντέχουνε το φως..το κόβουν δρόμο και με βιάση εξαφανίζονται..μένουνε μέσα στη σιωπή οι τοίχοι οι  παλιοί..στο φως να αφεθούν ξανά..στης σιγαλιάς τη μοναξιά..Ισχνή η σιλουέτα της μένει εκεί πα στο χορταριασμένο το πλατύσκαλο.. σταυρώνει τα χεράκια της..ως έκαμε παλιά..τα απογεύματα που τέλειωνε απ' τον κάματο..κοιτάζει ένα τριγύρω λυπημένη..έμεινα λέει μοναχή..που πήγαν οι σκιές μου ? Κανείς δε θέλησε να μείνει εδώ..μέσα στα γιασεμιά μου...πρέπει να φύγω ..να βιαστώ..με περιμένει πια πολλή δουλειά..πρέπει να θρέψω τις ψυχές τους..

Ο αγέρας στα παραθυρόφυλλα στην πρωινή την ρέμβη και ένα θρόισμα αλλιώτικο εδιώξανε του νου μου τις σκιές..το άρωμα των γιασεμιών εστάλαξε..εγίνηκαν δροσοσταλιές οι σιλουέτες οι αραχνοϋφαντες στα πρόσωπα των ζωντανών..μα..η ζωή ξημέρωσε και πάλι βιαστική..το μερτικό της μου ζητούσε.......

'' γλυκά επιστρέφουν'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

9 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Δημήτρης Λιαντίνης άφησε ένα γράμμα στην κόρη του που γράφει:


«Διοτίμα μου, φεύγω αυτοθέλητα, αφανίζομαι όρθιος στιβαρός και υπερήφανος. Ετοίμασα ετούτη την ώρα, βήμα βήμα ολόκληρη τη ζωή μου που υπήρξε πολλά πράγματα. Αλλά πάνω απ’ όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου.

Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης. Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι. Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα και τίμια όπως σε δίδαξα.

Να θυμάσαι ότι έρχονται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Κι είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους και οι πλείστοι να ζουν στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.

Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι, στις αθώες νέες γενεές που έρχονται. Ζούμε την ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους, ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Και η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.

Να φροντίσεις να κλείσεις με τα χέρια σου τα μάτια της γιαγιάς Πολυτίμης όταν πεθάνει.

Αγάπησα πολλούς ανθρώπους αλλά περισσότερο τρεις, τον φίλο μου Αντώνη Δανασσή, τον αδελφοποιτό μου Δημήτρη Τρομπούκη και τον Παναγιώταρο τον συγγενή μου, γιο και πατέρα του Ηρακλή. Κάποια στοιχεία απ’ τα αρχεία μου τα κρατά ως ιδιοκτησία ο Ηλίας Αναγνώστου.

Ν’ αγαπάς την μανούλα ως την τελευταία της ώρα, υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος, για μένα, για σένα, για τους άλλους. Όμως γεννήθηκε με μοίρα. Γιατί της ορίστηκε και το σπάνιο να λάβει σύντροφο στη ζωή της, όχι απλά έναν άντρα, αλλά τον ποταμό και τον άνεμο.

Το γράμμα του αποχαιρετισμού που της έγραψα, το παίρνω μαζί μου. Σας αφήνω εσένα την μανούλα και τον Διγενή, το σπίτι μου δηλαδή που τους στάθηκα στύλος και στέμμα, Γκέμμα πες σε υψηλούς βαθμούς ποιότητας και τάξης. Η μεγαλύτερη δυνατή αρνητική εντροπία. Να σώζετε αυτή τη σωφροσύνη και αυτή την τιμή.

Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα, αν όμως δεν το αντέξω να υψωθώ στην ανδρεία που αξιώνει αυτός ο τρόπος και ευρεθεί ο νεκρός μου σε τόπο όχι ασφαλή, να φροντίσεις με την μανούλα και τον Διγενή να τον κάψετε σε ένα από αποτεφρωτήριο της Ευρώπης. Έζησα έρημος και ισχυρός.

Υ.Γ. Την μέρα που θα πέσω, έδωσα εντολή να στεφανωθούν οι μορφές του Σολομού στη Ζάκυνθο και του Λυκούργου στη Σπάρτη.

Λιαντίνης

.....................................................................................................................................................................

8 Σεπτεμβρίου 2017

<< κεριά >> - Κωνσταντίνος Καβάφης.

art : Χρήστος Μποκόρος.
Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.


Κωνσταντίνος Καβάφης
................................................................................................................

7 Σεπτεμβρίου 2017

<< Ψάχνοντας για Κοχύλια >> ......

Αυτή η ανεξήγητη η γοητεία που ασκούν επάνω στην ψυχή μας.. λες και κουβαλούν απ' τα βάθη των βυθών ιστορίες ανείπωτες.. θαμμένες..τούτη η αναζήτηση..η εξερεύνηση για κείνο το μοναδικό..το ένα που προσμένουμε ολάκερη ζωή..κοχύλια που μας ταξιδεύουνε σε θάλασσες αληθινές..μα και του νου τις θάλασσες της απεραντοσύνης μας στο σύμπαν..τούτη την ομορφιά κρατούμε του ανέλπιστου..την τοποθέτηση στο χώρο και στο χρόνο..

Εφθινοπώριασε ξανά..κι εκεί στα βράδια τα γλυκόχροα..ένα βιβλίο για τους λάτρεις του ταξιδέματος της ανάγνωσης..είναι όμορφο να μην πηγαίνει ο χρόνος μας χαμένος..Το ξαναδιάβασα για δεύτερη φορά..μετά από χρόνια αρκετά..ετούτο το λογοτεχνικό διαμάντι:
 << Ψάχνοντας για κοχύλια >>  της Ρόζαμουντ Πίλτσερ..

Η δεύτερη ανάγνωση είναι σαν να αφουγκράζεσαι απ' την αρχή..προσεχτικά έναν παλιό σου γνώριμο..που τον γνωρίζεις πια καλά..και στέκεσαι στις λεπτομέρειες του χαραχτήρα του..

Συναίσθημα..τρυφερότητα..γιατί όχι και δάκρυ..για μια ζωή της ηρωίδας ''Πενέλοπε'' που μοιάζει απλή..μα που απλή καμμιά ζωή δεν είναι..η καθεμιά είναι πολύπλοκη..και όλες για ζητούμενο έχουν την ''ευτυχία''...Λένε πως το διαβάζουνε γυναίκες πιο πολύ..μα τι πιο έξυπνο από έναν αναγνώστη αρσενικό..να καταλάβει και το σκεπτικό και το ζητούμενο της ηρωίδας ?
Για ένα κοχύλι λοιπόν...για έναν ''πίνακα ζωγραφικής''........
η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη..



 Η ίδια η συγγραφέας λέει: 

«Αν οι ιστορίες μου δεν έχουν ευτυχισμένο τέλος,
 έχουν πάντα ένα ελπιδοφόρο τέλος.
 Η ζωή είναι μια σειρά από προβλήματα και αποφάσεις
 και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι
 να το καταλάβουμε καλά αυτό.»
.............................................................................................................

6 Σεπτεμβρίου 2017

Χάθηκα μέσα σε περγαμηνές..της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

art: Maria Konstantinova Bashkirtseva - Μουσείο Τέχνης Χάρκοβο 1882- Ουκρανία.
Xάθηκα μέσα σε περγαμηνές..διαβάσματα και αποκόμματα..πάλι με βρήκε το ξημέρωμα..άγρυπνος πάλι και ακούραστος κι ο αυγερινός ως το πρωί..που συντροφιά μου κάνει..τη γοητεία του  άγνωστου μοιράζεται μαζί μου..Από μικρό παιδί μία ''μανία'' με εβάραινε ..μ' έπαιρνε το κατόπι..Φταίει που ονειρευόμουνα να φύγω απ' το μικρό μου το χωριό..φταίει η μάνα μου..που μου 'λεγε να αλλάξω εγώ τη μοίρα μου και στα ψηλότερα  αν μπορώ να περπατώ..τον κόσμο να εξηγήσω..θα αναρωτιέμαι πάντοτε τι έφταιξε και χάθηκα μέσα εις τις σελίδες μου..ψάχνοντας ευχαρίστηση..που ευτυχία το λένε....

Κυνήγησα το άπιαστο..τα 'βαλα με τις χίμαιρες.. με γονατίσανε τα συναισθήματα και τώρα πια κατάλαβα..κουράστηκα..κουράστηκα πολύ..όχι δεν εκουράστηκε το σώμα μου..ούτε και το μυαλό μου .. αυτά έχουν ένα πείσμα ακούραστο..το συναίσθημα κουράστηκε.. εκείνο που ακούμπαγα στον ώμο σου..στα μάτια..στην ψυχή σου.. Μια αγωνία τώρα πια με κυβερνά..οι ανθρώποι οι περισσότεροι με απορία με κοιτάζουν..

Δε βρίσκω νόημα στις γελοίες συζητήσεις τους..έγινα λες ''ρατσίστρια''..τους ανοήτους απεχθάνομαι..τους χάχες δεν αντέχω.. τους ελαφρείς οικτίρομαι..τους ψεύτες τους υποκριτές..''μισώ''.. έννοια χολερή..και την αμορφωσιά την περισσή..με νύχια και με δόντια την παλεύω..Μα θα μου πεις είναι εύκολο το τίποτα να αντέχεις ? Πως να επεξεργαστείς το τίποτα αφού είναι κενό ? Ό,τι ο καθείς ορέγεται αποβραδίς..πρωί - πρωί με τη δροσιά στη μούρη στο πασάρει..Εσύ να προσπαθείς την ομορφιά να σώσεις μπρος στα μάτια σου..κι εκείνοι την ασχήμια τους..το ευτελές και εύπεπτο να το μασούν..να σου ''σερβίρουν''..  έγινε μόδα ο ευτελισμός..τέρας που συνειδήσεις ''κυβερνάει''..
Πώς εσκεπάστηκε στ' αλήθεια ο κόσμος μ' ένα πέπλο μέτριο..πως η ομορφιά εκρύφθηκε μες στο λαγούμι της απ' τον ήλιο ?

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

5 Σεπτεμβρίου 2017

''γράψτε'' ψυχές μου το δικό σας ''παραμύθι'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη..

art : Monica Carretero
Χειμώνες ατελείωτους κυριολεκτικά και μεταφορικά..την ''Ανοιξη'' προσπάθησα μες στις ψυχές τις παιδικές για να προλάβω να ανθίσω. Τα παραμύθια στάθηκαν οι καλύτεροι οι δάσκαλοι και φίλοι μου.. κι όχι μοναχά γιατί τ' ακούς γλυκύτερα.. που λέει ο μεγάλος μας Σεφέρης και είναι αληθινό..μα είν' φερμένα από δισάκια μας του χρόνου..με περισσή σοφία απ' τα παλιά..Άλλοι  χαμογελάσανε και μου 'πανε πως τα παραμυθιάζεις τα παιδιά..κι ο κόσμος τώρα γύρω σου γέμισε τόξα..βέλη..όπλα και πολυβόλα και σπαθιά..Πως θα γενεί  την αύριο..με τριαντάφυλλα τον εχθρό τους να νικήσουν..?

Μα ήμουν ξεροκέφαλη πολύ και αγύριστο κεφάλι..θαρρείς και δεν τους άκουγα..τα λόγια τους δεν καταλάβαινα...μια ιδέα μοναχά από νωρίς πλανιόταν στο μυαλό μου..να μπουν μέσα στους δρόμους τους παλιούς να περπατήσουνε..που χάθηκε η κοκκινοσκουφίτσα μες στο δάσος της..κι ο λύκος γούρλωνε τα μάτια του και την παραφιλούσε..Πάντα το καταλάβαινα πως κλέβαν την καρδιά τους..τα παραμύθια που άγγιζαν και την ψυχή χαϊδεύαν.Κι έτσι πορεύτηκα μαζί τους και εγώ..μαθαίνοντας και δίνοντας την ομορφιά..μα και την κακία αυτού του κόσμου.. σάμπως μαζί τους και δεν έγραφα το παραμύθι μου κι εγώ ?  Ένα παραμύθι η ζωή του καθενός..σαν παραμύθι και η αρχή..το διάβα της ακόμα και το τέλος της για όλα τα παιδιά..μικρά..μεγάλα και μεσήλικα..γεμάτη από χιλιάδες με σελίδες και εικόνες γεμισμένα.. προσωπικά και ομαδικά..Ζήστε ψυχές μου το δικό σας παραμύθι..κι ας έχει λύκους ..δράκους και λιοντάρια..μα έχει και ξέφωτα πολλά  ανάμεσα στις φυλλωσιές..γεμάτα πεταλούδες και πουλιά..

Μάθετε ανάγνωση καλή..να συλλαβίζετε αργά..πίσω απ' τις όμορφες τις ζωγραφιές γραφή να δίνετε δημιουργική..μη φοβηθείτε να τις κυνηγήσετε τις χρωματιστές σας πεταλούδες..και ας γεμίσουν γρατσουνιές γόνατα και παλάμες..να γίνει ολόκληρο.. σωστό με τη ματιά σας τη ζεστή και με τη γνώση..το ''παραμύθι'' αυτό που λέγεται ζωή..πετάξτε..ανοίξτε τα φτερά σαν τα πουλιά.. χτίστε καινούριες στα κλαδιά φωλιές..κι ας τις στοχεύουνε  οι ''σκοπευτές'' ατίθασων..ελεύθερων πουλιών...

κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη - εκπαιδευτικός
..............................................................................................................

3 Σεπτεμβρίου 2017

«Εν αρχή ην ο δάσκαλος..- Δημήτρης Λιαντίνης.


«Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα. Δε θα άκουγε όμως ούτε θα ‘βλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς.
Γιατί; Απλά γιατί ο δάσκαλος είναι που μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου. Αυτός κατορθώνει ώστε η ματιά του καθένα μας να μη μένει βλέμμα βοδιού, αλλά να γίνεται βιβλίο ανοιχτό να το διαβάζεις. Επεξεργάζεται το πετσί της κεφαλής μας και δημιουργεί πρόσωπο. Η δουλειά του δασκάλου είναι ο αθέρας της βυρσοδεψίας. Και στο τέλος-τέλος ο δάσκαλος θωπεύει και μαλάζει έτσι το σώμα και την ψυχή μας, ώστε από τη στέρησή μας αποστάζεται το κλάμα, και από την πλησμονή κορφολογιέται το γέλιο μας.

Τα ζώα και τα φυτά δεν γελούν ούτε δακρύζουν. Γιατί τους λείπει ο δάσκαλος. Έτσι δεν έμαθαν ποτές ότι στον ενόργανο κόσμο πέρα από τη σφαίρα του βιολογικού ανοίγεται ο φωτεινός ορίζοντας του πνεύματος. Ο θυμός, δηλαδή, οι επιθυμίες, τα πάθη, η φαντασία, ο λόγος.

Ο δάσκαλος είναι ο φυτουργός και ο σπορέας του λόγου. Εκείνου του λόγου που το τέταρτο Ευαγγέλιο τον αναφέρει στο θεό.
Χωρίς το δάσκαλο ο λόγος θα σάπιζε άχρηστος μέσα στο έλος του κρανίου μας. Όπως σαπίζει άχρηστο το τραίνο που ρεμίζαρε για πάντα στο σταθμό. Και το καράβι, το GLORIA MUNDI ή το ANCA, αν δεν το ταξιδέψει ο καπετάνιος του. Και όπως σκεβρώνει άφτουρη η νύφη που έμεινε αγεώργητη από τον άντρα. Ο ιερός τρόμος της παρθενίας της σιγά – σιγά κακοβολεί, ωσόπου στο τέλος γίνεται ένα τεφρό δίχτυ αράχνης. Μ' ένα λόγο ο δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου. Με την ίδια κυριότητα που ποιητής του κόσμου είναι ο θεός. 

Δημήτρης Λιαντίνης-  Τα Ελληνικά 

(Από το "ΙΔΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ" σελ. 13 του βιβλίου)

(επεξεργασία κειμένου : Σοφία Θεοδοσιάδη - εκπαιδευτικός. )
.............................................................................................................

1 Σεπτεμβρίου 2017

.. μέρες του Σεπτέμβρη - Καβάφης



 Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω —
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
τες λέξεις και τες φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω. 


 ''Ο Δεκέμβρης του 1903''- Κ.Καβάφης.

( από τα κρυμμένα ποιήματα 1877- 1923... Ικαρος 1993 ) 
...............................................................................................................