8 Αυγούστου 2017

της ψυχής μου σταλαγμίτες..της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Μες στις ανήλιαγες σπηλιές..στάλα τη στάλα έσταζε ο χρόνος προσπαθώντας..γλυπτό να χτίσει στης ψυχής μου της μικρής..να στάξει ..να κρεμάσει από ψηλά..ονειρεμένους σταλαχτίτες..κι έτσι απλά..χωρίς περίσκεψιν και αργοπορία πολύ..να δει και να φυτρώνουνε στον κήπο της ονειρεμένοι σταλαγμίτες..

Συχνά εδιαλύονταν..δεν επρολάβαιναν..εχάνονταν στη διαδρομή..θαρρείς ήταν οι αγέρηδες..θαρρείς η υγρασία που εζεσταίνονταν και χάλαγε η σύνθεση της μάζας του γλυπτού.. άμορφη μάζα μοναχά εγίνονταν ..μα άλλοτε εγέμιζε από κήπους με λουλούδια πλουμιστά..νούφαρα λίμνης που εμοιάζανε.. πετρώματα πολύτιμα..που καθρεφτίζονταν στη λίμνη της ψυχής μου...

Μέσα απ' τις χαραμάδες της σπηλιάς μου της κλειστής..βραδιές μου φεγγαροστόλιστες..φωτοσκιάσεις γλυκόχροες..ωσάν το φως γλυκό του λυχναριού..απαλύνουν τις σκληρές γραμμές μου του γλυπτού..που με τόση τέχνη και περίσσιο κόπο ελαξεύτηκε στο πέρασμα του χρόνου...

της ψυχής μου σταλαγμίτες - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................