23 Αυγούστου 2017

μα ένας μικρούλης άνθρωπος..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Σου έμαθαν από μικρό παιδί να σιγοτραγουδάς περήφανα...ένα τραγούδι όμορφο...που για το πλάνεμα μιλούσε..Μα όσο τον κόσμο γύρναγες..και στα περβόλια του της γνώσης  επερπάταγες .. χιλιόμετρα διανύοντας..τόσο εσυναντούσες τα ''αρπαχτικά'' που τις θεωρίες σου ανατρέπαν..

 Κι εσύ εκεί επέμενες και το τραγούδι σου συνέχιζες..τα δώρα της ζωής τους τα ιλουστρασιόν και τα γυαλιστερά...να αποποιηθείς από επάνω σου..που σαν μια σκέψη ελκυστική ..το βράδυ σε επισκέπτονταν κρυφά και πονηρά...στην άκρη από το καθαρό το περιβόλι σου και να σε διαβρώσει προσπαθούσε...

Και προχωρούσες και σιγοτραγούδαγες κι αρνιόσουν τα φανταχτερά...τα όμορφα που υπόσχονταν παράδεισους επίγειους.. ..και το πρωί εκαυχιόσουν..που άντεξες και άλλη μια βραδιά...τα φύλλα σου ολόδροσα και καθαρά τα σπάνια τα άνθια σου να έχεις...

Τώρα κοιτάζεις γύρω σου..γεμάτη αδύναμη και ανθρώπινη.. μια αμφιβολία που το νου και την ευάλωτη καρδιά σου ταλανίζει.. Και σε ρωτάνε  μέσα σου οι φωνές..αν ντρέπεσαι που σκέψεις τόσο αταίριαστες στη ζήση τη δική σου την περήφανη ..και φευγαλέα έστω αν πρέπουν...

Μη ντρέπεσαι σου λέει μια φωνή...είσαι ένας άνθρωπος κι εσύ..με σάρκα και οστά..έχεις αδυναμίες αμέτρητες,όπως και  όλοι οι θνητοί..μολόγα τες ετούτες και αγάπα τες...και κοίταξε τριγύρω σου να δεις..έπρεπε να αγοράζεις αντιστάσεις ακριβές καθημερνά. .μέσα σε τούτο το ζεστό το Καλοκαίρι..

Γύρω σου οι επίγειοι παράδεισοι είναι πραμάτεια αλλονών..αυτών που λόγια  απερίσκεπτα..υπερφίαλα και φαφλατάδικα.. στις ''αγορές'' του εντυπωσιασμού της άοσμης της σκέψης τους σε σένα να πουλήσουν προσπαθούν..Δεν είσαι δα και ο Θεός..να στέκεσαι υπεράνω..μα  ένας μικρούλης άνθρωπος που έχει αδυναμίες..μα τούτη της ''αντίστασης'' η ομορφιά..απλήρωτη ..δεν έχει μάρκα με τιμή..στο τέλος του μετρήματος για το ''ταμείο'' σου ..του απολογισμού σου..

Kείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................