12 Ιουλίου 2017

άφησε το κοχύλι στην ακτή - της Σοφίας Θεοδοσιάδη


Περπάταγε μονάχη της εκεί.. στην άκρια του γιαλού..δε ήθελε τα πρωινά..κανείς να ακούει τη σιωπή της..τους χτύπους της καρδιάς μονάχη της να αφουγκράζεται ..αργά - αργά και βασανιστικά μέτρημα νοερό..για τις πληγές..τα σημάδια που σφραγίδες γίνηκαν.. που δεν εγιάνανε..που ακόμα αιμορραγούσαν....

Το βλέμμα της χαμένο στον ορίζοντα..στα πόδια της πλεγμένα με τα φύκια ένα κοχύλι..της εσιγοτραγούδαγε.. μια μελωδία γνώριμη μα άγνωρη ακούγονταν..αλλόκοτη..απ' τα βάθη του βυθού..καθώς και της ψυχής της...ρίγος της έφερνε στο δέρμα του κορμιού.. γεννούσε  χαραμάδες νιες..βαθιές πα στην πληγή την ξεραμένη του έρωτα....

Μα η ρωγμή ήταν βαθιά..μικρός και λιγοστός εφάνταζε ..μες στα λαγούμια τα θαμπά της σκέψης της ο χείμμαρος..που οι νότες του στο αυλάκι της πληγής της εκυλούσαν...ήθελε να τ' αφήσει στην ακτή μονάχο και παντέρημο εκείνο το μικρό..το ξεβρασμένο το κοχύλι..το κοίταξε.. της φάνηκε πως μες στα χέρια της το κράτησε ίσως και να μην το εκατάφερε πάπυρους τους βρεγμένους να διαβάσει..

 Ξεράθηκε..μαράθηκε στα σπλάχνα του ..χάθηκε το πολύτιμο.. μικρό μαργαριτάρι.. έμεινε εκεί σαν σκελετός στα αζήτητα..τούτος ο έρωτας που ήταν γραμμένος πάνω του..με φιλντισένια τη γραφή.. δεν πρόλαβε να γίνει ''μενταγιόν''..να φορεθεί εις το λαιμό της γυναικός..έμοιαζε δίχως μέλλον πια.. και καταδικασμένο σε ένα θάνατο αργό.. άφησε το κοχύλι στην ακτή..μαζί εκεί στην άκρια της  θάλασσας ..μαζί με την βρεγμένη και αργή πατημασιά της... 

 Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................