22 Ιουνίου 2017

καθώς μικραίνει το.. ''για πάντα''..της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Να μου κρατάς σφιχτά το χέρι..μικραίνει το ''για πάντα''..κι έλα σαν γλάροι να πετάξουμε ..σε μέρη αλαργινά..να μοιάζουνε στο βλέμμα μας πως είναι ''ξωτικά''..Δε σου ζητάω στη Χαβάη να με πας..μου φτάνει η παραλία εκείνη η απόμερη..που συναντήσαμε από των βράχων το δρομάκι ..και στην αλμύρα της λουστήκαν τα κορμιά...

Την ψάθα μας να απλώσουμε..στο αφρισμένο κύμα..γιατί η ψυχή μου το ζητά..στης ακυβερνησίας τη θάλασσα ..στο απέραντο γαλάζιο της ψυχής σου να βραχώ..να κολυμπήσω..στα βαθιά.. να νιώθω το ζεστό σου το κορμί.. που τις ''φλογίτσες'' πόθου μου φωτάει.. Έλα κοντά μου ...μη δειλιάσεις  να ξεγυμνωθείς..το πιο όμορφο απ' όλα μας τα ξεγυμνώματα θαρρώ .. ετούτο της ψυχής μας...

Έτσι σαν δυο μικροί Θεοί στου κύματος την αύρα..κράτα το χέρι μου σφιχτά...ψιθύρισέ μου ..έστω για σήμερα τη λέξη αυτή τη μαγική...που λέει το ''για πάντα''...Θυμάσαι που φοβόσουνα.. μικρές σου φαίνονταν οι λέξεις..Μα αυτή είναι και η ομορφιά επίστευα..πως ετούτο το άγνωρο ..πολύτιμο μικρό..  εκείνου του για ''πάντα''..είναι το ελιξήριο της ίδιας της ζωής..να τρέξουμε ..να το προλάβουμε..δεν έχουμε καιρό..να μας τυλίξει η αύρα της αγάπης μας..μαζί με την εσπερινή και τη θαλάσσια  αύρα.......

Είναι και που η ''συννεφιά ετούτων των καιρών'' κατακαλόκαιρο ..στάζει βροχές λες κι είν' Φθινόπωρος καιρός.. σταγόνες και μας βρέχουν..Έλα και σιώπησε ..καλέ μου εσύ..και θάρθει το απόβραδο στην πορφυρή ακτή αποκαμωμένους να μας βρει..όπως παλιά .. θυμάσαι?  με ένα ηδονιστικό...γλυκό του νου και σαρκικό..παιχνίδι αναπάντεχο..''ενάντιο'' στο λιγοστό το χρόνο του ''για πάντα''.....

καθώς μικραίνει το ''για πάντα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
...............................................................................................................