23 Μαρτίου 2017

''στάχυα χρυσίζοντα'' οι φίλοι της καρδιάς μας - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ζωγράφος: Γκουστάφ Κλίμτ ( 1916-17) - οι φίλες.
Λίγοι..ελάχιστοι..στα δάχτυλα μετριούνται του ενός χεριού..μα πάντα εκεί οι δικοί μου άνθρωποι..Ακροβατώντας πα στων χρόνων το σχοινί..μάζευα κόμπους..έδενα σφιχτά..θαρρώντας πως αργότερα θα τους μετράω για φίλους..όμορφο καθώς ζωγραφιζόταν το συναίσθημα.. ωραία λέξη και το νόημα..εκείνο της φιλίας..Διάβαζα ..διάβαζα περγαμηνές.. που την επεριγράφανε..λες και ήταν συνταγή μαγειρικής για να την εκετελέσεις...Παιδί μικρό και ανυποψίαστο ...πάντα επενδύεις με ψυχή και καταθέτεις  δίχως τσιγγουνιές..τα ''μέσα'' της ψυχής σου..Τα μονοπάτια περπατάς..ανάμεσα σε κάμπους με τα ''άγουρα'' ακόμα στάχυα της ζωής και τα περιδιαβαίνεις..και λες θα ωριμάσουνε..σίγουρα..δε μπορεί..είναι όμορφα τα ώριμα ..τα κίτρινα τα  στάχυα..Πιστεύεις.. είσαι σίγουρος σαν είσαι νιος..πως  είν' γεμάτα με καρπούς ..όλα εκείνα που χρυσίζουνε τα ''στάχυα'' στο λιβάδι...

Οι παιδικοί μας φίλοι μας μαθαίνουνε ..ολόκληρο από νωρίς είν' το σενάριο της φιλίας απλωμένο..αθώες ακόμα οι ψυχές και ανυποψίαστες.. παίζουνε γνήσια..σαν βραβευμένοι ηθοποιοί το ρόλο της φιλίας τέλεια..που φτάνει στο αποκορύφωμα της έννοιας αυτής..Κι ύστερα ..έρχεται ο ήλιος ο καυτός..λες κι είναι Ιούνιος μήνας θεριστής..λες κι είναι Καλοκαίρι..κι εσύ κινάς για τους καρπούς..δρεπάνι παίρνεις παραμάσκαλα..τα ''στάχυα'' να θερίσεις..Μπαίνεις κεφάτος στο λιβάδι και ορθός..μα εκεί στα πόδια σου ζιζάνια σε τυλίγουν..ξεφυτρώνουν...

Μένει σε σένα τώρα όλη η δουλειά..τα στάχυα απ' τα ζιζάνια να χωρίσεις..Γιατί αν τ' αλέσεις όλα αυτά μαζί..σκάρτο το αλεύρι του ψωμιού σου θα ζυμώσεις...Κάθε άνθρωπος κι ένα άρωμα..κάθε γυναίκα εκεί με το δικό της..Το θηλυκό της άρωμα που κουβαλά απ' τη γέννα της..το μητρικό κατόπι..μα εκείνο το ξεχωριστό το φιλικό το άρωμα..το αγοράζει πανάκριβα και κοπιάζοντας.. κοπιάζοντας για τη διαλογή..ανάμεσα σε χίλια αρώματα..''στων ονείρων τα παζάρια''  της ζωής..
Λίγοι λοιπόν οι φίλοι μας ..οι δικοί μας άνθρωποι.. αυτοί οι σπουδαίοι και μοναδικοί..που δεν διστάζεις την ψυχή  να  απογυμνώσεις.. ''στάχυα μεστά- χρυσίζοντα''..οι φίλοι της καρδιάς μας παραμένουν....

Κείμενο - Σοφία Θεοδσιάδη
..............................................................................................................