20 Φεβρουαρίου 2017

<< άνθρωποι και ποντίκια >>..με μια άλλη ματιά - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

 O κόσμος γύρω μας αλλάζει καθημερινά..είναι ιλλιγγιώδεις οι ταχύτητες.. που του ανθρώπου ο νους καλείται για να διανύσει.. Τρέχει το πλήθος στο κυνήγι της ζωής της καθημερινής..γρήγορες πάντα οι ματιές και στα ''κλεφτά''.. μένουνε πίσω τα σημαντικά.. και η αληθινή ουσία της ζωής..Αγαναχτισμένοι όλοι..ανήσυχοι.. ανυπόμονοι..μα εδώ χρειάζονται τα ''στοπ'' στα βήματά μας τα τρεχαλητά..ποιοί είμαστε και που πηγαίνουμε στ' αλήθεια ? Με ρώτησε μια φίλη μου γλυκειά..πως γίνεται να στέκομαι όρθια και να ''μαζεύω'' μαργαρίτες..ανάμεσα απ' τα χαλάσματα..καθώς ο κόσμος γύρω ''καίγεται'' και ο ήλιος πάει να κρυφτεί..

Πριν χρόνια που εδιάβαζα εκείνα τα 
<< Σταφύλια της οργής>. αλλά και αργότερα που διάβασα του εξαιρετικού ετούτου συγγραφέα άλλο ένα αριστούργημα 
<< Άνθρωποι και ποντίκια >.. του Στάινμπεκ ..αυτού του τραγικού του συγγραφέα..κατέληξα στις ίδιες σκέψεις και στα συμπεράσματα και να τα μοιραστώ ..σαν μια απάντηση στη φίλη μου..ίσως και να τις λύσω εγώ η ταπεινή την απορία..Ναι.. είν' ο τρόπος που με εμύησε η ανάγνωση στα πράγματα..τούτος ο σπουδαίος συγγραφέας..Πάντα η λογοτεχνία η σπουδαία μας ωθεί..αναζητητές να γίνουμε εκείνης της αλήθειας..που να μη μεροληπτεί..μα να στεκόμαστε με όσο γίνεται ξεκάθαρη ματιά .. ακόμα και απέναντι από τις συμφορές..Γιατί η πορεία των συγγραφέων είναι μοναχική..και έχουνε για τα πράγματα που μας συμβαίνουνε.. μια διαφορετική ματιά..ψάχνουνε πάντα πίσω απ' τις κουρτίνες της κοινωνίας τις κλειστές..ψάχνουνε τις αιτίες..

Η Ιστορία λοιπόν..φίλη μου  προβληματιζόμενη και ορθώς σκεπτόμενη και αναρωτώμενη συχνά.. πάντα επαναλαμβάνεται.. απλά κάθε φορά και κάθε εποχή.. με ένα άλλο πρόσωπο.. και μας αιφνιδιάζει..Ήταν λοιπόν μια εποχή για την υπερδύναμη της Αμερικής..και το μεγάλο κραχ..αυτό που διαπραγματεύεται τούτο το αριστούργημα το λογοτεχνικό..Αν λοιπόν δεν έχετε φίλοι μου διαβάσει κάποιο βιβλίο του Στάινμπεκ..να η  ευκαιρία τώρα που ταλανιζόμαστε βαθιά. να διαβάσετε τούτο το βαθιά ανθρώπινο βιβλίο..που περικλείει την αγωνία του ανθρώπου για τα καθημερινά..τα απλά..τα όνειρα των νέων που ζητούν πραγμάτωση ..με μια βαθιά και στωική ματιά...

η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

Ένα μικρούλι τόσο δα απόσπασμα για σας :

  Ο Λένι είπε: "Πες πώς θα 'ναι όταν θα 'χουμε τη γη μας".
Ο Τζορτζ αφουγκραζόταν ν' ακούσει τους μακρινούς ήχους. Για μια στιγμή πήρε ύφος ανθρώπου πρακτικού και μεθοδικού. "Κοίτα πέρα απ' το ποτάμι, Λένι, και θα σου πω ώστε σχεδόν να το δεις".

Ο Λένι γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε προς την αντίπερα όχθη της λίμνης και ψηλά προς τις σκοτεινιασμένες πλαγιές των Γκάμπιλαν. "Θα 'χουμε λίγη γη" άρχισε ο Τζορτζ. Έβαλε το χέρι στην πλαϊνή του τσέπη κι έβγαλε το λούγκερ του Κάρλσον".
Ο Λένι έπαιξε ρυθμικά τα δάχτυλα πάνω στο τραπέζι.''Τζορτζ?''
''Ναι''
''Σε πόσο καιρό θα πάρουμε κείνο το σπιτάκι και θα την περνάμε ζωή και κότα και θα 'χουμε τα κουνέλια?''
''Δεν ξέρω είπε ο Τζορτζ.'' Πρέπει να κάνουμε ένα καλό κομπόδεμα οι δυο μας.Ξέρω ένα μέρος που δε θα μας κοστίσει πολύ,αλλά δεν το χαρίζουν κιόλας. 
Ο Λένι είπε : ''Πες για κείνο το μέρος Τζορτζ''.
''Χτες βράδυ δε σου' πα?''
''Έλα,πες ξανά .Τζορτ''.
''Λοιπόν, έχει κάπου τριάντα στρέμματα'' είπε ο Τζορτζ..έχει έναν μικρό ανεμόμυλο.Έχει ένα μικρό καλύβι και κοτέτσι,έχει μαγερειό ,περιβόλι.κεράσια,μήλα,ροδάκινα,βερίκοκα,καρύδια,φράουλες.....
Ο Λένι τον παρακολουθούσε με ορθάνοιχτα μάτια.Ο Λένι είπε: θα την περνούσαμε ζωή και κότα.
''Βέβαια'' είπε ο Τζορτζ''.
''Δε θα τριγυρνούσαμε πια σ' όλη τη χώρα..θα ριζώναμε σ' έναν τόπο, θα 'χαμε το δικό μας σπιτικό και δε θα κοιμόμασταν σε κοιτώνες''............................ 

Τζων Στάινμπεκ : << άνθρωποι και ποντίκια >> - ( απόσπασμα) 
............................................................................................................. 





Μια μικρή περίληψη από το οπισθόφυλλο του βιβλίου..

Στην Αμερική του μεσοπολέμου, του μεγάλου κραχ, ο γιγαντόσωμος κι απλοϊκός Λένι και ο μικρόσωμος κι έξυπνος Τζορτζ γυρνούν από τόπο σε τόπο, πλάνητες, αναζητώντας δουλειά. Ο Λένι δεν μπορεί να ξεχωρίσει το σωστό απ' το λάθος και του αρέσει ν' αγγίζει τα απαλά πράγματα - τη γούνα ενός ζώου, τα μαλλιά μιας κοπέλας. Οι δυο αταίριαστοι αλλά αχώριστοι φίλοι πιάνουν δουλειά σ' ένα αγρόκτημα, και εκεί, με αφορμή την όμορφη γυναίκα του μοχθηρού Κέρλι, που είναι ο γιος του αφεντικού, μια τραγωδία ξετυλίγεται.
Το Άνθρωποι και ποντίκια είναι μια σκληρή μα και βαθιά ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων.

.............................................................................................................