18 Ιανουαρίου 2017

ψάχνοντας..τις ''Αλκυονίδες'' σου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Αλλάζουνε οι εποχές.. αιώνες τώρα τους Χειμώνες διαδέχονται οι Άνοιξες κι έπειτα εκείνα εκεί.. τα φωτεινά τα Καλοκαίρια.. Χειμώνας έπιασε και φέτος ..κι είν' άγριος..βαρύς..μα η ζωή ανίκητη..κρυμμένη καρτερεί..Μιας '' αλκυόνας πέταγμα'' σε όλους μας ..δικαιωματικά ανήκει..σε μας τους ''θιασώτες'' της αληθινής ζωής..εκείνης.. που με τις ''γεύσεις''της και τα ''αρώματά'' της.. στα σκαλοπάτια της χαράς..πάλι ξανά μας  φέρνει...Έρχονται μες στο ''καταχείμωνο''.. σημεία και τερτίπια του καιρού..όλα καλά..από παλιά..και για σκοπό καλό μελετημένες.. Τις ψάχνουνε..τις περιμένουνε οι άνθρωποι..ανάσα απ' το αγιάζι για να πάρουν...τις μέρες τις αλλιώτικες..τις ''λαμπερές''...

Μα εγώ από μικρό παιδί ακόμα το κατάλαβα..μαζί με τον παππού μου.. που με ορμήνευε..και περιέγραφε τη χρησιμότητά τους..παντού..στη γη μας..στα σπαρτά..μα και στον άνθρωπο ..που μέσα στη βροχή τη συνεχόμενη..εκείνη του Χειμώνα..έψαχνε το χαμόγελο..το χείλι να δροσίσει..Κατάλαβα..αφουγκράστηκα..ναι.. ναι..είναι εκείνες οι γελαστές..οι λουσμένες ήλιο μα και φως ημέρες μας..''οι Αλκυονίδες'' μας οι μέρες..μέσα στην παγωμένη ενίοτε καρδιά μας..που έρχονται στα ξαφνικά..μας παρασύρουν και μας συνεπαίρνουνε.. σκουπίζουνε το δάκρυ από τα μάτια μας..έτσι σαν μια εκκίνηση.. ξανά απ' την αρχή..

Είν' άχαρη συχνά η καθημερινότητα..και καταντά μονότονη..όταν κρατάμε και τα μάτια μας ερμητικά κλειστά..όταν αδυνατούμε να τις δούμε από νωρίς..όταν καμμιά φορά..δεν τις δημιουργούμε μόνοι μας..καθώς περνούν κοντά μας..Αφήνουμε να φύγουνε..απομακρύνονται το ''καταχείμωνο'' γιατί είναι πάντα δυνατοί..οι Χειμώνες του καιρού και της καρδιάς μας..μέσα εις το κατώφλι της ζωής..είναι δυνατοί οι βοριάδες που φυσούν ολόγυρα..και θέλει βλέμμα δυνατό και μάτια ανοιχτά για κείνο εκεί το καλωσόρισμα το φωτεινό..για τις ''Αλκυονίδες'' μας τις μέρες..Προσπάθησε..και μην τις προσπερνάς γιατί έχουν μνήμη δυνατή αυτές..και θα σε εκδικηθούνε..Θα σου θυμίσουνε πως δεν τις χάρηκες..δε γεύτηκες τον ''ήλιο'' που απλόχερα και άπλετα σου χάρισαν..και μόνος σου θα βυθιστείς.. μέσα στο παγωμένο αγιάζι του ''Χειμώνα'' του εαυτού σου...

Κι ένα θυμίσου μοναχά..και κάνε παραλληλισμούς και σύγκριση μονάχος σου και σκέψου..πως ο καιρός έχει γυρίσματα..και δεν μπορεί για πάντα να 'ναι απλόχερος και δωριστής..ούτε και πλούσια πάντα να 'χει δώρα για εσένανε και μόνο .. Κοίτα..παρακολούθα τες εκείνες τις κοντούλες τις αμυγδαλιές..πόσο τολμούν..πόσο απαλλαγμένες απ' το φόβο τα προβάλλουνε τα ροζ εκείνα τα ''νυφιάτικα''  τα άνθια τους..στο πρώτο φώτισμα του ήλιου του Χειμώνα.. Φτιάξε..και δημιούργησε..και χτίσε..ζήσε τις ετούτες σου τις λιγοστές..που σου προσφέρονται κάθε φορά..μες στους ''Χειμώνες'' που σε συναντούν ..τις όμορφες ..μαγευτικές .. τις λιγοστές.. ''Αλκυονίδες'' της ψυχούλας σου τις μέρες...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη..
..............................................................................................................