21 Ιουλίου 2017

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 3 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 17 /11/ 2015

Η δική μου Οδύσσεια δεν είναι με τριήρη στα νερά του Αιγαίου
είναι με αναπηρικό καροτσάκι απ' την σουίτα 35 στο φυσικοθεραπευτήριο
Εγώ δεν είμαι ο Οδυσσέας, μα ο Νικόλας.
Και αν με ρωτήσετε Πολύφημοι..και Πολυφήμες..πως με λένε
δε θα σας πω Κανένας....Νικόλα θα σας πω με λένε..Νικόλα.
Η δική μου Πηνελόπη κάπου στην Αθήνα μένει
και υπομένει τους μνηστήρες....
δεν θέλω στο κατάρτι να με δέσετε..τις υπομένω τις σειρήνες..
μην σκιάζεσαι καλή μου γιατί έχει δύναμη η αύρα σου.
Εγώ δεν ψάχνω την Ιθάκη...την Αναγνωστοπούλου ψάχνω
και μην φοβάστε το τόξο και τα βέλη μου..
ένας κοντυλοφόρος είναι και η καρδιά μου.
Προσεύχομαι.. η αλήθεια είναι αυτή.. προσεύχομαι..
 μα  ο Ιερόσυλος μήτε στον Δία..μήτε στον Χριστό.
μα στον μοναδικό Θεό θαρρώ....στον Έρωτα..

  αποστολέας : ένας έρωτας -   17/11/2015

στη Σοφία

..............................................................................................................

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 2 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 19 / 11 / 2015






Το κέντησα το όνομά σου στην καρδιά μου
 και δεν θα σβήσει ποτέ.. 
οι κλωστές της αγάπης είναι ανεξίτηλες..
Θα έρθω ομορφιά μου ..θα έρθω..
καβάλα στου αγώνα τις ώρες..θα έρθω..
χέρι με χέρι με τη δύναμη της θέλησης ..
να προσκυνήσω εκεί..στον ιερό βράχο της γνώσης..
εκεί στης ελπίδας το όνειρο..μόνο για σένα ..θα έρθω...
τα Καλοκαίρια της καρδιάς μου να τραγουδήσω..
τους μπάλους του ονείρου σου χορευτής του ήλιου..
να αγαπήσω τον κάθε κόκκο των βλεφάρων σου...
σαν ονειροπαρμένος έφηβος και σαν Απόλλωνας. 
Θα έρθω ..θα σε τρυγήσω μέχρι το τελευταίο τσαμπί..
θα πιω και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα σου
θα προσκυνήσω όλα τα ξωκλήσια του κορμιού σου....

αποστολέας- ένας έρωτας 19/ 11/ 2015.
στη Σοφία..
................................................................................................................

20 Ιουλίου 2017

Χρόνια πολλά γεμάτα φως Ηλιανή μου !!!





Aν και ο ονειρικός κόσμος που ονειρεύτηκα να δώσω σε σας τα παιδιά μου χρεοκόπησε ..δε θα πάψω να σας μεταφέρω την προτροπή..να στρέφεται το βλέμμα προς τον ουρανό..

<< μπορεί να στοχεύεις το φεγγάρι και να μην το φτάνεις..όμως προσπαθώντας κι αν ακόμα αποτύχεις να φτάσεις εκεί στο στόχο σου,σίγουρα θα παλανιέσαι μέσα στα αστέρια >> 

λέει ο Πλάτωνας..και είναι αυτή η ευχή μου από καρδιάς για σένα κοριτσάκι μου..για σένα Ηλιανή μου...σήμερα που γιορτάζεις το φωτεινό σου όνομα που κουβαλάς...του φωτεινού σου πάππου!!!

Χρόνια καλά ψυχή μου !!!
Χρόνια πολλά γεμάτα φως Ηλιανή μου !!!
η μάνα σου..... 
..............................................................................................................

19 Ιουλίου 2017

έμαθα ωκεανούς να ζωγραφίζω - της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Κάποτε που ήμουνα πιο νια κι ορμητική..φουρτουνιασμένης θάλασσας όμοιας εικόνα..εμάζευα σταγόνες κι ονειρεύομουν ωκεανός να γένω...Τώρα που όμορφα και σιγανά να περπατώ μου μάθανε τα χρόνια..μες στη σταγόνα μου εκείνη τη μικρή.. ωκεανούς μου ζωγραφίζω....Γεμίζω την ψυχή δροσιά ..να 'χω τα πρωινά  να νίβομαι..τα βράδια στις ακτές τους να αράζω.. Μη με κοιτάς και σκιάζεσαι εσύ..θαρρείς.. νομίζεις πως εγέρασα κι άλλαξα την ψυχή μου ? 

Όχι..τη σκέψη μου εσμίλεψα..θάλασσες ονειρεύομαι μικρές..που μέσα μου πολλαπλασιάζονται.. φαντάζουνε μεγάλες..σήκωσε ο αγέρας τα πανιά και η σκούνα μου ξελύθη απ' το λιμάνι..Δεν τις φοβάται τις ''φουρτούνες'' πια του έρωτα του ακάλεστου..καθώς απρόσμενος κάθε φορά.. σταθμεύει μπρος στα σκαλοπάτια μου.. κομμάτια απ' την ψυχή μου ζητιανεύoντας....

Οι αληθινοί οι έρωτες..είναι νεογέννητα μωρά..δε σέρνουν σκελετούς απ' τα συρτάρια..ζητούν να γράψουν δυνατές..μονάχα αποκλειστικές γι αυτούς..καινούριων πάπυρων σελίδες..Μες στο σκληρό μου δίσκο της ποιητικής μου μνήμης καθώς προχωρώ.. να καταγράψω αφουγκράζομαι..καινούριες και αιθέριες μελωδίες.. Άλλα ζητάει η ψυχή μου..άλλα πεθύμησε..μιας συντροφιάς να 'χει χέρια ζεστά.. όταν τα δειλινά θα μ' αγκαλιάζουν..σαν τα πουλιά που λιάζονται πα στα βρεγμένα τα συρματοπλέγματα..μετά την καταιγίδα........

Κείμενο- Σοφία Θεοδοσιάδη
...............................................................................................................

18 Ιουλίου 2017

Η πόλις...Κωνσταντίνος Καβάφης.

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή
·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»



Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.


Κωνσταντίνος Καβάφης.
.............................................................................................................

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 1 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 9/ 12/ 2015


Χάραξα στην ψυχή μου το όνομά σου..ναι..πόνεσε..μα ανεξίτηλα θα μείνουν όλα τα γράμματα..έγραψα στην καρδιά μου την μορφή σου με ένα αγκάθι..μάτωσε ναι..μα την γλύκα της την φυλάκισε για πάντα...
Ναυάγησα στις Κυκλάδες του ονείρου σου με οδύνη..μα στις ακρογιαλιές τους μια ζωή θα λιάζομαι..αλάνι αχτένιστο του έρωτα..και του καθώς πρέπει τους δραπέτης..Μου έφερες έναν ήλιο ανοιξιάτικο στη ζωή μου...
Εγώ μονάχος διάβαινα κοριτσάκι μου..μονάχος μες στους πολλούς ..και ήρθες με ένα μπουκέτο λέξεις γροθιά στο στομάχι μου..γλυκό μου νουφαράκι..και μου είπες ψηλά το κεφάλι γελώντας..
Είναι αυτό το παράπονο το κρυφό..γιατί σου χρωστάει η ζωή....που με κάνει να θέλω να βάλω φτερά..κι ας με τσάκισε τώρα η ζωή μα θα έρθω ομορφιά μου..θα έρθω....να ταξιδέψω στις Κυκλάδες της ψυχής σου..ακρογιαλιά να μην αφήσω απάτητη..να τραγουδήσω τους μπάλους του ονείρου σου......
δεν ξέρω αν είμαι ραγισμένος ήλιος..που θα σε αγκαλιάσει..μα να είσαι σίγουρη ότι η καρδιά θα είναι ατόφια.....
Σ' αγαπώ γιασεμένια μου..σε αγαπώ......με όλα τα μόρια του κορμιού μου....

αποστολέας : ένας έρωτας   9/ 12/ 2015
στη Σοφία
..............................................................................................................

17 Ιουλίου 2017

''ομπρέλα'' της ελπίδας μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

 
Μια νότα ελπίδας έρχονταν από τη θάλασσα..κάθησε εκεί και αφουγκράζονταν τις στάλες στο ψιλόβροχο..καθόλου δεν την ένοιαζε που βρέχονταν..είχε φωλιάσει απ' το πρωί  επάνω απ' το κεφάλι της η ''ομπρέλα'' μιας ελπίδας.. Άπλωσε τα βρεγμένα χέρια της..μια νότα μοναχά να ''εγκλωβίσει''.. προσπάθησε να την ταιριάξει στο πεντάγραμμο..εκείνο το ασπρόμαυρο της χιλιοταλαιπωρημένης της ψυχής της..

Είχαν κοπάσει οι διαβάτες από το πρωί..φοβήθηκαν τη μπόρα του Καλοκαιριού..λες και δεν ήτανε από τα χρόνια τα παλιά..στις μπόρες πια συνηθισμένοι..Ποτέ τους οι ανθρώποι δεν αγάπαγαν εσκέφτηκε τις ξαφνικές τις καταιγίδες.. που ανύποπτα ξεσπάγανε καταμεσίς στα Καλοκαίρια..Ποιός τάχα μπόρεσε να φτάσει ως το μπόι του Θεού..τις καταιγίδες να κωπάσει..?

Κανείς θαρρώ δεν ήτανε Πολύφημος o Κύκλωπας..το βράχο τον ασήκωτο στους ώμους να σηκώσει..Στα παραμύθια μοναχά και στης ποίησης του Όμηρου τα μέρη..εκεί μες στις σελίδες τους γινόταν τα ακατόρθωτα συχνά κατορθωτά..

Μα εμένα που μου αρέσουνε αυτά τα παραμύθια..μ' αρέσει μες στα χέρια να συλλέγω ..να κρατώ..τις νότες των Σειρήνων τους..που φτάνουνε μελωδικές.. παραπλανητικές θαρρείς στα πονεμένα αυτιά μου..κι εκεί στα μαγικά νησιά τους ναυαγός τους να βρεθώ..να ξαποστάσω επιθυμώ.. κύκλο θαρρείς και στήνουνε οι νότες πάλι γύρω μου..ομπρέλα της ελπίδας μου της άσβηστης.........
κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

14 Ιουλίου 2017

ταξιδεύοντας στα ''κύματα'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Κοιτάζοντας της θάλασας τα κύματα..μέσα μου σκύβω και κοιτώ.. τα κύματα εκείνα της ψυχής μου..Φυσάει μέσα μου ακατάπαυστα.. ο άνεμος δε λέει να κωπάσει..Συχνά οι φίλοι μου τριγύρω μου χοροπηδούν..γεμίζουν ψέμμα τον αέρα τους..όχι δε λέω ψέμματα στον εαυτό μου εγώ.. κάποτε πίστευα πως ήμουνα των ανοιχτών των θαλασσών..μα ήρθαν χρόνοι δίσεχτοι..η περισυλλογή μου με οδήγησε σε ακτές που ήταν άγνωρες για με..ακτές ερημικές..

Όταν η ψυχή μου μέσα κλαίει γοερά..έρχονται ως τα μάτια μου τα κύματα της θάλασσας..ένα μ' αυτά τα δάκρυα μου να γίνουν..για να τα ταξιδέψουνε και να χαθούν..να πάψουνε τα βλέφαρα να  υγραίνουν. Ακούω στο βάθος μέσα εκεί..το φλοίσβο ένα τραγούδι να μου στέλνει..καινούρια ρεύματα θαρρείς..να καθαρίσουν τα παράλια νερά...εκεί για να σταθώ για να λιαστώ...να ονειρευτώ απ' την αρχή ξανά..ίσως με παρασύρουνε οι σειρήνες της ψυχής μου  σε αυτό τον παφλασμό..ίσως μπορέσουν την πικρία μου για τα ακατόρθωτα που ονειρεύτηκα..να ταξιδέψουνε στα πέλαγα..μαζί τους να σωθώ...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................

δε ζούνε σε κλουβιά οι ψυχές..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Ζούσες στην αυταπάτη σου..ζόρι τρανό σου εφαινότανε...το πέπλο της καρδιάς σου να τραβήξεις ..και έτσι ξέσκεπος να βγείς..στον ήλιο που πλημμύρισε τούτο ξανά  το Καλοκαίρι..να βγεις.. να περπατήσεις...Μόν' επερπάταγες εκεί σε μονοπάτια δύσβατα.. κουκουλωμένος πάντοτε.. άνθρωπος της σκιας λογίζοσουν..οι διαπεραστικές ακτίνες και οι φωτεινές..εσένα σε φοβίζαν.. 

 Ανέβαλες ..ανέβαλες το σήμερα..το αύριο είχες αγκαλιά.. παρέα του εκοιμόσουν..Και έφυγε το αύριο...επέταξε ένα πρωί...λες κι ήταν διαβατάρικο πουλί..Έμεινες τώρα να κρατάς και να μετράς.. τα τόσα σ' αγαπώ..που λαχταρούσες και δεν τόλμησες για να τα ψιθυρίσεις..ξεκρέμαστα κι αυτά...
 
Ανυποψίαστος παρέμενες...αμπαρωμένος στον εγωϊσμό σου το μικρό.. φαντάζοσουν ανόητα..πως μες στα χέρια σου εκείνα τα ''μικρά''.. την ψυχή του άλλου την κρατούσες..Μα οι ψυχές ..είν' πεταλούδες λεύτερες.. στους κήπους τριγυρνούν.. Δεν ζούνε μέσα σε κλουβιά.. και η φαντασία σου σε πρόδωσε.. διχτάτορας σαν νόμισες.. ψυχών εσύ πως είσαι..καθώς τα αποτυπώματά σου της δικής σου της ψυχής..ιχνηλατώντας τα..δε θα αναγνωρίσεις.. σε μια αιώρηση ανυπαρξίας κατοικούν..


Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................

12 Ιουλίου 2017

στις οριογραμμές μου των παθών - της Σοφίας Θεοδοσιάδη




Στις οριογραμμές  μου  των λαθών περπάτησα ξυπόλητη..και στων παθών μου γέμισα από ρόδα και αγκάθια..έμαθα ανάγνωση από τα λόγια τα σοφά..του τρανού ..του εκλεκτού μας συγγραφέα..πως τα ταξίδια και τα ονείρατα ήσαντε οι μεγάλοι του ευεργέτες..μα εγώ η μικρή και ταπεινή κι αδύναμη στον κόσμο κόρη του Βορρά.. απάντηση  του κρένω και ομολογία  αυθεντική και ειλικρινή..πως πιότερο κι απ' τα ταξίδια στα ''λαγούμια'' της δικής μου της ψυχής..τα πάθη και τα λάθη μου αγάπησα..του νου και του κορμιού μου....

Τα πάθη μου που με κινδύνεψαν..στα απόκρημνα τα βράχια των γκρεμών μου με οδηγήσαν..μα ω! τι παράξενο..ρόδα και γιασεμιά μες στις χαράδρες της ψυχής μου εφυτέψαν..Εστίες φωτιάς που μέσα μου..ακόμα σιγοκαίνε..εγκλωβισμένη μες στις φλόγες με κρατούν..στάχτες οι λέξεις που αγκαλιάζουνε τη ''χόβολη''..το ξαφνικό λαμπάδιασμα μιας σπίθας τους απρόσμενης ..να λαμπαδιάσει το ''φυτίλι'' του έρωτα.. στις φλόγες το κορμί να παραδώσει..με λέγανε Εύα..Γιουδήθ..Μαρία...μα εδώ Σοφία..........

Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

άφησε το κοχύλι στην ακτή - της Σοφίας Θεοδοσιάδη


Περπάταγε μονάχη της εκεί.. στην άκρια του γιαλού..δε ήθελε τα πρωινά..κανείς να ακούει τη σιωπή της..τους χτύπους της καρδιάς μονάχη της να αφουγκράζεται ..αργά - αργά και βασανιστικά μέτρημα νοερό..για τις πληγές..τα σημάδια που σφραγίδες γίνηκαν.. που δεν εγιάνανε..που ακόμα αιμορραγούσαν....

Το βλέμμα της χαμένο στον ορίζοντα..στα πόδια της πλεγμένα με τα φύκια ένα κοχύλι..της εσιγοτραγούδαγε.. μια μελωδία γνώριμη μα άγνωρη ακούγονταν..αλλόκοτη..απ' τα βάθη του βυθού..καθώς και της ψυχής της...ρίγος της έφερνε στο δέρμα του κορμιού.. γεννούσε  χαραμάδες νιες..βαθιές πα στην πληγή την ξεραμένη του έρωτα....

Μα η ρωγμή ήταν βαθιά..μικρός και λιγοστός εφάνταζε ..μες στα λαγούμια τα θαμπά της σκέψης της ο χείμμαρος..που οι νότες του στο αυλάκι της πληγής της εκυλούσαν...ήθελε να τ' αφήσει στην ακτή μονάχο και παντέρημο εκείνο το μικρό..το ξεβρασμένο το κοχύλι..το κοίταξε.. της φάνηκε πως μες στα χέρια της το κράτησε ίσως και να μην το εκατάφερε πάπυρους τους βρεγμένους να διαβάσει..

 Ξεράθηκε..μαράθηκε στα σπλάχνα του ..χάθηκε το πολύτιμο.. μικρό μαργαριτάρι.. έμεινε εκεί σαν σκελετός στα αζήτητα..τούτος ο έρωτας που ήταν γραμμένος πάνω του..με φιλντισένια τη γραφή.. δεν πρόλαβε να γίνει ''μενταγιόν''..να φορεθεί εις το λαιμό της γυναικός..έμοιαζε δίχως μέλλον πια.. και καταδικασμένο σε ένα θάνατο αργό.. άφησε το κοχύλι στην ακτή..μαζί εκεί στην άκρια της  θάλασσας ..μαζί με την βρεγμένη και αργή πατημασιά της... 

 Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

11 Ιουλίου 2017

Ίσως να 'ναι κι έτσι............




Όσο περνάν τα χρόνια οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο κοινωνικοί και λιγότερο ανθρώπινοι.Και οι άνθρωποι στριμωχτήκανε φαμίλιες - φαμίλιες σε τούτα τα κουτιά,κοντά κοντά,πλάι πλάι, κι ούτε γνωρίζονται κι ούτε βλέπονται ούτε χαιρετιούνται, κι αντίς για δέντρα έχουν κεραίες τηλεοράσεων, και μοναχά οι ολόσωμοι καθρέφτες των ασανσέρ κάτι κρατούν από μνήμες ερωτικών δωματίων, κάτι πάνε να συλλαβίσουν από 'να καινούριο ποίημα ,ιδίως όταν ανεβαίνουν στον πάνω όροφο και θαρρείς πως θα ξεπεράσουν τη στέγη και θ' ανοιχτούν στον έναστρο ουρανό..
............................................................................................................
..........................................................
Κι εγώ που βιαζόμουνα πολύ να μεγαλώσω, να μεγαλώσω πολύ,είπα στη μαμά μου ( που δεν είχε πεθάνει στην Πορταριά του Βόλου,μα ήταν ακόμα στη Μονοβάσια, στην ακροθαλασσιά του Κούρκουλα με την ομπρέλα της που έδινε στο πρόσωπό της μιαν ωχρή μενεξελιά ανταύγεια και σου ' ρχόταν να κλάψεις από αγάπη ) της είπα  << μη μ' αφήσεις ,μαμά, να μεγαλώσω, κράτησέ με μικρό Ιωνάκι, με τη σκούφια που μου 'πλεξαν τα χέρια σου, με τη μεγάλη φούντα στην κορφή, ναι , μαμά, μ' αυτή τη σκούφια και μ' ένα φσούου φσίτ της μπουνάτσας, αφού ο κόσμος μυρίζει μαλλιά και θάλασσα >>.. ..........................................................................................................................

Γιάννης Ρίτσος- Ίσως να 'ναι κι έτσι - αποσπάσματα.
επιμέλεια κειμένων - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

( αναγνώσματα λατρεμένα..μοναδικός Ρίτσος..άκρως ποιητικά..λυρικός πεζός λόγος..από καρδιάς γραμμένος..και στην καρδιά μου στοχεύουν..ξανά και ξανά..όσες κι αν φορές επιστρέφω  στο ανάγνωσμα αυτό.. ιδίως σε κάποιες σελίδες..)
Σοφία.................................................................................................

..............................................................................................................

βγήκαν στη ''γύρα'' οι ελαφρείς..- Σοφίας Θεοδοσιάδη.

 Aναρωτιέμαι πια τα πρωινά..μέσα στην ησυχία μου του χρόνου..αν χτίζοντας καριέρα ολάκερη με στήριγμα αξίες και κολώνες με αρχές..αν κυνηγώντας το ιδανικό και άπιαστο..έπρεπε να εκτρέφουμε ''λιοντάρια'' για παιδιά..λιοντάρια για να αντέχουνε τα αρπαχτικά ..και τίγρεις για να δείχνουνε τα δόντια τους στους ελαφρείς..που σαν κανίβαλλοι από καιρό εκατακλύσανε το δάσος..

Χάλασε ο ιστός της κοινωνίας μας καιρό..δεν ξέρω καν αν πρόλαβε ποτέ του να φτιαχτεί...ένας μικρός αράχνης μοναχά ιστός..γύρω απ' τον περίγυρο..εκεί του καθενός μας...Δεν το αντέχουνε οι άνθρωποι ανένταχτοι να μένουν...μπαίνουνε σε κοπάδια ''λιονταριών'' και καταντούν φελλοί σε γυάλες που γυαλίζουν..τσανακογλύφτες άμοιροι..για μιας στιγμής φλασάκι...

Bγήκαν στη ''γύρα'' οι ελαφρείς..δεν είναι δα και εφεύρημα ετούτο
εδώ νεόφερτο..κάπου ανάμεσα στις ''τρίχες'' και στη μυρωδιά τους  του καφέ..θα σώσουν την Ελλάδα..και πως να το προσπεράσεις τώρα εσύ αυτό.. Κουτσοί ..στραβοί στον Άη - Παντελεήμονα έλεγε η γιαγιά μου..Οι κουτσομπόλες οι φτηνές της γειτονιάς..με μάσκα φορεμένη  της καλής..της ηρωίδας του αναρχικού του καναπέ και του φαγιού.. στήνουνε σκηνικά καρναβαλιού καθημερνά..σωτήρες χρίζονται  κι επαναστάτες της οκάς και της μίας δεκάρας.

Βγήκαν για ''ψάρεμα'' στη γειτονιά..οι ''σουπιές'' με το θολό μελάνι τους..για να παραπλανήσουνε..τα σκουριασμένα τα σκαριά..που εβουλιάξαν στις ακτές..που δεν τολμήσανε πανιά να ανοίξουν για τα πέλαγα ..που δεν ανέβηκαν σε σκούνα..κατάλευκα  που να έχει τα πανιά...Ω..τι ''μικρός'' που γίνηκε και χαμηλός..ετούτος ο μικρός ο μέγας κόσμος μας..που 'λεγε κι ο Ελύτης...καθώς επίστευε σ' αυτόν και στη μεγαλοσύνη του..μα όχι στη μικρότητα και τα ευτελή του κίνητρα και τις ραδιουργίες του και τις μικρότητές του..

Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

10 Ιουλίου 2017

από παιδί βιαζόσουνα..μα τώρα.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Βήματα αργά και συνετά..αυτό είναι το δικό σου μυστικό..το μυστικό που αφουγκράστηκες σοφά μες στη ζωή..στο γαϊτανάκι σου της ζήσης της μικρής σου του περάσματος..κλωστές μεταξωτές.. χρωματιστές να δένεις..και αργά..με τέχνη και αθόρυβα..να πλέκεις τον ιστό σου...

Εκείνη η ανθεκτική στο χρόνο η σιωπή..η αμέτρητη και ''πεισματάρα'' επιμονή σου...χτίζει και χτίζει το πολύχρωμο..το υφαντό σου κέντημα..τα χέρια που ξηλώνουνε δεν τα κρατάς σφιχτά..τη ζεστασιά σου τη στερούνται..Πορεύεσαι μοναχικά..θλίβεσαι άλλοτε γονατίζοντας..κι άλλοτε ορθοποδώντας ..και μένεις πάντα αγέρωχη στο βράχο σου  γυναίκα...αληθινή..βιβλίο ανεξερεύνητο .. αισθαντική γυναίκα....

Μα αυτή είναι και η ομορφιά..στο λόφο σαν ορθώνεσαι ..στο βράχο της ψυχής σου..κοιτάς τον κόσμο με διαπεραστική ματιά.. ανάσες παίρνεις και ας πνίγεσαι..το οξυγόνο αναζητάς ..πόσο μικρός αλήθεια ο κόσμος σου φαντάζει απ' τα ψηλά  !!! Σιγοτραγούδα το λοιπόν μαζί με μένανε κι εσύ..εκείνο το τραγούδι που μιλούσε για μια Άννα..μια Μαρία μια Σοφία..αν με γνωρίζεις.. αν με συνάντησες ποτές..αν με θυμάσαι ακόμα...


Σοφία Θεοδοσιάδη...
..............................................................................................................

9 Ιουλίου 2017

σαν τους Πρωτόπλαστους ''γυμνοί''- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.





Σου μήναγα ..σου το 'λεγα ψιθυριστά..σου το 'γραφα σε  πάπυρους ..δραπέτης σου 'λεγα της λογικής πως είναι ετούτος δω ο έρωτας..ο έρωτας που σαν Πρωτόπλαστοι γυμνοί σταθήκαμε μπροστά του.. σαν δεν εφοβηθήκαμε κι οι δυο.. μπρος  στα τσουρουφλισμένα μας φτερά.. και σαν κρυψώνες δεν εψάξαμε..τη ζάλη μας δεν εφωλιάσαμε σε ανήλιαγες ψυχής μας τις κυψέλες.. Παραδοθήκαμε καθώς και σαν του άξιζε..στης λίμνης μας της μυστικής..που σπάνια μεταξωτά τα νούφαρα φυτρώνουν...

Μην τ' αρνηθείς πως ο Παράδεισος που αντίκρυσαν τα μάτια μας.. ήτανε λίμνη τεχνητή...μα μόνο μια λίμνη άγρια..εκεί χαμένη μες στα απάτητα τα δάση τα μεγάλα της καρδιάς μας..Χρόνια και χρόνια ο σπόρος μέσα εκεί εμούσκευε και ''εφούσκωνε''  ρίζες και άνθια και καρπούς να βγάλει προσδοκούσε..Να τους γευθούμε τους καρπούς..καθώς μετά τη γεύση και τη βρώση του του έρωτα έρχεται μες στο νου και η λαμπερή της άνθησης η γνώση......

Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

8 Ιουλίου 2017

''νυχτολούλουδο'' στης ψυχής μου τους φράχτες..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Και είναι η καλημέρα μου σήμερα αλλιώτικη θαρρείς..κρατάει πεσκέσι ο ήλιος ομορφόδετο..βάλθηκε να μου το στέλνει βάλθηκε πουρνό -πουρνό..μια χούφτα αέρα θάλασσας ..μια χούφτα συναισθήματα αγάπης και πετάγματος ..γιατί ο καθείς ψηλώνει όσο μπορεί στον κόσμο ετούτο τον μικρό.. ψηλώνει όσο του χαρίζεται από τους χασεδένιους του ανθρώπους. Τρελλάθηκαν και στήσανε χορό στα λούλουδα του κήπου μου...γιορτή μηνύουν και φορέσαν τα φανταχτερά οι εφήμερες ..ευάλωτές μου  πεταλούδες.. 

 Ο κόσμος έχει χίλια χρώματα.. στο χασεδένιο το φουστάνι  μου γεμάτο με κεντίδια ο ποδόγυρος...κι εγώ εδώ στη γη...να περπατώ.. να οσφραίνουμαι ...να γεύομαι... να  ντύνομαι το ρούχο αυτό το γιορτινό...με τα κεντίδια του τα πλουμιστά...δεν ημπορώ να απαρνηθώ τα χρώματα τα χίλια..τι..είναι η καρδιά μου ζωντανή.. και με καλεί.. σε ένα χορό να θέλω να πιαστώ.. σήμερα που προσθέτω..ένα ακόμα νυχτολούλουδο..στις βελονιές της σταυροβελονιάς σε κείνον τον ποδόγυρο..που γέμισε μοσχοβολιές τον κήπο της ψυχής μου...

Οι χασεδένιοι μου  οι άνθρωποι..!!!
Σπάνια νυχτολούλουδα..απλά του ''φράχτη'' και της νύχτας λούλουδα..άρωμα πλούσιο ως το πρωί σκορπάτε..αρωματίζετε τις νύχτες μας..αθόρυβα και ταπεινά που σκαρφαλώνετε..στους φράχτες της ψυχής μας...φοβάμαι να το σφίξω αυτό το ακριβό.. ακριβό..μην τύχει και το σπάσω..εύθραυστο μοιάζει κι από κρύσταλλο..το ''ακριβό'' σας μπουκαλάκι !!! Μπροστάρικο..ευαίσθητο...βλέμμα γεμάτο οξυδέρκεια..ψυχή σαν  νυχτολούλουδο..αγόρι εσύ...
Συγχαρητήρια πολλά αγόρι της καρδιάς μας!!!

 ''νυχτολούλουδο'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

6 Ιουλίου 2017

''φωνές μου αλησμόνητες'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη






Φωνές μου αλησμόνητες..με ταξιδέψατε..χάδια σαν πούπουλο στου χρόνου  τη ρωγμή..χαράξατε τους δρόμους μου..έρωτες μου φυτέψατε..ταξίδια μου υποσχεθήκατε σε γαλαξίες απάτητους...σε γαλαξίες άγνωρους..φτερά λευκά αγγέλου στης ψυχής μου το άβατο κολλήσατε..περιπλανήσεις των ονείρων μου μου ψιθυρίσατε.. λόγια σταλάξατε πηγής δροσιάς..στη μέση μιας ερήμου...

Φωνές μου αλησμόνητες..μες στης καρδιάς την ακοή.. εκεί στους χτύπους της ακόμα κατοικείτε...πιστές μου συντροφιές των αλησμόνητων ερώτων μου..των νιάτων και των ώριμων των χρόνων μου..φωνές μου τώρα σιωπηλές...μα εκκωφαντικές.. απόηχοι νοσταλγικοί.. γλυκείς..άρωμα ακριβό πα στο πετσί μου..βοτάνι γιατρικό θαρρείς ..πα στις πληγές του χρόνου..Φωνές μου απόμακρες και κοντινές..στήνετε αποβραδίς χορό τριγύρω μου και για να σύρω με καλείτε το χορό..στων αστεριών την πίστα....
Φωνές μου αλησμόνητες η κάθε μια..την ευτυχία μου στα χέρια σας κρατήσατε..κρατάτε...........

Σοφία Θεοδοσιάδη.
...............................................................................................................

5 Ιουλίου 2017

αμπάρωσα στην ψυχή μου...- της Σοφίας Θεοδοσιάδη









Αμπάρωσα στην ψυχή μου..μυρωδιές μνήμες..αγάπες που με γονάτισαν..αγάπες που με έκαψαν ωσάν τις φλόγες της φωτιάς Καλοκαιριού...και βαδίζω στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου..στον καυτό ήλιο της χώρας μου..κρατώντας σου το χέρι.. το ζεστό σου..

Αμπάρωσα ερμητικά φεγγάρια.. που μαζί εσεργιανίσαμε...φεγγάρια που τα σεργιανώ...αστέρια που μου μιλήσανε σαν πέφταν και τους έστελνα ευχές..για την αγάπη μας...εκείνη τη ζωογόνα ..τη λυτρωτική..εκείνη που λαμπάδιασμα.. με έκαψε...που σιγοκαίει ακόμα..αποτυπώματα και χνάρια μίας σύντομης ζωής που τη βημάτισε..γέλια και μουσικές που ακόμα στα εντός μου κατοικούν.. 
έρωτας ο παράφορος..πηγή του διψασμένου......

Σοφία Θεοδoσιάδη
................................................................................................................

4 Ιουλίου 2017

αξίζουνε τα ''μακροβούτια'' στα βαθιά - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Εσκέφτηκα.. πως έτσι είναι το πεπρωμένο στη ζωή..πρέπει να ''βυθιστείς''...χωρίς τη μάσκα και βατραχοπέδιλα..με τη γερή σου τη ματιά σου μοναχά..να ''βυθιστείς'' μες στην ομήγυρη και τους ανθρώπους να κοιτάξεις..Δεν ξέρω αν ακόμα τις ανάσες τις  βαθιές κι αν τα πνευμόνια σου ακόμα τις αντέχουν..να ψάχνεις πια καινούριες θάλασσες και για καινούριες παραλίες..

Μα δεν έχεις παράπονο θαρρώ...μες στο μεγάλο σου ταξίδι αυτό..που η σκούνα σου σου χάρισε..είδες ''βυθίστηκες'' πολλές  φορές..τώρα με τέχνη ανοίξου στο κολύμπι  σου..να τις δαμάσεις το μπορείς..τις ταραγμένες  θάλασσες  που απλώνονται εμπρός σου..έχεις βαρκάκι αβούλιαχτο στων χρόνων σου τις απρόσμενες τις φουσκοθαλασσιές..πως να αρνηθείς σινιάλο..λευκό του το μαντίλι...?

Μπορεί  οι ανάσες σου να γίνανε πιο λίγες και μικρές..μα αν δεν κλωτσήσεις με δύναμη και τέχνη τα νερά..τα κρύα ρεύματα που το κορμί σου περιβάλλουν..θα μείνεις για πάντα κάτω στο βυθό..εκεί ..απομεινάρι αζήτητο στο βάθος της απέραντης και της βαθιάς της θάλασσας ..που όλα τα καταπίνει.. και τα φυλάει σαν θησαυρό ..εκεί μέσα στους σκοτεινούς θαλάμους της και μέσα στις ανήλιαγες σπηλιές..αξίζουνε πάντα τα μακροβούτια στα βαθιά της να θυμάσαι......

Σοφία Θεοδοσιάδη
....................................................................................................................................................

30 Ιουνίου 2017

τόσος ήλιος τριγύρω μας - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Κυλιόμενες σκάλες η ζωή..κι εμείς απλοί επιβάτες..που πότε σε ''ουρανοξύστες'' ανεβήκαμε στων σκέψεων μ' αυτές..κι άλλοτε σε υπόγεια..μα τώρα είν' εποχή ''αφαίρεσης''..διώχνουμε βάρη περιττά.. αδύναμα τα χρόνια μας βάρη για να σηκώνουν...Μικρές - μικρές σταλαγματιές ζητούν οι άνθρωποι..τον ήλιο της καρδιά τους να φωτίσει..

Τόσος ήλιος τριγύρω τους..άραγε δεν τον βλέπουν? Μια χώρα λουσμένη μες στο φως..κι οι ανθρώποι γύρω  δέσμιοι σ' ένα απλωμένο  θάμπος ..Ένα μικρό λαμπιόνι χρωστάει ν' ανάψει ο καθείς πάνω στη γη..Καλοκαιράκι και  τα μάτια αποζητούν χίλια μικρά λαμπιόνια..έτσι για να φωτίσουνε τις ''έρμες της ψυχής μας παραλίες''...
Σοφία Θεοδοσιάδη.. 
.............................................................................................................

29 Ιουνίου 2017

στο καπελάκι μου το ψάθινο.. κι ένα γαρούφαλλο ''φυτεύω'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Μαθαίνουμε από μικροί μες στη ζωή να τρέχουμε με ανεβασμένες τις ταχύτητες..σε ένα ράλλυ αγωνίσματος πρωτιάς..μα έμαθα από νωρίς ..να χαμηλώνω γκάζια ..φρένο να πατάω στις μέρες τις ''τρελλές''..ανάσες ηρεμίας να ρουφώ... Κάποτε τη ζωή μου την ''εστρίμωχνα'' σε μέρες που οι άλλοι μου ορίζανε..μου δένανε τον πήχυ..μέσα σ' ένα Σαββατοκύριακο μονάχα.. να ψάχνω τη γαλήνη μου να βρίσκω..

Ο χρόνος όμως ήταν πάντα  συνεχής..κι εγώ αναλογίζομουν πως κυλάει σαν ρυάκι.. Τώρα καθώς τα σκήπτρα του αγώνα της ταχύτητας παρέδωσα  στους νιούς..να τρέχουνε με υψηλές ταχύτητες που ίλιγγο μου φέρνουν..να στείλω μήνυμα αποζητώ.. για να ρουφούν το χρόνο...Θέλω το χρόνο μου να τον διαλέγω πως θα τον περνώ..την ψυχή μου πλέον να γεμίζω..Τα αμπάρια του μυαλού μας δε γεμίζουνε με πεντοχίλιαρα..πάντα αδειανά μόνο μ' αυτά  θα παραμένουν .. 

Χαλάρωση λοιπόν και ''φρένο'' θέλει στη ζωή..για νιούς και  γέρους μα και παιδιά ακόμα..Απαλοχάϊδεμα του εαυτού ..του εαυτού μας του πολύτιμου..για να 'ναι σε αρμονία..ανάγκη το χει επιτακτική..χορτάτος να 'ναι πάντοτε..απ' της ζωής τις  ομορφάδες ..Μπουκώνει η μηχανή και δεν τραβάει ..αν καίει λάδια συνεχώς.. και σέρβις δεν της κάνουν......

Παίρνω λοιπόν κι εγώ το καπελάκι μου το ψάθινο..κι ένα γαρούφαλλο απάνω του ''φυτεύω''..να μου μοσχοβολάει στο δρόμο μου και βάζω μπρος στη μηχανή..σε ακρογιάλι να με βγάλει..Να το δροσίσω το κορμί..κι ο νους να ζωντανέψει..στα απλά ..στα καθημερινά και τα δροσιστικά εκείνα της ψυχής..κρύβεται η ''πεμπτουσία''...

Σοφία Θεοδοσιάδη
...........................................................................................................

28 Ιουνίου 2017

καράβι λες κι ο έρωτας ''αβούλιαχτο'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.




Kαράβι λες κι ο έρωτας αβούλιαχτο..σινιάλο μου στειλε απ' τα γαλάζια του ..τα ήρεμα  που μοιάζανε..θαλασσοταραχής μια πρόκληση..προειδοποίησης τσουνάμι στην καρδιά....Μες στο ρολόι της μνήμης μου..οι ώρες των ερώτων μου μια ταξινόμηση θαρρείς.. διεκδικούσαν για να πάρουν..

Μα μια σελίδα έμενε κενή..εδίσταζε το χέρι να τη γράψει..Στάθηκα εκεί..και συλλογίστηκα..ποια τάχα είναι η γραμμή..ευθεία ή τεθλασμένη απαιτεί για να χαράξω..γιατί η τεθλασμένη έχει σημείο συνάντησης κι αναφοράς.. λιγοστός ο χρόνος για τις ευθείες μου.. ανιαρές διαδρομές..εκπλήξεων στερημένες...

Έτσι κι αλλιώς τον εαυτό μου οδηγούσα μοναχά σε τούτο το καράβι της ζωής..και στο ψηλότερο κατάρτι του να γαντζωθώ και να σταθώ..την τεθλασμένη μου αγάπησα..σε σένανε ..στον κάβο που το άραξες το αβούλιαχτο το πλοίο σου του έρωτα..σ' εκείνο το λευκό πανί που μου ανέμισες..εκεί με οδηγούσε....

Σοφία Θεοδοσιάδη
...............................................................................................................

27 Ιουνίου 2017

στης ψυχής το ''φιλντισένιο'' όστρακο.....Σοφία Θεοδοσιάδη





Πίσω τρυφερά..στων ονείρων μου τη θάλασσα αγναντεύοντας .. ..θαρρώ πως τα κατάφερα και ''αλίευσα'' μικρά μα.. σπάνια.. μοναδικά..ξεχωριστά..μαργαριτάρια λιγοστά .. κλεισμένα στης ψυχής το φιλντισένιο όστρακο..όταν πονά να τα φοράει.....

Σοφία Θεοδοσιάδη
 ¸.•*¨*•♫¸¸.•*¨*•♫¸¸.•*¨*•♫¸¸.•*¨*
..............................................................................................................

26 Ιουνίου 2017

των στίχων οι ''Παράδεισοι''..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Τούτο το ήρεμο το χάραμα ..που όλα μοιάζουν όπως πρώτα να κυλούν..και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.. εκεί στην άκρη συλλογιέμαι...αν πορευτήκαμε..προς τον Παράδεισο..την ευτυχία για να φτάσουμε...σαν μας υποσχεθήκαν...οι σειρήνες της ζωής και της πολιτικής..στον τόπο ετούτο..τον μικρό τον μέγα..του Ελύτη μας τη ρήση αναμασώντας.Συλλογιέμαι πολύ και θλίβομαι..καθώς χορό γύρω μου εστήσανε αλλαλιασμένοι με χωρίς το στίγμα και ταυτότητα προσδιορισμού άνθρωποι και ανθρωπάκια.... καθώς βήμα ελεύθερο τους εδόθη αμισθί..το χρησιμοποιούν για ίδιον όφελος.. απεγνωσμένα ψάχνοντας να αυτοπροσδιοριστούν..

να κάνουν αισθητή την παρουσία  τους..νιώθοντας το μηδενισμό εσωτερικά βαθιά και μέσα τους.. αλλάζοντας συχνά και μες στις  ώρες πρόσωπο..από φιλόσοφοι Aριστοτέληδες..γίνονται ευθύς πολιτικοί και αγορεύοντες σε βήμα ασχέτων και ανοήτων  ακουόντων..Χρίζονται και αυτοχρίζονται πολιτικοί αναλυτές..του διαδρόμου και της Χαλιμάς..του ποδαριού κουβέντες..καθώς η φίλη και η Κατίνκω από τη γειτονιά..τους είπε και τους εμήνυσε.. δυο μισές ειδήσεις....


Να δραπετεύσω ήθελα απ' την ανοησία που εσάρωσε εκείνα τα μυαλά..τα ''πιθηκάκια'' που μπροστά μου χοροπήδαγαν..μα εγώ σιωπούσα και εχαμογέλαγα..κι εκείνοι οι ανόητοι θαρρούσαν πως μαζί τους συμφωνούσα..Δεν τους εκραύγαζα.. πως αναζητητής δηλώνω από τότε που γεννήθηκα..αγνωστικιστής δηλώνω και θιασώτης μιας αλήθειας ..που κωπηλατώ με βάρκα με μικρά κουπιά..Κλείνω τ' αυτιά στο μέτριο και στο φτηνό..αδειάζω τόσο συρφετό..που τ' αυτιά μου κατακλύζουν..στίχους ..στιχάκια που απάγγειλε και ετραγούδησε.. αιώνες τώρα τούτος ο λαός...στα νανουρίσματα της μάνας του...στα νανουρίσματα της θάλασσας του τόπου του.. αφήνομαι για να παραδοθώ...τη σωτηρία και τη λύτρωση για να 'βρω..στων ''Παραδείσων'' της αλήθειας τους....  


 των στίχων οι ''Παράδεισοι'' - Σοφία Θεοδοσιάδη....
..............................................................................................................

25 Ιουνίου 2017

αγάπες μου ''επενδυτικές''...της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Eίναι χρονοβόρα ..δύσκολη και κοπιαστική...η ''αλιεία των αληθινών των μαργαριταριών'' είτε αυτά στολίζουν τους λαιμούς των γυναικών...είτε στολίζουν τις ψυχές των φίλων μας..που σκύψαμε ..από τις ξεχασμένες τις ακτές..στη συλλογή μας  να προσθέσουμε..Έρχονται οι αγάπες μπρος στα σκαλοπάτια μου  και μου σιγοτραγουδούν ψιθυριστά ..να διώξω μακριά υποσχέσεις και αυταπάτες μου πολιτικές..και να κρατήσω τις ανθρώπινες...εκείνες τις ζεστές.. αγαπησιάρικες.. που ενέσεις λες τονωτικές..σε αγκαλιάζουνε..σε παρασέρνουνε μπροστά..''επένδυση'' θαρρείς....

σε αγάπες φιλικές..στης μπερδεμένης εποχής που ζούμε τον καιρό..εκεί..σημεία αναφοράς οι φίλοι μας οι καρδιακοί.. δοκιμασμένοι και αλύγιστοι στων χρόνων τις φωτιές..που απειλούν και λαμπαδιάζουνε ψυχές..αγάπες που φυτεύτηκαν σε χρόνους μας ανύποπτους..κι αμέτρητους πριν στο παρελθόν του καθενός.. αγάπες που ριζώσανε..δέσαν κορμούς ..βλαστήσανε και δώσανε καρπούς..  

Γιατί.. τι θαρρείς πως θέλει ο  άνθρωπος...αγάπες να αποθηκεύει στο χρυσόδετο ''δισάκι'' του..και κάπου εκεί τις κρύες τις νύχτες ..τις μοναχικές.. να ψαχουλεύει  και έναν - έναν ''θησαυρό ''στα δάχτυλα να σφίγγει ..Να τον ''εξαργυρώνει'' στα κιτάπια του του νου..να τον έχει να πορεύεται..να αντέχει ..να δροσίζεται τα Καλοκαίρια τα καυτά..τα Φθινοπωρινά τα βροχερά που βρέχεται η καρδιά..να ανθίζει σαν τις Άνοιξες απ' τις ανθισμένες του αγάπες..
μα πάντοτε ρισκάροντας..και καταθέτοντας κερδίζεις στις αγάπες..

 αγάπες μου ''επενδυτικές''- Σοφία Θεοδοσιάδη
................................................................................................................

24 Ιουνίου 2017

τα σκαρπινάκια μου τα πάλιωνα νωρίς..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Τα σκαρπινάκια μου τα Καλοκαιρινά τα πάλιωνα στα γρήγορα.. νωρίς..Με μάλωνε η μάνα μου..μ' 'επιανε απ' τις κοτσίδες μου και μου 'λεγε ο κύρης μου  δεν ημπορεί κάθε φορά παπούτσια να αγοράζει..εφτά ήταν τα ''στόματα'' και τόσοι νοματαίοι για να θρέψει..Μ' έλεγε αγοροκόριτσο..μα ούτε που με ένοιαζε..ούτε που δάκρυ έβγαζα ..της το 'σκαγα και έτρεχα..μαζί με τ' άλλα τα παιδιά.. αγόρια και κορίτσια.. στου βάλτου στα ποτάμια..Eίχανε ''κρυμμένους'' θησαυρούς ..γνώσεις και εμπειρίες στη ζωή ανεπανάληπτες..που σαν τις έχανα στην ώρα τους..ποτέ ξανά δε θα τις συναντούσα..ποτές μου δε φοβήθηκα τη γνώση τη σοφή..μιας φύσης και ανθρώπων της..της ύπαιθρος.. που απλόχερα αληθινής   ζωής προσφέρανε κομμάτια..

Ένας κόσμος ολάκερος.. ο σκληρός ο κόσμος του χωριού..μα και γλυκός συνάμα..ήχοι των γρύλων και των τριζονιών..του τζίτζικα που ξέμενε στα δέντρα τραγουδώντας..Ήχοι του πλανόδιου ψαρά .. του αγαπημένου μας παγωτατζή..και μυρωδιές της ρίγανης.. των φρέσκων πεπονιών..Κι εσύ περίμενες να κάθομαι και να φυλάω τα σκαρπινάκια μου..μην τύχει και παλιώσουν?  Ατσαλώνει τα κορμιά τα παιδικά..ακονίζει το μυαλό η ελευθερία της επιλογής.. μέσα στους όμορφους λειμώνες..Σκαρφίζεται ο παιδικός ο νους.. στιγμή δεν αδρανεί..παιδί ελεύθερο μικρό..ελεύθερος πολίτης και μεγάλος.

''Λιώνουν'' σκαρπίνια οι παιδικές ψυχές..φυτρώνουνε στη θέση τους ..λουλούδια όμοια με λευκά φτερά πα στα πατούμενα.. καρποί στην κεφαλή τους.. Μεγάλωσα μανούλα μου και πια δεν με μαλώνεις..τα βρήκα πεταμένα μες στον αχυρώνα μας..τα  ''φόρεσα'' και έτρεχα στα απέραντα..με τα ηλιοτρόπια λιβάδια..μα ξύπνησα και ήμουνα σιμά σε σε..κρατώντας σου το χέρι....Μια ελπίδα μέσα μου ''εφύτρωσε''..άραγε θα 'βγαζαν φτερά τα πόδια μου..αν ξαναφόραγα εκείνα τα παλιά μου τα ''σκαρπίνια'' ?

 τα σκαρπινάκια μου τα πάλιωνα νωρίς - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

22 Ιουνίου 2017

καθώς μικραίνει το.. ''για πάντα''..της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Να μου κρατάς σφιχτά το χέρι..μικραίνει το ''για πάντα''..κι έλα σαν γλάροι να πετάξουμε ..σε μέρη αλαργινά..να μοιάζουνε στο βλέμμα μας πως είναι ''ξωτικά''..Δε σου ζητάω στη Χαβάη να με πας..μου φτάνει η παραλία εκείνη η απόμερη..που συναντήσαμε από των βράχων το δρομάκι ..και στην αλμύρα της λουστήκαν τα κορμιά...

Την ψάθα μας να απλώσουμε..στο αφρισμένο κύμα..γιατί η ψυχή μου το ζητά..στης ακυβερνησίας τη θάλασσα ..στο απέραντο γαλάζιο της ψυχής σου να βραχώ..να κολυμπήσω..στα βαθιά.. να νιώθω το ζεστό σου το κορμί.. που τις ''φλογίτσες'' πόθου μου φωτάει.. Έλα κοντά μου ...μη δειλιάσεις  να ξεγυμνωθείς..το πιο όμορφο απ' όλα μας τα ξεγυμνώματα θαρρώ .. ετούτο της ψυχής μας...

Έτσι σαν δυο μικροί Θεοί στου κύματος την αύρα..κράτα το χέρι μου σφιχτά...ψιθύρισέ μου ..έστω για σήμερα τη λέξη αυτή τη μαγική...που λέει το ''για πάντα''...Θυμάσαι που φοβόσουνα.. μικρές σου φαίνονταν οι λέξεις..Μα αυτή είναι και η ομορφιά επίστευα..πως ετούτο το άγνωρο ..πολύτιμο μικρό..  εκείνου του για ''πάντα''..είναι το ελιξήριο της ίδιας της ζωής..να τρέξουμε ..να το προλάβουμε..δεν έχουμε καιρό..να μας τυλίξει η αύρα της αγάπης μας..μαζί με την εσπερινή και τη θαλάσσια  αύρα.......

Είναι και που η ''συννεφιά ετούτων των καιρών'' κατακαλόκαιρο ..στάζει βροχές λες κι είν' Φθινόπωρος καιρός.. σταγόνες και μας βρέχουν..Έλα και σιώπησε ..καλέ μου εσύ..και θάρθει το απόβραδο στην πορφυρή ακτή αποκαμωμένους να μας βρει..όπως παλιά .. θυμάσαι?  με ένα ηδονιστικό...γλυκό του νου και σαρκικό..παιχνίδι αναπάντεχο..''ενάντιο'' στο λιγοστό το χρόνο του ''για πάντα''.....

καθώς μικραίνει το ''για πάντα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
...............................................................................................................

19 Ιουνίου 2017

έμαθα από μικρή να ''γεύομαι'' τις μουσικές...Σοφία Θεοδοσιάδη.

Ζωγράφος : Christian Shloe

 Έμαθα από μικρή να γεύομαι τις μουσικές..μαθήτευσα στα γνήσια ακούσματα εκείνα τα παραδοσιακά..τα αυθεντικά τα ατόφια..μικρό παιδί σαν ήμουνα στα πανηγύρια του χωριού..στις όμορφες παρέες μου..στις συναυλίες των μικρών..των γυμνασιακών μου χρόνων.. τότε που όλες σαν ξεπεταρούδια τρέχαμε πίσω από τα αγόρια εκείνα τα ''ξεχωριστά'' ..που παίζαν μουσικές και τραγουδάγαν μαγικά......

Θυμάμαι τον Γκαϊφύλια στην Κομοτηνή που έγραφε σελίδες μουσικές..πως κοριτσάκια όλα φρέσκα και αγνά..τον κρυφό μας έρωτα εναποθέταμε..μα και τον θαυμασμό μας..καθώς ήταν λίγο και μεγαλύτερος απ' όλες της παρέας μου και διεκδικούσαμε ένα φλερτ..εκεί εις τα κρυφά..Δεν διαφημίζω την πραμάτεια μου τη μουσική και της παιδείας μου τη γνώση..αφήνω άλλους να το κάνουνε αυτό..που θέλουν ταπεινά να μη βαδίζουν.....

Έτσι έμαθα  να γεύομαι τις μουσικές..απλά..να αφήνομαι στα σκαλοπάτια τους...γιατί είναι αυτές πιο δυνατές κι από της καρδιάς τους χτύπους...Με ξεσηκώνουν και τρελλαίνουν την ψυχή...και στον παράδεισο της Γης με στέλνουν κατευθείαν..Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι στην απέραντη σχεδία τους...και κάνω στρώμα μαλακό τις νότες τους για να κοιμάμαι ήσυχα τα βράδυα...
Σοφία Θεοδοσιάδη

.......................................................................................................................................................................

καθώς οι μούτσοι κλαίνε στη στεριά....της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



<< Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι..μέσα εις τη Μεσόγειο..και σε πέντε έξι εβδομάδες σωθήκαν όλες οι τροφές...και να αγοράσουνε άλλες δεν είχανε...γιατί κι αυτές που είχαν για προμήθειες με δανεικά τις αγοράσαν...Και τότε ρίξανε στον κλήρο...να δούνε ποιός θα φαγωθεί...Κι ο κλήρος πέφτει στα ''ανθρωπάκια''τα μικρά κατά τη γνώμη του καραβοκύρη...Αν είναι κάποιοι για να φαγωθούν εσκέφτηκε...ας είναι τούτοι οι ασήμαντοι...ετούτοι οι ''μούτσοι''οι φτωχοί... ας είν' και οι ποιητάδες..ας είν' και οι γραμματιζούμενοι ...για όλους αυτούς καθόλου εμάς πια, δε μας νοιάζει..είν' ευκαιρία να πνιγούν...και να μην ξεσηκώνουν ...με κείνα εκεί τα λόγια τους που συνειδήσεις αφυπνούν...και ενάντια στους καραβοκύρηδες τους στρέφουν..

Ας τους ''βουλιάξουμε''όλους τους  με μιας...να βγούμε εμείς μονάχοι στη στεριά...νάναι πλουσιοπάροχη η ''μοιρασιά'' που απομένει...Mπορεί κι αυτοί όλοι τώρα οι γραμματιζούμενοι μες στο καράβι ετούτο το μικρό νάναι τρομαγμένοι και σαστισμένοι και ανήμποροι με βία να αντιδράσουν.Μα είναι η πένα τους εκείνη που καραδοκεί...είναι σαν όπλο δυνατή, κι αν τους βουλιάξουν και τους ''πνίξουνε''ακόμα..η σφαίρα που εκτοξέυτηκε από το ''όπλο'' τους αυτό..μέσα στους χρόνους συνεχώς και θα τους σημαδεύει..κι αργά ή γρήγορα ..με σιγουριά στη φτέρνα θα τους βρει....>>

Σκέψεις- Σοφία Θεοδοσιάδη
....................................................................................................................................................

18 Ιουνίου 2017

''άρωμα''..μέθεξης της ζωής μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

 
Ζωγράφος : Christian Shloe
Να ψάχνω μου' λεγες νόνα μου εσύ πολύτιμη και λατρευτή κυρά μου..να ψάχνω μύρια βότανα ..αρώματα λογής..στάλα τη στάλα να σταλάζω εγώ τις μυρωδιές..ένα άρωμα ξεχωριστό..αλλιώτικο για μένα νε..να το φορώ ..να απορροφιέται από το δέρμα μου..ένα να γίνεται με μένανε..να αφήνει στον περαστικό..τον βιαστικό διαβάτη ..την αίσθηση μιας μυρωδιάς ''άνθους απέθαντου'' ..άρωμα μέθεξης γνώσης και πλησίασμα της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής...


Δώρα πολλά μου φέρανε στη γέννα μου..μα κείνο το μπουκάλι το ξεχωριστό..εκείνο που 'μελλε να γίνει το κυνήγι μου..για το άρωμα του βιού μου..ήταν οι ευχές σου και τα αρώματα που 'πρεπε λέει να να βρω τη ''χημική'' την ένωση..και να τα συνταιριάξω..Στάλα τη στάλα να σταλάζω μυρωδιές..να το φορώ και να περνώ ανάμεσα από κείνους τους ανθρώπους..που τους αρέσουνε και ψάχνουνε αρώματα για ν' ''αγοράσουνε''ακριβά..

Περιπλανήθηκα σε μπαλκονάκια και σε κήπους όμορφους..μικρούς
 μα και μεγάλους..κλάδεψα λούλουδα και μυρωδιές..αρωματικά φυτά που φύτρωναν σε απαγορευμένα θερμοκήπια και ανάμεσα σε αγκάθια..Περπάτησα ξυπόλητοι..μα όχι δε φοβήθηκα..τρυπήθηκαν και μάτωσαν τα δάχτυλα..για εκείνα εκεί τα σπάνια φυτά..που θα εκάνανε το άρωμα εκείνο της ζωής..μοναδικά αλλιώτικο..εντελώς ξεχωριστό.. 

Τώρα στα χέρια μου κρατώ σφιχτά..ανοίγω το πολύτιμο το σκέπασμα..ανάσες παίρνω απ' αυτό και μυρωδιές.. ο νους  μου ανταριάζεται..χίλιες εκόνες ζωγραφίζονται στα μάτια μου..χίλια αρώματα θαρρώ μαζί..είναι η συνταγή και η ''χημική'' μου σύνθεση.. το άρωμα..''χαρμάνι'' μέθεξης εμένα της ζωής μου..

''άρωμα'' μέθεξης της ζωής μου - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

Τις μέρες σου γεμάτες να περνάς...Σοφία Θεοδοσιάδη

Ζωγράφος: Christian Shloe

 




Τις μέρες σου γεμάτες να περνάς.
Νάχουνε χρώματα κι αρώματα πολλά ...από το περιβόλι της ζωής.. Και μην ξεχνάς και να κοιτάς  καμμιά φορά...το σύννεφο που στάθηκε εκεί ψηλά...να σου θυμίζει τη βροχή που ξαφνικά ξεσπά....


''Φόρεσε'' βλέμμα ενός χελιδονιού...αστραπιαία να περνά στις ομορφιές απά του κόσμου..περνάει γρήγορα ο καιρός..στάζουν οι στέγες πάλι σήμερα απ' το πρωί..το νοτισμένο χώμα ''ερεθίζει''τις αισθήσεις..θύμηση σου τρατάρει μπρος στα σκαλοπάτια σου..τρέξε και πρόλαβε ..και ζήσε...πριν να γλιστρήσεις και γεννείς και ένα με το χώμα.. σαν τη σταγόνα της βροχής...

Ανθίσανε τα τριαντάφυλλα τι περιμένεις τώρα πια..τα αγκάθια τους μη φοβηθείς..πάρε ''ομπρέλλα'' και ξεχύσου μες στους κήπους της ζωής..σου τάζουνε αρώματα και χρώματα..δεν το 'νιωσες ? δεν το καταλαβαίνεις?

 Θεοδοσιάδη Σοφία....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

16 Ιουνίου 2017

στη ''μετανάστευση'' της ουτοπίας μου.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη..

Ζωγράφος : Cristian Schloe
 Μια αιώνια αυταπάτη ή τουλάχιστον μια αυταπάτη που ξαναγιενιέται αέναα μέσα στ' ανθρώπου την ψυχή.. βρίσκεται συνεχώς πολύ κοντά στο να γενεί πραγματικότης..''σπάζοντας'' τον κλοιό τον εσωτερικό του της αντίστασης..θρύψαλα κάνοντας τον προστατευτικό του το φλοιό της ατολμίας...

Αν τον αφήσουμε ανεξέλεγκτο το νου..υπόγεια σκάβοντας στην αναζήτηση των  άπιαστων ουτοπικών του παραδείσων..ίσως και να μας βγάλει σε λημέρια που τον ''έτρεφαν'' ..σαν το ληστή που ψάχνει καταφύγιο..την πείνα να χορτάσει..

 θαρρώντας που 'μαι   μοναχή στο δρόμο με τις πινακίδες μου σε τόπους ''ουτοπίας''.. διαψεύσθηκα.. οι τόποι μου..στη ''μετανάστευση''την αναγκαία αυτή..ήσαντε τόποι ιεροί.. τάματος προσκυνήματος..σαν θάλασσες.. σαν άνεμος αρμύρα που μυρίζει.. στην κολυμβήθρα τους ελούζομουν το όνειρο θαρρείς....

στη ''μετανάστευση'' της ουτοπίας μου - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................. 

την καλημέρα μου...Σοφία.




** Μιας καλημέρας σκέψεις μου...**

<< Η ζωή είναι ένας μαγικός κήπος..γεμάτος αναμνήσεις..όνειρα κι ελπίδες..  Δημιουργείστε αναμνήσεις φίλοι μου.. Το αγριόχορτο φυτρώνει κι ας μην το θέλουμε.......γερμένο όμως απ' τον αέρα και κυκλωμένο από τα αγκάθια..πάντα στρέφει την καρδιά στον ουρανό >>

η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη...
        ¯˜"*°••°"˜¯``¯˜"*°••°"˜¯``¯˜"*°••°"˜¯``