18 Δεκεμβρίου 2016

όλοι εμείς..που έρχονται Χριστούγεννα - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



 Ανάκατες μες στο μυαλό μου πάντα οι μυρωδιές από κανέλλα και γαρύφαλλο στην ''σουρωτή'' την πίτα την μικρασιάτικη της μάνας μου  για τις γιορτές των Χριστουγέννων..ψημένου κάστανου η μυρωδιά στη μαντεμένια σόμπα της κουζίνας..πάχνη πρωινή και χιόνι ως την πόρτα του σπιτιού..στην παγωμένη μου πατρίδα..και η σκάφη στρωμένη επιμελημένα ..καθαρά..το χοιρινό που σφάχτηκε την οικογένεια να θρέψει..και να..στήσανε πάλι εμπρός μου ''σκηνικό'' και να..''Χριστού''τη ''γέννα''..΄πάλι μου την τάζουν..Τις αφορμές ξανά αναζητάς..να φτάσεις και προορισμούς απ' την αρχή..μιας νέας γέννας ξεκινήματα να κάνεις..

Λατρεύω τα Χριστούγεννα..πάντα μου τα αγαπούσα..από μικρό σαν ήμουνα παιδί..γιατί ελέγαμε τα κάλαντα..μου αγόραζαν καινούρια παπουτσάκια..παλτό ζεστό για να ζεσταίνομαι..κι έφταχνε πάντα η μάνα μου γλυκά..Και καθώς εμεγάλωνα πάντοτε συνέχιζα να τ' αγαπώ και πάλι..Μπορούσα τώρα να σκεφτώ και πιο καλά..ήταν που περιμέναμε να γίνει μία ''γέννα''..Πάντα οι ''γέννες'' μας γεμίζουνε και φέρνουνε χαρά..ένα βλέμμα..ένα κοίταγμα βαθύ με το ''μωρό'' κι έτσι δενόμαστε για πάντα .. φωλιάζει η ελπίδα στην καρδιά..έρχεται η αλλαγή μέσα στα απόκρυφα εκείνα της ψυχής μας..



Σε λίγες μέρες πάλι θα ξανασυμβεί..πάλι η προσδοκία την πόρτα θα χτυπήσει..άηχα ακόμα είναι νωρίς..μα τόσο δυνατά.. ακούω τον μικρό τυμπανιστή..που ήρθε και στάθηκε στου νου την πόρτα μου μπροστά..και μελωδίες για τη ''γέννα'' ..τη γέννα την ξεχωριστή μου τραγουδά..Είναι η γέννα του Χριστού..  .αλλιώτικο ετούτο το μωρό..Η Παναγιά δεν το κατάλαβε..δεν το περίμενε..που να το φανταστεί..πως η γέννα απ' τη μήτρα της..θα γίνονταν γέννα αλλιώτικη.. '' γέννα και μήτρα ελπίδας''.. καρτερικότητας και υπομονής..για τους ανθρώπους που πιστεύανε σε έναν καινούριο ερχομό ? Μητέρα ήταν κι αυτή ..γλυκειά και τρυφερή..το βλέμμα της αγκάλιασε με ζεστασιά..και θαλπωρή το όμορφο μωρό της..Κοιτάχτηκαν.. αγαπήθηκαν και δέθηκαν..με μία συμφωνία παντοτινή..ήρθαν και στάθηκαν από ψηλά ..και τραγουδούσανε Ωσσανά..απόψε οι αγγέλοι..



Μα τώρα πάψαμε εμείς εδώ στη Γη να ''ακούμε'' τους αγγέλους ..έφυγαν..  απομακρύνθηκαν από μας κοντά και ζούνε μονάχα εκεί ψηλά..στης φαντασίας το στερέωμα..των λίγων.. που ονειρεύονται τα βράδια..Φέρανε και δώρα οι μάγοι και οι βοσκοί..να το τιμήσουν το καινούριο το μωρό..να αρχίσει με ευλογία τη ζωή του...Κανένας τους ετούτη τη στιγμή δεν υποψιάστηκε..πως επάνω σε τούτο το μικρούλη το βρέφος το αδύναμο θα στηριζότανε.. τόσες πολλές ελπίδες..για μια ολόκληρη ανθρωπότητα..για μια ζωή πλημμυρισμένη από αγάπη..Κανένας τους δεν εκατάλαβε.. πως κάθε ''γέννα'' είναι ξεχωριστή..και κουβαλάει βάρος ασήκωτο κρυμμένο σε μια ελπίδα..Κανένας τους δεν εκατάλαβε πως θα τελείωνε η όμορφη ..αυτή η αποψινή..η νέα η ελπιδοφόρα ετούτη ''γέννα''..



Κι εμείς..όλοι εμείς που έρχονται Χριστούγεννα  για άλλη μια φορά..τρέχουμε ασταμάτητα..να τα προλάβουμε..όλα να είναι καθαρά..μέσα και έξω από το σπίτι..Διώχνουμε πάλι απόψε τη μιζέρια μακριά..που ήρθε και φώλιασε ..φώλιασε εκεί ανάμεσα στο ''αλισβερίσι''..αυτό το αλισβερίσι που μας προτείνουν αδιάκοπα..κι έχει σαν αρχηγό το χρήμα..Δρόμοι στολισμένοι χρυσοπλουμιστοί..δεντράκια από καλούδια φορτωμένα..κάποτε ίσως και υπερβολικά..που ''θάβουνε'' την ταπεινότητα.. που έφερνε ετούτη εδώ η ''γέννα''.. Θέλουμε να υποδεχτούμε τούτο τον μικρό Χριστό..ετούτο το μωρό..ετούτο εδώ το βρέφος..που χρόνια ίσως και βαθιά μέσα μας κατοικεί..να τον υποδεχτούμε όπως αρμόζει σε ένα μοναδικό πραγματικά ''Θείο μωρό''..που την Αγάπη επρόσθεσε σε έναν ''ολόχρυσο'' για τη ζωή την αυθεντική και αληθινή..σε ένα  κρίκο αγάπης αλυσίδας..


Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη. 
..............................................................................................................