26 Σεπτεμβρίου 2016

.Μπήκε για τα καλά ετούτο το Φθινόπωρο.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ζωγράφος : Μαίρη Κασάτ- Museum de petit Palais ,Paris.
Κρύωνα απόψε εκεί στα ξημερώματα...δε μου 'φτανε το Καλοκαιρινό σεντόνι μου για σκέπασμα...κάτι ζεστότερο  το κορμί και η ψυχή μου αναζητούσε...Πετάχτηκα και έψαξα στα γρήγορα μια κουβερτούλα για να σκεπαστώ...Πρέπει να βγάλω τα ζεστά...να αλλάξω τις κουρτίνες...να βγω στον κήπο μου να τον περιποιηθώ...Μπήκε για τα καλά ετούτο το Φθινόπωρο...που πάντοτε πολύ κρατά...δε λέει να τελειώσει...στέκει εκεί αιώνες τώρα λυπημένο και προάγγελλος θαρρείς...του κρύου που έρχεται και επιζητά για να παγώνει τα όνειρα μαζί και την καρδιά μας...
Μα μόλις εχουχούλιασα και εζεστάθηκα εκαθάρισε ξανά η σκέψη μου..την άφησα για να πετάξει μακριά.. και μου 'φερε μέσα εκεί στη ζέστη μου..ρήσεις για την όμορφη ζωή επάνω εις τη Γη και τα πολύτιμα τα δώρα της..συνάμα με τις πίκρες...

Ναι.. έρχονται μέρες δύσκολες του ''ξεριζώματος''...της καταστροφής...του θάνατου...όπως είναι το Φθινόπωρο επάνω εις τη Φύση το τέλεμα της άνθησης και της καρποφορίας...μα έρχονται και ακολουθούν και μέρες του ''οργώματος''.. της προετοιμασίας του χώματος...έρχονται μέρες του ''φυτέματος'' και της αναμονής...έρχονται μέρες μέσα στο ίδιο το Φθινόπωρο σπαρσίματος...που τους καρπούς θα φέρουν προς το Καλοκαίρι πάλι και ξανά...Και ναι...έρχονται και αλλάζουνε και φεύγουνε οι εποχές...και σπέρνουμε ..θερίζουμε...αγαπάμε και μισούμε...και λυπόμαστε..χαιρόμαστε... και καταστρέφουμε..μα και δημιουργούμε.

 Δεν πιστεύω στα λυπητερά μονάχα τα Φθινόπωρα..ούτε ''ακούω'' πάντα τις ρήσεις τις διάσπαρτες..που μου πετούν εδώ κι εκεί..σαν όλοι κι ο καθείς ξεχωριστά..ειδήμονες θελήσουν να το παίζουν...Πάντα τη λύπη.. η χαρά εκεί στη γωνία να την πολεμήσει την προσμένει...Κλαις.. γελάς...λυπάσαι.. χαίρεσαι..μα είσαι ζωντανός και πάντοτε το χρόνο σου να τον εκμεταλεύεσαι ...μην αναλώνεσαι στους δρόμους..  σαν τα λιθάρια εκεί τα σκορπισμένα...Κι εγώ που πάντα σέβομαι..γιατί καλά τώρα το ξέρω..πως όσα εκατομμύρια είναι οι άνθρωποι..τόσα και τα Φθινόπωρα .. τόσοι οι Χειμώνες οι σκληροί...τόσες οι Άνοιξες ..τόσα τα Καλοκαίρια..πρέπει τώρα να σηκωθώ από το ζεστό το κρεβατάκι μου..την καθημερινότητά μου για να στρώσω...

Να στρώσω κουβερτούλες μαλακές και απαλές ..για να ζεστάνω τα κορμιά μας..καθώς θα σκέφτομαι και θα αναπολώ..και τούτο δω το Καλοκαίρι που 'φυγε κι έφερε το Φθινόπωρο..με έναν άνεμο υγρό και δροσερό...που σπρώχνει απαλά..μα και περίτεχνα σε άλλο ''χειμαδιό'' τούτο το γελαστό το Καλοκαίρι ..Ως να το ξαναφέρει πάλι μπρος μου και σα μια φυσαρμόνικα..σα κάποια μουσική...να συμφωνεί και να προειδοποιεί..πως ο κόσμος μας δεν '' ετελεύτησε'' γιατί εχάθη ένα Φθινόπωρο και ένα Καλοκαίρι!!!

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................
.
Με την εξαιρετκής ποιότητας μουσική του Leo Delibes...στο παρακάτω βίντεο..ταξιδέψτε...στις όμορφες πραγματικά εικόνες..που διάλεξε ο φίλος.. Aimilios..και έντυσε μ' αυτήν την υπέροχη μουσική τούτο  το βίντεο...
Απολαύστε το !!!
η φίλη σας Σοφία ....



Κυκλάμινο - Τόσα φθινόπωρα και δεν γνωρίσαμε ακόμα την ψυχή μας_

(Τ. Λειβαδίτης) - by Aimilios 

                                The Flower Duet - Leo Delibes

.............................................................................................................