25 Ιουλίου 2016

Άλλοι αντίδραση και άλλοι θέληση τη λένε..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Δεν μου ταιριάζουνε τα μοιρολόγια και τα κλάματα..δεν μου ταιριάζαν οι πλερέζες..Πληγώθηκα και πόνεσα..άλλοτε από το θάνατο που επίσκεψη απρόσμενη μου έκανε..από νωρίς στο σπιτικό μου..κι άλλοτε από την απογοήτευση , που οι ''ζωντανοί οι θάνατοι''αγαπημένων μου προσώπων ,κάπου εκεί στης προδοσίας τα σκαλιά μου έστησαν καρτέρι..Έχει δικό του χρόνο και ωράριο αυτός..ο θάνατος ..ο βιολογικός..μα και ο ''εντός'' και δε χτυπάει ποτέ σχεδόν στην ώρα του εκείνο το κουδούνι..Και βγήκε και μου ζήτησε τα δύσκολα.. τα πολύ δύσκολα..αγαπημένους μου να του ''τρατάρω'' το ζήτησε με επιμονή..Αρνήθηκα πεισματικά εις την αρχή..μα ήταν άνισος ο αγώνας...Νικήθηκα δύο φορές..και η ήττα μου αυτή ήταν μεγάλη...Μα επερπάταγα πάντα μια ζωή..και κόντρα εις τα κύματα κινούσα για να πάω..

Αλήθεια είναι.. που εδιαλύθηκα και έκλαψα πολύ μα όχι ξεφωνίζοντας..τσιρίζοντας και φωνασκώντας.. Έκλαψε η ψυχή μου σιωπηρά μα γοερά...γιατί είναι ο θάνατος ,τον πιο μεγάλο πόνο που αφήνει..Μα ήταν εκείνη η δύναμη η εσωτερική..που άλλοι αντίσταση..άλλη αντίδραση και άλλοι θέληση τη λένε...Είναι η θέληση για τη ζωή..για τη συνέχεια.. που ορθούς μας στήνει εκείνη απέναντι απ' αυτόν..που λύπη ,θλίψη μα και πόνο μας σκορπά..Είναι η δύναμη για τη συνέχεια..για την ολοκλήρωση..το ψάξιμο πάνω στη γη για το ένδον της ψυχής μας..

Μετράει τις αντοχές ο ''θάνατος''..μετράει τη θέλησή μας...Αν αφεθείς είναι το πιο εύκολο για να σε παρασύρει,σ' ένα ποτάμι χείμμαρο και δίχως γυρισμό..Αργά ή γρήγορα θα βρεθείς.στο δέλτα προς τη θάλασσα..Και θα πνιγείς μες στη θολούρα των εκβολών...και θα χαθείς στην άκρια εκεί της θάλασσας..Μα εσύ το αποφάσισες..αντίδραση και θέληση το ονόμασες,αυτό που πάντα προς τα μπρος σε σπρώχνει..Σου αρέσουν οι ανοιχτές οι θάλασσες και λάτρης τους χρόνια τώρα δηλώνεις..και δε σου αρέσει να ''θαλασσοπνίγεσαι'' στις ''εκβολές των ποταμών''..Τα πέρασες τα δύσκολα Κυρά μου εσύ μονάχη σου..κολύμπησες βαθιά..μα ήξερες κολύμπι επαγγελματικό..κράτησες τις ανάσες σου ,ακόμα και στα απρόσμενα τα κύματα..σαν εχρειάσθηκε να κάνεις μακροβούτια..

Ήρθανε καλοθελητάδες και σου τάξανε λαγούς με πετραχήλια..πως τάχα λέει σε καταλάβαιναν...και να απαλύνουνε τον πόνο σου συχνά επροσπαθούσαν..Ήταν στιγμές που τους επίστεψες..κι ας έμοιαζαν τα λόγια τους χάρτινα και λειψά..ίσως να ήταν η ανάγκη σου κι εσύ να τα πιστέψεις..Σίγουρα ένα τους κενό...μια έλλειψη μεγάλη τους γεμίζαν ..με της συμπόνοιας το μαντήλι σαν πλερέζα πένθιμη..τη γύμνια τους ζητώντας, μέσα από τα λόγια τους να κρύψουν..Φταίω κι εγώ.. που ανεβάζω τους ανθρώπους στο βάθρο που εγώ φτιάχνω για 'κείνους..που ανεβάζω τον πήχυ στα ψηλά..γιατί είναι το βάθρο.. που μέσα μου χρόνια πολλά  το ψάχνω..και κυμηγώντας το θαρρώ πως θα το φτάσω.. Δε φταίνε εκείνοι... διόλου δε φταίνε εκείνοι..που είναι απλοί, καθημερινοί...όπως κι εγώ ..όπως  και όλοι άλλωστε...
 Μα η δική σου η φωνή..η θέληση εντός σου σου εμήνυσε να μην πιστεύεις στις Κασσάνδρες..Κι έτσι επροφυλάχτηκες κυρά μου εσύ..και βγήκες δυνατή και ολοζώντανη..μέσα απ' τις συμπληγάδες του ''θανάτου''...

Τους έθαψες όλους τους νεκρούς..νεκρούς και ζωντανούς συνάμα..που ''θάνατο'' θελήσανε να σου τρατάρουν συμπονώντας σε..

Τώρα εβγήκες πια στο ξέφωτο..αγάπησες ξανά από την αρχή τους φίλους τους πραγματικούς...και με περίσσεια θέληση ψάχνεις για της ζωής...τα όμορφα..γεμάτα μυρωδιές τα μονοπάτια...

 Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη 
.............................................................................................................

 Η νύχτα ψάχνει τα παλιά της υλικά
σε μιας αγάπης την παράφορη βιασύνη
θα γίνω πέλαγος και θα ’ρθω τελικά
για να σου μάθω χωρισμό και καλοσύνη...


Από τους υπέροχους στίχους του : Μάνου Τσιλιμίδη...
Σε μουσική του Τάκη Μπουγά με την μοναδική και ευαίσθητη και τρυφερή : Τάνια Τσανακλίδου..
Απολαύστε το !!!! 

                        Για να σου μάθω μοναξιά - 1990
..............................................................................................................