9 Μαΐου 2016

Μεγαλώσαμε ...μα δε ''σβήσαμε''...της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Μεγαλώσαμε ναι...μα δεν σβήσαμε...μεστώσαμε..οι έρωτες γίναν αγάπες...οι αγκαλιές και τα φιλιά βλέμματα...βλέμματα πλημμυρισμένα από παλιούς ..περασμένους..μα όχι ξεχασμένους έρωτες..  έρωτες βιωμένους.. και ζεστές αγκαλιές...Φιλιά που ακόμα άφήνουν τη γεύση τους στα χείλη μας...Έτσι να μεγαλώνεις είναι το ζητούμενο...καθώς θα γεύεσαι στην ώρα του το κάθε τι...να μην το προσπερνάς...πάντα ανοιχτές να μένουνε οι κεραίες της ψυχής σου...

Κανένα γιατρικό για την καρδιά δεν μπόρεσε ποτέ ζωντανή να την κρατήσει..όσο το γιατρικό και το άγγιγμα ψυχής του ανθρώπου μας...αυτού που πέρασε και χάϊδεψε τα φύλλα της καρδιάς μας...Όχι δεν είναι αυτό παρηγοριά  για ''τους'' ..που πέρασαν τα χρόνια τους...είναι δύναμη...είναι αποσκευή...μια γεμάτη ''βαλίτσα'' εμπειριών και τρυφερότητας και δύναμης ,που τις κρύες κι άδειες νύχτες στο σκοτάδι.. μας φωτίζουν...Τι τυχερός ό ...που οσμίστηκε κάθε φορά το ερχόμενο το ''άγγιγμα ψυχής'' και επλησίασε και δεν εδίστασε νάναι ''παρών'' εκεί να του το δώσουν...Χαμογέλα και μη φοβάσαι.. πάλι και πάλι στη ζωή...κι ας εμεγάλωσες ...μα δεν έσβησες...και ορθός ..μεστός και πιο ''όμορφος'' ξέρεις να ακούς...να γεύεσαι και τα βλέμματα σε φιλιά και αγκαλιές ζεστές και χάδια να τα μετατρέπεις..Είναι ''βαθύ '' και όμορφο που εμεγάλωσες...κι ας βλέπεις τα σκαλιά τα ανηφορικά.. με ένα άλλο μάτι...

Σας τα λέω απλά...από καρδιάς τα λόγια μου βγαλμένα..έτσι.. για να μη νομίζετε και  πως εμείς οι ''γεροντότεροι'' τα γένια μας μονάχοι μας ''βλογάμε''..  εμείς οι ''μεγαλύτεροι''..ένα μονάχα ..ετούτο εγώ θα σας θυμίσω, θα σας πω πως...ό άνθρωπος μεστώνει ...μεγαλώνει...μα η ''φλόγα'' μέσα του...μπορεί να μοιάζει τώρα πιο θαμπή...μα δεν έσβησε...δεν σβήνει...είναι σαν το καντήλι της γιαγιάς...που τις νύχτες το σκοτάδι το χαράζει...και ρίχνει δέσμες φωτεινές...και γλυκές και απλές...ροδόχροες  που μοιάζουν..Κι ένα θα σας θυμίσω...θα σας πω...πως ο Μπαχ και πριν την ηλικία των 38 ήταν απλώς ένας 
 ταλαντούχος οργανοπαίκτης της εκκλησιάς και δάσκαλος της μουσικής. Έπρεπε να φτάσει στη μέση ηλικία για να αρχίσει να δημιουργεί  τις μεγάλες του συνθέσεις. 

Βεβαίως και είναι λογικό και όλοι αγωνιούμε και φευγαλέα συχνά έρχεται και ξανάρχεται η σκέψη μες στο νου μας...μόλις διαβούμε το ήμισυ του προσδόκιμου του χρόνου της  ζωής μας...αν θα προλάβουμε...αν θα τα καταφέρουμε να ''αγκαλιάσουμε'' τους στόχους που εθέσαμε στην πιο μικρή..την  νεανική μας ηλικία...Μα όμως αυτή είναι και η ομορφιά...το ταξίδι που μας περιέγραψε τόσο ποιητικά ...ο αλησμόνητος  Καβάφης...και η Ιθάκη μας .. μας περιμένει και μας βρίσκει πάντα  εκεί μεστούς.. και δημιουργικότερους και πάντα πιο  σοφούς ...και πιο δημιουργικούς αληθινά ...ουσιαστικά ζώντες...αληθινά.. ρουφώντας  τους άπειρους χυμούς ετούτης της ζωής...
 Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................. 

                    Η σωτηρία της ψυχής - Άλκηστις Πρωτοψάλτη.
..............................................................................................................