29 Απριλίου 2016

.ένα Ρέκβιεμ πένθιμο..νοσταλγικό..ψυχών ανάπαυμα θαρρείς - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Μ.Παρασκευής το πρωινό και άκρα του τάφου σιωπή...μες στο νεκροταφείο των ανθρώπων...μα όχι εκεί και των ψυχών...γιατί οι ψυχές τους εταξίδεψαν...ψηλά ...μακριά...και μέσα μας...Και ξαφνικά η μπάντα επαιάνισε...ένα Ρέκβιεμ πένθιμο...νοσταλγικό ...ψυχών ανάπαυμα θαρρείς...κι ό όχλος ακολούθαγε ...αργά και σιωπηλός...είναι παράξενη η μουσική μες στο Νεκροταφείο...Δεν ξέρω αν κάνει τις ψυχές των ζωντανών να ηρεμούν...ή τις ψυχές των αποθανόντων...νάρχονται ξανά...να επανέρχονται για μια μονάχα μέρα ή στιγμή...να οσμωθούν μαζί με τις δικές μας τόσο στιγμιαία και περαστικά...κι ύστερα πάλι να χαθούν...εκεί ψηλά που κατοικούν...ή ξανά στον κήπο της καρδιάς μας...

Κι η μπάντα συνεχίζει με βηματισμό αργόσυρτο...θαρρείς κι αυτή προσμένει μέσα στη σιωπή...οι ψυχές να την ακολουθήσουν...κι εσύ μέσα στο πλήθος ολομόναχη και σιωπηλή...κι ας είσαι περιτριγυρισμένη από πρόσωπα, που τόσο αγάπησες κάποτε κι ακόμα αγαπάς...συγκινείσαι απ' τις μουσικές , που σε ''στέλνουνε'' ψηλά.. εκεί που θαρρείς πως τις ψυχές θα συναντήσεις...εκεί που αυτές δεν έπαψαν στιγμή να κατοικούν...που μυρωδάτες σήμερα μες στον εξαγνισμό τους...μες στα λιβάνια τα αρωματικά...που επίτηδες εδιάλεξες...μες στις βιολέτες που σου αρέσαν...και που στο νου σου μία σκέψη σου καρφώθηκε και τριγυρνά...όχι δεν είναι : << Η ζωή εν Τάφω >>.. είναι το περιτύλιγμα της ίδιας της ζωής...είναι το σώμα το φθαρτό...που δεν κατόρθωσε καλέ μου να το σώσει ουδείς...είναι η ψυχή σου ελεύθερη ...στους ουρανούς μου κατοικεί...εκεί ψηλά...κι εδώ σιμά μες στην καρδιά μου...Μεγάλη είναι λένε η Παρασκευή...για σένανε Χριστέ μου...γιατί δεν ελογάριασες το ανθρώπινο το ''περιτύλιγμα'''και το σαρκίο σου...και ρίσκαρες στο χώμα να ταφείς...έτσι ελευθερώθηκες...εβγήκες απ' το κουτί και το περιτύλιγμα...έλυσες τις σατέν του τις κορδέλλες...

Περιπλανιέσαι και αναζητάς ...βγαίνεις μες στο παζάρι της ζωής...ακούς συχνά τους μικροπωλητές και βγαίνεις για να δεις...να αγοράσεις...νάβρεις εκεί μέσα στην πλούσια πραμάτεια που σου διαλαλούν...μια ψυχή ...μια μοναχά ψυχή ζητάς για να ''αγοράσεις ''.όχι δεν έχεις τάλαντα χρυσά ...ούτε κορδέλλες πλουμιστές ...μεταξωτές για να τις ετυλίξεις...Μα έχεις μονάχα μια καρδιά και να την ανταλλάξεις προσπαθείς ...εκεί στον πάγκο της ψυχής...για να την καταθέσεις...Μα στον καιρό των τάλαντων δεν σου το είπανε ανταλλαγές πως έπαψαν πια να γίνονται ? Πόσο στ' αλήθεια νιώθεις τυχερή απόψε.. που στον καιρό των τριάντα αργυρίων κάλπικων...εσύ ευτύχησες μια μοναχά ...έστω μιά φορά ...βιολέτες που ΄μοιαζαν σαν πεταλούδινες ψυχές να ιδείς...να σε περικυκλώσουνε και μες στον κήπο της καρδιάς σου,σ' ένα βάζο εκεί από ατόφιο κρύσταλλο ...εκεί να φυλαχτούν...Κι η μπάντα επαιάνιζε το πένθιμο το Ρέκβιεμ...κι εγώ έπαψα πια να θλίβομαι μέσα εις το Νεκροταφείο...γιατί ερχόσουν πλάι μου και βημάτιζες σιμά μου...μέχρι που σε άφησα ξανά...εκεί στον Τάφο σου...μα όχι στη ζωή σου εν Τάφω...μα εκεί κάτω από το τετράδιο που σου 'γραψα δυο λόγια εις ανάμνησιν...πόσο πολύ αγαπήθηκε η ψυχή σου η αγνή...τούτο το πρωινό...΄που Μεγάλη λέν' πως είν' Παρασκευή...κι εγώ θαρρώ πως είναι...όταν νικάς το θάνατο...κι έρχεσαι πάλι δίπλα μας μέσα εις τη ζωή...

Γαλήνεψε ψυχή μου εσύ...μείνε εκεί που διάλεξες τώρα να κατοικήσεις...και πάλι θάρθω δίπλα σου εγώ...να σε αγγίξω μέσα σ' ένα Ρέκβιεμ πένθιμο...και θάναι Μεγάλη εκείνη η μέρα που σε άγγιξα ξανά...
Όμορφα που ακούγεται η μουσική στ' αυτιά μου ..σαν αεράκι που απαλοχάϊδεψε την ψυχή σου και ψυχή μου...κι ας λέγανε όλοι γύρω μου πως ήταν πένθιμο το κομμάτι αυτό...που η μπάντα επαιάνιζε...και σκέψεις στον αγέρα εσκορπούσε...τούτη τη μέρα που ήταν Επιτάφιος και τις ψυχές υμνούσανε οι παιάνες... 

.ένα Ρέκβιεμ πένθιμο.... της  Σοφίας Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................


Φιλαρμονική Βαθύλλος - Adagio Albinoni 

..................................................................................