12 Μαρτίου 2016

Χαρταετοί της ψυχής μας - Της Σοφίας Θεοδοσιάδη..




Από μικρή ταξίδια ονειρευόμουνα...ταξίδια μακρινά...εκεί στο καταπράσινο και γραφικό ,γεμάτο ''ήλιους'' χωριουδάκι μου...κάθε που έρχονταν Απόκριες και καθαρά Δευτέρα...
Αγώνα έκανα να μεταμφιεστώ ...και με τον ''αετό''' μου,τον χαρταετό , το έθιμο κι εγώ να το τηρήσω..ψηλά να τον πετάξω, μήπως μαζί του τότε εγώ...μπορέσω και ελευθερωθώ...μαζί του.. με το βλέμμα μου στραμμένο προς τον ουρανό...μπορέσω και πετάξω...
Φυσάγανε βοριάδες δυνατοί και συχνά,φορές πολλές τον παρασέρναν επάνω στα ψηλά τα δέντρα ,που τα λέγαν καραγάτσια...
Και τότε κλάμα μ'έπιανε γοερό ,γιατί δεν τα κατάφερνα ,μαζί μ' αυτόν κι εγώ να ανεβώ...ψηλά εκεί στον ουρανό... μαζί με τα πουλιά για να πετάξω..κι από εκεί ψηλά...τον κόσμο να αγναντεύω...Τρομάζανε κείνη τη μέρα τα πετούμενα...δεν αναγνώριζαν τι είδους είν' πουλιά οι χαρταετοί...που ανταγωνισμό με κείνα βάζαν...και να τα προσπεράσουν προσπαθούσαν...

Με μάλωνε η μάνα μου...που τόσο υψηλά εφανταζόμουν ,πως μπορώ να ανέβω...να πετάξω...
Θα γκρεμοτσακιστείς μου φώναζε...μα εμένα η πολύχρωμη η ουρά του ''αετού''' προς την ανύψωση  του ουρανού...πάντα με προσκαλούσε...
Να ξεκολλήσω ήθελα από τη θέση του φορές- φορές το όμορφο χωριό μου...και σε ένα ύψωμα ψηλά ,εκεί για να το χτίσω...και από κει ψηλά τον κόσμο να αγναντεύει...
Και να το ξεκολλήσω ήθελα..από  τις λάσπες που το βασανίζαν....
Μα και εφοβόμουνα, πως ένας τόσο δα χαρταετός...αν θα αντέξει με το δόλιο του σκοινί,το βάρος να σηκώσει...ενός ολόκληρου χωριού...αμόλα...και  καλούμπα άκουγα συνέχεια.. εις τα αυτιά μου μέσα...και έτρεχα και έτρεχα...ποτέ μου δεν εσταματούσα...μέχρι το βράδυ αυτό για νάρχουνταν...της Καθαρής Δευτέρας...
Προσπάθησε...βάλε πιο δυνατό σκοινί μου μήναγε η φωνή από μέσα μου...και ζύγιασε και την ουρά του του ''χαρταετού''',κάντο νε να αντέχει,εκεί στα ύψη να πετά...και μην τα παρατάς...
Ανέβηκε πολλές φορές..και πέταξε πολύ ψηλά...μα ήτανε και κάποιες μερικές  φορές...που σκάλωνε στα δέντρα τα ψηλά...και έπεφτε στο πρώτο πάλι φύσημα καταμεσίς στις λάσπες...
΄Ητανε άλλες πάλι οι φορές...που ο αγέρας εγινότανε Νοτιάς...και δεν ανέβαινε ο χαρταετός μου δεν πετούσε...και τότε πείσμωνα πολύ...κι έλεγα στην καρδιά μου...πριν θρυμματιστεί...αγέρα μέσα της να βγάλει ,να φυσήξει...μη φοβηθείς της έλεγα...ο αετός σου θα πετάξει...

Θυμόμουνα πολύ πυκνά τη ρήση του μεγάλου μας του ποιητή,του Οδυσσέα του Ελύτη :
<< Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο,
                ακόμα και όταν ουρανός δεν υπάρχει >>.
Και έτσι να πορεύομαι...καινούριο κάθε χρόνο έλεγα θα φτιάχνω...υπόσχεση τιμής κρατούσα...πάντα με τον καλύτερο χαρταετό...μέσα στο '''πανηγύρι'''της ζωής...να προσπαθώ να συμμετέχω...
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.................................................................................................................................................................... 


                           Χαρταετοί - Μίκης Θεοδωράκης.
.............................................................................................................