23 Μαρτίου 2016

Φεγγάρι μου Ολόγιομο..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



 Σκοτείνιασε κι απόψε από νωρίς..εδώ στον Αχα'ι'κό.. τον βροχερό ...γεμάτο σύννεφα ουρανό...
Τετάρτη απόβραδο..ανοιξιάτικο...βαδίζει ολοταχώς προς την Ανάσταση...μυρίσαν γύρω τα ζουμπούλια...κι ο ουρανός από νωρίς τα χρώματα αλλάζει και τα μαβιά του φόρεσε ξανά...
Γρήγορα εκατοίκησε κι απόψε μπρος στο παραθύρι μου το ολόγιομο φεγγάρι...
 Σελήνη μου ολόγιομη να σε αποφύγω προσπαθώ .. μα δεν τα καταφέρνω....
Πάλι κι απόψε στάθηκες αντίκρυ μου ...με πήρες το κατόπι.

.Παράξενα ...ασάλευτο από ψηλά μου γνέφεις ...μου γελάς..φεγγάρι μου..ανοιξιάτικο κι  ολόγιομο.. και περιπαιχτικά να μου μιλήσεις προσπαθείς...Τόσες φορές με γέλασες ...με νίκησες και μ'έστειλες  σε ψεύτικους παράδεισους ,τα άνθια τους εκεί να συναντήσω..
Θέλησα να ξεγελαστώ κι ας έλεγα συχνά, πως το φως σου με εμάγεψε και με έφερε κοντά σου.
Τόχε ανάγκη η ψυχή για να ξεγελαστεί ...δεν άντεχε το γκρίζο ...που τα σύννεφα εσκόρπιζαν εκεί ψηλά στον ουρανό... Τι...έχει η καρδιά ανάγκη από ξεγέλασμα ..τα χρώματα κοιτά ...δεν τα αντέχει να φορά τα ρούχα τα θαμπά και τα λερά απάνω της...η ήρεμη, η γλυκειά η λάμψη σου η ασάλευτη αυτή ...την προσκαλεί ...την ξεγελά...

Από μικρή είχα πάντα ένα όνειρο ..κοντά μου να σε φέρω...δίπλα εκεί στο μαξιλάρι μου σιμά...να σου μιλώ και να μου υπόσχεσαι πως τ' όνειρο είναι ζωντανό ...κι ούτε ποτέ θα σβήσει ....
Αλήτισσα λεν πως ήταν και είναι η δική μου η καρδιά...τρελή και μαγεμένη...μα εγώ ποτέ μου δεν κατάλαβα...μαγεία ...τρέλα κι '''αλητεία'' 'τι θα πει...εξήγηση δεν πήρα...
Ένα μονάχα ήθελα κάθε που εσουρούπωνε και νύχτωνε τα βράδια ...μην και ξεχάσεις πάλι να με επισκεφτείς...και άδειο το μαξιλάρι μου απ' το όνειρο αφήσεις...
Σε κοίταξα ξανά φεγγάρι μου κι απόψε ολόγιομο κατάματα ...για να καθρεφτιστώ...
Με πήρες πάλι από το χέρι όπως παλιά , εκεί μακριά ...μες στα λιβάδια που τριγύρναγες  της μακρινής πατρίδας μου της Θράκης...εκεί με εταξίδεψες γλυκά...και γέννησες νέες ελπίδες στην καρδιά μου...

Τα παιδικά μας όνειρα ..τα νυχτοπερπατήματα που κάναμε μαζί...εσύ...εγώ .. το φέγγος σου παρέα ...τα όνειρά μου πάλι και ξανά...απόψε μου θυμίσαν...
Να μεγαλώσω ήθελα ..να γίνω...για να φτάσω...
Και εμεγάλωσα και επερπάτησα και όλο να φτάσω προσπαθώ...σε σένα για να φτάσω εκεί ψηλά ...εκεί μέσα στο φέγγος σου να μπω...να τρυπώσω εκεί σε μια γωνιά...και από αυτό να φωτιστώ...
Τι...είν' τα φεγγάρια τα ολόγιομα και της καρδιάς μας τα φεγγάρια ..είν' άπιαστα τις περισσότερες φορές...μα το κυνηγητό τους.. μας πηγαίνει....
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
....................................................................................................................................................................

 Παράφορα φεγγάρια !!!


      Απόψε ζήτησες να σε λατρέψω
μύθους ζωγράφισα να σε πλανέψω
παράφορα φεγγάρια να σου τάξω
το δρόμο της ζωής μου να αλλάξω

Χίλια φεγγάρια φως με μάγεψες
νύχτες και ηδονές μου χάρισες
μεθάει ο πόθος μου αφήνομαι
στο λάγνο σου χορό να παραδίνομαι
Χίλια φεγγάρια φως με μάγεψες
νύχτες και ηδονές μου χάρισες

Αρχαία μνήμη του κορμιού σαγήνη
ρυθμός ανάσα μου θα έχεις γίνει
τους δρόμους σου μου δείχνεις να περάσω
ποτά και μουσικές να σε κεράσω.

    
Στίχοι:  
Μαρία Θάνογλου
Μουσική:  
Νότης Μαυρουδής

1.Μαίρη Έσπερ
....................................................................................................................................................................