2 Μαρτίου 2016

«Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουν καὶ φέτος» Μενέλαος Λουντέμης










Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουνε καὶ φέτος στὴν αὐλὴ
καὶ θὰ γεμίσουν μ᾿ ἄνθια τὸ παρτέρι.


Πικρὴ ποὺ εἶν᾿ ἡ Ἄνοιξη σὰν εἶσαι δίχως ταίρι!

 
Πικρὴ πού ῾ν᾿ ἡ ζωή!

Ἄνοιξε τὸ παράθυρο στὴ πρωϊνὴ γιορτή,
γιὰ νά ῾μπουν οἱ μοσχοβολιὲς ἀπὸ τὸ περιβόλι.
Ἂχ κάθε του τριαντάφυλλο καὶ μία πλήγη ἀπὸ βόλι,
εἶναι γιὰ ῾σὲ ποιητή!


Κουράστηκα νὰ σὲ καρτερῶ, Ἔρωτα καὶ νὰ λιώνω,
῾πὰ στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σκυμμένος, μιὰ ζωή.
Μ᾿ ἂν ἤτανε νὰ ῾ρχόσουνα γιὰ ἕνα ἔστω πρωΐ,
χίλια θὲ νά ῾δινα πρωϊνά, νὰ ζήσω ἐκεῖνο μόνο.

..............................................................................................................

-Μικρό απόσπασμα απ’ το βιβλίο…
«Οι κερασιές θ ανθίσουν και φέτος… και φέτος θα γεμίσουν γλυκούς καρπούς, άνθη και φύλλα, και μοσκοβολιά. Κι όλα θα γίνουν όπως πάντα. Όπως το περασμένο, όπως το περσινό κι όπως το τωρινό καλοκαίρι…κι όπως κάθε καλοκαίρι όσο θα υπάρχουν στον κόσμο καλοκαίρια και κερασιές. Και τα στόματα θα επιθυμούν τον έρωτα, όσο θα υπάρχουν στον κόσμο κόκκινα στόματα.

Μα τα κεράσια και τα στόματα, μα τα καλοκαίρια και τ’ άνθη -όλη αυτή η πλουμιστή λιτανεία του καιρού- για κείνον έγιναν ό,τι έγιναν κι ό,τι είναι για να γίνουν, γιατί χωρίς αυτόν δε θα χρειαζότανε αυτή η μοσκοβολημένη γιορτή της ζωής, ούτε ο ήλιος για να τη χρυσώσει, κι ούτε κι ένα νεανικό χέρι να τη γράψει.

Οι κερασιές θ ανθίσουν και φέτος, για να τις χαρούν τα στραφτερά μάτια, να τις μυρίσουν οι νέες αισθήσεις και για να στεφανώνουν στιλπνά μέτωπα κι ολόμαυρα κεφάλια. Οι κερασιές θα καρπίσουν και φέτος, για να δροσίσουν διψασμένα χείλη και να στολίσουν ρόδινα αφτιά και καπελίνα.
…Τώρα η παλιά άνοιξη έμεινε πολύ πίσω και μια καινούργια φουσκώνει μέσα στους χυμούς.»
..................................................................................................................................................................

Ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον Μάρτιν Λούθερ Κιγκ και στο Μενέλαο Λουντέμη...

Τρεις και πάνω δεκαετίες πριν, λίγο μετά την πτώση της Χούντας, άρχισαν να κυκλοφορούν ελεύθερα τα βιβλία των αριστερών συγγραφέων, κι ανάμεσά τους και τα μυθιστορήματα του Μενέλαου Λουντέμη: κομμουνιστής, αντιστασιακός, εξορισμένος σε Μακρόνησο και Άη Στράτη, κι από το 1958 ως το 1974 που έπεσε η Χούντα αυτοεξόριστος στη Ρουμανία.

Θυμάμαι ότι το 1975 ή το 1976 τυχαία έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», το διάβασα και με συνεπήρε, και μέσα σ’ ένα μήνα «ξεπέταξα» σχεδόν όλα του τα βιβλία.
Τα θυμήθηκα αυτά χθες διαβάζοντας στα ΝΕΑ την είδηση με τίτλο “Ανθισμένες κερασιές σαν όνειρο”, που αναφέρεται στις κερασιές- δώρο των Ιαπώνων- που άνθισαν και φέτος στο μνημείο του Μάρτιν Λούθερ Κιγκ, στην Ουάσιγκτον. Διαβάζοντας το «ανθισμένες κερασιές» του τίτλου αμέσως το μυαλό μου πήγε στο βιβλίο του Λουντέμη, “Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος”, που το διάβασα «απνευστί» 37 χρόνια πριν…. Έτσι, οι “ανθισμένες κερασιές” έγιναν, στο νου μου, ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον Μάρτιν Λούθερ Κιγκ και στον Μενέλαο Λουντέμη…

 “Ανθισμένες κερασιές, σαν όνειρο….
Οι κερασιές άνθισαν και εφέτος. Το μνημείο του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην Ουάσιγκτον, εκτός από χώρος αφιερωμένος στον αγωνιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θεωρείται για την αμερικανική πρωτεύουσα και τόπος υπενθύμισης της αμερικανοϊαπωνικής φιλίας. Στην περιοχή όπου χτίστηκε πριν από λίγα χρόνια το μνημείο για τον Κινγκ είχαν πρωτοφυτευτεί το 1912 κερασιές, οι οποίες είχαν σταλεί ως δώρο από την Ιαπωνία. Μετά την κατασκευή του μνημείου φυτεύτηκαν άλλες 182 κερασιές, οι οποίες ανθίζουν κάθε χρόνο αυτή την εποχή, κοντά στην επέτειο της δολοφονίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, στις 2 Απριλίου. Ετσι, κάθε χρόνο για περίπου δύο-τρεις εβδομάδες τα λευκά και ροζ μπουμπούκια των γιαπωνέζικων δέντρων σημαίνουν την αρχή της άνοιξης στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ και θυμίζουν ότι δεν υπάρχει τέλος για τα όνειρα – όπως αυτό που είχε ο Κινγκ – αλλά πάντα μια καινούργια αρχή.”, (ΤΑ ΝΕΑ, 21-3-’12).
....................................................................................................................................................................
  Αλλά ο Μενέλαος Λουντέμης έγραψε κι ένα ποίημα με τον ίδιο τίτλο που το μελοποίησε ο Σπύρος Σαμοΐλης και το τραγούδησε η Ισιδώρα Σιδέρη αλλά και η Ελένη Βιτάλη:


«Οι κερασιές θ΄ανθίσουν και φέτος»
Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε και φέτος στην αυλή
και θα γεμίσουνε με άνθη το παρτέρι.
Πικρή που είν’ η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι,
πικρή που ’ν’ η ζωή!

Άνοιξε το παράθυρο στην πρωινή γιορτή,
για νάμπουν οι μοσκοβολιές από το περιβόλι.
Αχ, κάθε του τριαντάφυλλο και μια πληγή από βόλι,
είναι για σε, ποιητή!
Πικρή  που είν’ η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι,
πικρή που ‘ν’ η ζωή!

Κουράστηκα  να σε καρτερώ, Έρωτα, και να λιώνω,
πα’ στο βιβλίο της ζωής σκυμμένος μια ζωή!
Μ’ αν ήτανε να ‘ρχόσουνα για ένα έστω πρωί
χίλια θε να ‘δινα πρωινά να ζούσα εκείνο μόνο!

Πικρή  που είν’ η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι,
πικρή που ‘ν’ η ζωή!
..................................................................................................................................................................