7 Ιανουαρίου 2016

Στο Γιο μου....


Λένε πως πως η μεγαλύτερη ευτυχία στον άνθρωπο είναι η δημιουργία ένός παιδιού ενός νέου ανθρώπου..
Ο ερχομός ενός παιδιού μες στη ζωή..και στη δική μας τη  ζωή..είναι η πεμπτουσία της ίδιας μας της ύπαρξης.. στον κόσμο ετούτο..
Ο ερχομός σου Γιάννη μου..ο δικός σου ερχομός μου έδειξε το δρόμο..
Δενείναι εύκολο.. μα είναι τόσο συναρπαστικό να 'σαι νάσαι γονιός ..δημιουργός και λαξευτής νέας ψυχής  και νου..πρόκληση αυτή μοναδική..υψίστης σημασίας..Δεν είναι εύκολο να λες..πως θάχεις φίλο το παιδί σου.. Μα γίνεται αυτό πολλές φορές και είναι τόσο μαγικό..όταν αυτό συμβαίνει...

Τι όμορφο νάχεις μπροστά σου ένα παιδί...κι αν και ηλικιακά μοιραία τόσα χρόνια σε χωρίζουν...νάχεις έναν νέο άνθρωπο κι από τη δροσιά και τις γνώσεις του να ''παίρνεις'''.
Αυτή είναι όλη η ομορφιά...μέσα από μια τόσο ανιδιοτελή αγάπη...της μάνας προς το γιο ...μα και του γιου προς την γεννήτορά του ..αυτή είναι όλη η ομορφιά της πλήρους κατανόησης και επικοινωνίας....ναι αυτό συμβαίνει μέσα μου...κι από τη δροσιά σου '''κλέβω''.
Ήσουν παιδάκι και σου μαθαινα και τώρα από σένα ...ω! ευτυχία μου ...ναι από σένα εγώ μαθαίνω...είναι μοναδικό ανεπανάληπτο το δούναι και λαβείν των συμπεριφορών και αγάπης....
Αγάπη ...σεβασμός  και όριο...χωρίς ποτέ κανείς να το υπενθυμίζει... 

Με ρώτησαν πολλές φορές οι φίλοι και οι συγγενείς μου...τι είναι αυτά που απόχτησα μέσα στη ζήση τούτη..σπίτια..παλάτια αυτοκίνητα ή κότερα αν τη ζωή μου μπόρεσα πλούσια να την κάνω..Δεν δίστασα ούτε λεπτό και να τους απαντήσω..Δεν ήτανε τόσα πολλά τα υλικά αγαθά που είχα να απαριθμήσω..Και ναι ευθύς απάντησα..πως τυχερή λογίζομαι που ευλογήθηκα παιδιά για να αποχτήσω...

Και ναι θαρρώ ακόμα πως ευτύχησα, που εσένα αγόρι μου γλυκό..στην αγκαλιά μου κράτησα εκείνο εκεί το πρω'ι'νό που τα μάτια σου αντίκρυσα...και τη στιγμή αυτή την αποτύπωσα ...και μέσα στο άλμπουμ της ψυχής να ξεθωριάσει... δεν εμπόρεσε κανένας να τη σβήσει...Χαρές μου έδωσες πολλές...και δεν στέκομαι σ'αυτές που στις επιδόσεις και τα αριστεία άλλοι τα κρεμούν στους τοίχους και τα καρφιτσώνουν...
Τα αριστεία τις χαρές ..τις επιδόσεις σου τις κράτησα για μένα και τις ξέρω...Όχι σ'αυτά δεν θα σταθώ...μα στον ακέραιο χαραχτήρα σου....στο αδιάβλητο το είναι σου..που άνθρωπο σωστό σε έκανε.. εμπρός μου για να στέκεις...
Δεν είναι που είμαι η μάνα σου και να μεροληπτήσω προσπαθώ και θέλω...Το 'ξερες πάντα πως ήμουν αυστηρός κριτής στα πεπραγμένα σου και στα καμώματά σου... 
Μα ήρθε η ώρα τώρα πια να σου το πω..έστω και μια φορά δημόσια..αγαπησιάρικα και μαμαδίστικα και ταπεινά όσο μπορώ..πως ναι..είμαι πολύ χαρούμενη που εσύ είσαι ο γιος μου.
Ήθελα έτσι να σου ευχηθώ ετούτη τη φορά τη μέρα της γιορτής σου...

Χρόνια πολλά λεβέντη μου !!!
Χρόνια πολλά βλαστάρι μου !!!
Υγεία να σου δίνει ο Θεός και νόηση και αγάπη να σκορπίζεις !! 

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
( Γράμμα στο γιο μου )
................................................................................................................................................................. 

Αυτό το υπέροχο Νανούρισμα θα σου αφιερώσω :

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ
Νανούρισμα στο γιο μου

 

   Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου• νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται μια θάλασσα απέραντη. Βουνά
τα κύματά της, φουσκώνουν αφρισμένα, λυσσομανάνε...
Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου• νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται ένα καράβι, κι εσύ στη γέφυρα
του καπετάνιου. Στα δεξιά σου, το κύμα που χτυπιέται,
και στα ζερβά σου... Για δες το που σε πολεμάει...

Μα μη σε νοιάζει, γιε μου, μη φοβάσαι! Οι μηχανές δουλεύουνε
σαν την καρδιά σου. Το σκαρί γερό και το τιμόνι στα χέρια σου...
Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου• νάνι...
Πελώρια αέρινη γέφυρα δένει τα περιγιάλια.
Στ' αστραφτερό δοκάρι της εσύ αγναντεύεις.
Κοίτα κάτω, μη ζαλιστείς. Κοίτα πάνω,
το κεφάλι σου λες κι ακουμπάει στον ουρανό...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου• νάνι...
Τι πολλά βιβλία είν' αυτά; Όλα τα έχεις διαβάσει;
Ρυτίδες στο μέτωπό σου, τα μαλλιά σου κατάλευκα.
Τα μάτια σου είναι τα μόνα στη γη που έχουν καταλάβει.
Το πρόσωπό σου όμορφο σαν την αιωνιότητα.
Μην αμφιβάλλεις, μη φοβάσαι μη και δεν βρήκες ό,τι έψαχνες.
Διάβαζε πολεμώντας, διάβαζε αυτό που διαβάζεις
χωρίς να το ξεχωρίζεις από τη μάχη...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου• νάνι...
Άκου• φωνές ακούς. Κοίτα τι όμορφα χρώματα που βλέπεις...
Τα χέρια σου χαϊδεύουν το μάρμαρο, και να, του δίνουν το πιο σταθερό,
το πιο ζωντανό σχήμα...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου• νάνι...
Άφοβος σαν θαλασσινός, μάστορας δημιουργός,
φιλόσοφος γνώστης και καλλιτέχνης τολμηρός• έτσι να γίνεις...
Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου• νάνι...

Ν. Χικμέτ, Το ερωτευμένο σύννεφο.
ΠΗΓΗ : Κείμενα Νεολληνικής Λογοτεχνίας.

 ..................................................................................................................................................................


                  Μαρίζα Κωχ live ( Θα κεντήσω )

..................................................................................