2 Δεκεμβρίου 2015

ΠΟΡΤΡΕΤΑ - Ψυχής......

Κι απόψε μες στην κάμαρά μου τρύπωσες...με κοίταξες με βλέμμα παρακλητικό...και ζήτησες για να με ζωγραφίσεις...
Πορτρέτο να με κάνεις ήθελες...και στη δική σου κάμαρα να μέχεις πάντα κρεμασμένη...
Σε κοίταξα και να σε πείσω επροσπάθησα...πως σ' ένα κάδρο ...σε τελάρο εγώ ποτέ μου δεν εχώρεσα...πάντα τα πόδια μου επροεξείχαν...
Μα εσύ επέμενες και τις περγαμηνές σου άπλωσες μπροστά μου...δασκάλους μπούπες είχες διάσημους...την τέχνη της ζωγραφικής πως σου διδάξαν...
Έμαθες να τραβάς γραμμές και περιγράμματα...και γρήγορα τα πρόσωπα να αποτυπώνεις...
Κι όλοι θαυμάζανε τα κάδρα σου...και σε χειροκροτούσαν...για την τέχνη σου αυτή...
Και δεχτηκα ...και σ' άφησα να με φωτογραφίσεις...και να κοιτάς με προσοχή....τα μάτια και το στόμα...τα μαλλιά να αποτυπώσεις....
Μέρες μες στην δική σου κάμαρα την τέχνη σου και τις καλύτερες τις τέμπερες...για μένα εχρησιμοποιούσες....
Μα εδυσκολευόσουν τόβλεπα ...ίδια εμένα για να κάνεις....
Τόξερα ελλειπή πως είχες μόρφωση...εκεί εις την ζωγραφική....
Γιατί ο δικός σου δάσκαλος...δεν μπόρεσε... δε σούμαθε ψυχή να αποτυπώνεις....
Σάμπως και μπόρεσε κανένας δάσκαλος ψυχή να ζωγραφίσει ?
Ποτέ κανείς δεν έφταιξε ...που σχήμα με γραμμές δεν έδωσε...ψυχή και για να ζωγραφίσει....
Ομίχλη...σύννεφα καπνού...πεταλούδες εζωγράφιζε στη θέση της ψυχής και τα τοποθετούσε...
Κάθε φορά καθώς σε βόλευε μια ανάλογη εζωγράφιζες ...με την δική σου να ταιριάζει...
Όσο κι αν επροσπάθησαν...μεγάλοι και ας ονομάστηκαν ζωγράφοι μέσα  στου χρόνου το τελάρο....ποτέ κανείς το αποτύπωμα ψυχής δεν μπόρεσε να δώσει...
Είν' οι ψυχές ..χιλιάδες περιστέρια άπιαστα...πετούν κάθε λεπτό ελεύθερα ...τους ουρανούς να διασχίσουν μάχονται...κι ελεύθερα τον ουρανό για κάδρο έχουν...
Έπιασες κάποτε και μερικά πετάγματα κι εσύ...και τα ζωγράφισες ενόμισες και χάρηκες γι αυτό πολύ....  
Ξέρεις πόσες φορές ναυάγησε η ψυχή...μέχρις εσύ το κάδρο να τελειώσεις ?
Άλλαξε χίλιες δυο μορφές...κι εσύ αποτύπωσεςς μονάχα ...μια τόση δα στιγμούλα...και πήγες παραπέρα την καδράρισες...στην έκθεση την πήγες και την έδειχνες...όλοι να σε θαυμάζουν...που ήσουν τόσο δυνατός ...εις της ζωγραφικής την τέχνη...
Σε άφησα ...δε θέλησα ...προτίμησα να με κρεμάσεις στον τοίχο εκεί ...μιας έκθεσης ζωγραφικής...κι όλοι να σε θαυμάζουν...που τόσο γελαστή ή και θλιβερή...κατάφερες να με αποτυπώσεις...
Μα σε σένα εγώ ψιθυριστά θα σου το πω...θα στο ομολογήσω...
Σαν θες πορτρέτο αληθινό δικό μου για να κάνεις...σκύψε και ώρες κοίταξε βαθιά μες στην ψυχή μου....πάρε ξανά τις τέμπερες...και χρώματα που εκεί βαθιά θα βρεις...αυτά και να της βάλεις....
Κείμενο- Σοφία Θεοδοσιάδη 
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

                                                 Ζωές από Μετάξι στον Αγέρα   - Ελένη Βιτάλη

                                         
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,