26 Νοεμβρίου 2015

Κανείς Δεν Είναι Δεδομένος.....


Η αλήθεια είναι ότι από συνήθεια θεωρούμε τους ανθρώπους που έχουμε στην ζωή μας δεδομένους , και ότι θα είναι εκεί ...
Μέχρι που βλέπουμε ότι είναι έτοιμοι να φύγουν ...
Πιστεύω πολύ στους ανθρώπους , στα λόγια τους , στην καλή τους πρόθεση , στην αλήθεια τους γιατί αν δεν πιστέψω δεν μπορώ να ζήσω και να υπάρξω .
Ένας άνθρωπος όμως που νοιάζεται για εσάς θα τρέξει να σας βρει ακόμα και αν είναι κλεισμένος σε κελί , δεν θα σας φθείρει , δεν θα σας εκθέσει , δεν θα σας δώσει , δεν θα σας προδώσει , θα σας υπερασπιστεί με ότι κόστος , θα μπεί μέσα στην ψυχή σας - στην θέση σας , θα σας κατανοεί , θα σας αποκρυπτογραφεί , δεν θα σας κάνει να περιμένετε να δείτε τα αυτονόητα τα όσα ο άγραφος και κοινός πια νόμος της αγάπης προστάζει μέσα του να πράξει ..... 

Τα αισθήματα πρέπει να λέγονται upfront και να δείχνονται  μέχρι τελευταίας
σταγόνας όσο λίγο και να διαρκούν.


Κατερίνα Μπούρα - Ψυχολόγος..



                                                                                        Πόσες Αλήθειες Θάφτηκαν........

Πόσες αλήθειες θάφτηκαν στ' αλήθεια, επάνω στην καθυστέρηση και στο βωμό του εγω'ι'σμού σου?
Πόσα σ'αγαπώ ανείπωτα παγιδεύτηκαν, επάνω στα πλοκάμια.. της άσκοπης αυτής.. της  ανασφάλειάς σου ....
Χάθηκαν μέρες ..μήνες... χρόνια... χρόνια άτολμα...χρόνια μισά...χρόνια συγκρατημένα...
Μα είναι η ζωή συγκράτηση θαρρείς...ή μήπως το δρόμο εσύ της τόλμης πρέπει μόνος να επιλέξεις...?
Σάμπως και δεν  την έπαθες τόσες φορές ?
Σχεδίαζες...υπολόγιζες και νόμιζες...σε τάξη προσπαθούσες ...τα συναισθήματα να βάλεις...
Μα δεν ειν' τα συναισθήματα χαρτιά...να τα ταχτοποιήσεις...
Αυτά δεν είναι αριθμοί σε πράξεις να αραδιάσεις...
Ποτέ σου δεν εβιάστηκες...τα όμορφα τα λόγια και τις σκέψεις σου...στην ώρα τους να προλάβεις, εσύ να καταθέσεις...
Ζόρι τρανό σου εφαινότανε...το πέπλο της καρδιάς να το τραβήξεις...κι έτσι ξέσκεπος να βγείς να περπατήσεις...
Κι επερπάταγες εκεί σε μονοπάτια δύσβατα...πάντα κουκουλωμένος...
Στον ήλιο εφοβόσουνα το πρόσωπο να εκθέσεις...
Ανέβαλες ...ανέβαλες...το αύριο παρέα πάντα εκουβαλούσες...
Και έφυγε το αύριο...επέταξε ένα πρωί...χωρίς και να το καταλάβεις... 
Έμεινες τώρα να κρατάς και να μετράς...τα τόσα σ' αγαπώ...που ήθελες και δεν φώναξες...
Δε βιάστηκες...ανυποψίαστος παρέμενες...αμπαρωμένος στον εγω'ι'σμό ...πως στα χέρια σου, την ψυχή του άλλου κουβαλούσες.....
Μα οι ψυχές πουλιά είναι πετούμενα και ελεύθερα πετούν...
Δεν ζούνε μέσα σε κλουβιά...και η φαντασία σου σε πρόδωσε..διχτάτορας σαν νόμισες ψυχών εσύ πως είσαι...

 Κείμενο -Σοφία Θεοδοσιάδη... 
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,




Μποφίλιου - ''Σε λάθος στάση θα κατεβείς''

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,