29 Οκτωβρίου 2015

Η Φτώχεια Γύρω μας Απλώνεται Καθημερινά.........

Πόσες φορές στ' αλήθεια εσύ με ρώτησες...ποιός είναι αυτός μου ο καημός....που τα βήματά μου οδηγεί...και στις μοναχικές ακρογιαλιές....με φέρνει....
Είναι που δεν το άκουσες καλά ...κι ας τόπα εκεί στα μάτια σου μπροστά...πως οι ανοιχτές οι θάλασσες εμένα με ηρεμούν ...με ταξιδεύουν με μαγεύουν...
Θαρρείς πως θλίψη έχω στην καρδιά...και με θλιμμένο βλέμμα με κοιτάζεις...
Όχι δεν είναι η θλίψη μοναχά  ...που σε ακρογιαλές μοναχικές....με φέρνει....
Να ξανακάτσω εκεί και να σκεφτώ...σε τάξη το μυαλό μου για να βάλω....
Δεν είμαι εγώ αυτή...τη δύναμη που νόμισες πως κουβαλώ....πάντα να την ορίζω.......
Μπερδεύομαι στιγμές - στιγμές....δύσκολο το κουβάρι...που η ζωή μου ξετυλίγει....
Μα θα νομίσεις τώρα εσύ...πως τα του οίκου μου με αφορούνε μοναχά ...κι αυτά με ταλανίζουν...
με πονούνε και με θλίβουν....
Λάθος μεγάλο είναι αυτό...κι εγώ η ίδια θα στο πω...και να το καταλάβεις...πως ο εγω'ι'σμός κακό είναι συναίσθημα...κι αυτό δεν μου ταιριάζει.....
Δε γίνεται δεν αντέχεται...κομμάτι εσύ...του σύνολου...του κόσμου του απέραντου...μόνος σου να πορεύεσαι ...τα μάτια και τα αυτιά να κλείνεις...
Είσαι γεμάτος ενοχές...αν καθημερινά σωστά ετοποθετήθηκες εσύ...αν τα κατάφερες...μικρός κι αν φάνταζες εσύ ...το χρέος σου να κάνεις...
Θα αναρωτιέσαι για ποιό χρέος σου μιλώ...και την ταχτοποιημένη σου ζωή...άξαφνα σου ταράζω...
Θεός δεν είμαι μάτια μου...δικαιοσύνη να μοιράζω...μα ένας άνθρωπος απλός και ταπεινός...που τη δική μου τη ζωή...μα και των γύρω μου εκτιμώ...και στα σκουπίδια αυτήν δεν την πετώ...και δεν την εξευτελίζω...
Δεν νιώθεις τάχα ενοχές...μέσα στον τόπο σου...ξεριζωμένες τις καρδιές ανθρώπων να αντικρύζεις ?
Έρχονται μέρες μπρος στα μάτια σου η αγανάχτηση επίσκεψη για να σου κάνει...
Όσο κι αν εσύ εμπόρεσες την καθημερινότητά σου να παλεύεις....
εκεί έξω ...εκεί δίπλα σου...χέρια απλώμένα ...στη ζητιανιά παραδομένα και παραμονεύουν...
Ποιό άραγε το συναίσθημα μπορώ να καταγράψω....του απλωμένου του χεριού...που ελεημοσύνη μου γυρεύει... απαίσιο ..λυπητερό θαρρώ συναίσθημα ...για τον αναγκασμένο ...έτσι εκεί απλά ...με σκυμμένο το κεφάλι ή το δικό σου το συναίσθημα...που αδιαφορία άλλοτε στη μνήμη μου μου φέρνει...
Κι έτσι το δρόμο παίρνω εγώ...αυτόν τον δύσκολο και τον μοναχικό...στην αμμουδιά για να με βγάλει...τη σκέψη μου να συγκροτήσω ...να σκεφτώ ...να αναρωτηθώ....πολλές φορές...
Άραγε εσύ ο ένας... ο μόνος ...ο αδύναμος ...μα τόσο δυνατός με τους άλλους σαν ενωθείς φαντάζεις...κατάφερες το αχόρταγο δικό σου το εγώ...στην άκρη εκεί για λίγο να παραμερίσεις?
Πάντα μες στη ζωή μου πίστευα ...πως τις ζωές των πολιτών η οργανωμένη Πολιτεία πρέπει να φροντίζει...
Μα ήρθανε δύσκολοι καιροί...και προδοθήκαμε πολύ...και η πολιτεία ανίκανη πια για τους ανθρώπους της συνολικά δε νοιάζεται...και ίδιο το συμφέρον των ολίγων πια φροντίζει...
Και παρατάς τις θεωρίες σου τις κοινωνιολογικές,τις δίκαιες που αξιοπρέπεια εφαρμοσμένες θάπρεπε να μοιράζουν...και σκέφτεσαι ανθρώπινα και απλά....το χρέος σου εσύ ο ταπεινός και από το υστέρημά σου να το κάνεις...
Τι νόημα έχει στη ζωή...αν δίπλα σου κι εκεί  που περπατάς...την ασχήμια κάθε σου πρω'ι'νό.... μπροστά σου  αντικρύζεις..... 
( Σοφία Θεοδοσιάδη )
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
 “Άμα τον πόνο σου τον μοιράζεσαι μ’ άλλους -λένε- λιγοστεύει”. Μπορεί. Ίσως. Μα την πείνα σου μ’ όσους και να την μοιραστείς δε θα χορτάσεις. «Καληνύχτα Ζωή »
Μενέλαος Λουντέμης.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

                                                      Λέων Τολστόι - Η Ανάσταση
                        (Μιλά για την Ανάσταση...αυτής της Κοινωνίας...ανά τους αιώνες...)


Και πάντα μες στο νου μου έρχονται κείμενα και μυθιστορήματα της κλασσικής Λογοτεχνίας...
ένα αριστούργημα είναι αυτό του Λέοντα Τολστόι....
Μιλά για την Ανάσταση...αυτής της Κοινωνίας...ανά τους αιώνες...
Υπέροχοι οι στοχασμοί του συγγραφέα για την έννοια Κράτος....
Να κάτι που θάπρεπε φίλοι μου να διαβάσετε και να μη θεωρηθεί ο χρόνος σας χαμένος...

 Στην "Ανάσταση" κορυφώνονται και εκφράζονται οι ηθικοί στοχασμοί, οι πνευματικές ανησυχίες και οι πολιτικές ιδέες που καλλιέργησε ο Τολστόι προς το τέλος της ζωής του, όταν άρχισε να αναθεωρεί τη σχέση του με το κράτος, καταδίκασε το δεσποτισμό, την εξαθλίωση των φτωχών αγροτών και το φεουδαλισμό ως πυρήνα του τσαρικού καθεστώτος. Και παρότι εξακολουθούσε να θεωρεί τον εαυτό του χριστιανό, δε φοβήθηκε να στηλιτεύσει την υποκρισία της επίσημης Εκκλησίας.


Η "Ανάσταση" είναι ένα κλασικό μυθιστόρημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ένα αριστουργηματικό βιβλίο που στην εποχή του (1899) ξεπέρασε σε πωλήσεις το "Πόλεμος και ειρήνη" και την "Άννα Καρένινα". Το τελευταίο σπουδαίο έργο του Λέοντα Τολστόι.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


Και έτσι απλά και ποητικά...όπως πάντα μου αρέσει...αυτό μου το μoνόλογο...για τη φτώχεια των λαών...εγώ θα κλέισω....
 
Κι όταν μ’ έθαψαν κι έριξαν όλο το χώμα της γης επάνω μου,
ήτανε τόση η θλίψη ενός αδέξιου θαυματοποιού στη γωνιά του δρόμου
που βγήκα μέσ’ απ’ το καπέλο του.
Τάσος Λειβαδίτης
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

                                                                  Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο.....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,