24 Φεβρουαρίου 2018

'' λάμπα νυκτός''........Σοφία Θεοδοσιάδη.

art: Damiano Errico
Έβρεχε απόψε σιγανά..μα εγώ άκουγα σιωπηλά 
τις στάλες και τους χτύπους της καρδιάς μου..
λες και το κάνει μόνο για τα με..για να με παρασέρνει..σύμμαχος η βροχή..
σύννεφο μπόρας η αγάπη σου..μιας διψασμένης γης.. 
και ναι.. σου γράφω είμαι καλά..γιατί μπορώ..
να ξεχωρίζω μες στο πλήθος και στην καταχνιά..
εκείνο το φλασάκι που μου άναψες..
ένα γλυκό..μικρό φλασάκι του φωτός..
λάμπα νυκτός..θυέλλης λες
στους δρόμους που σκοτείνιασαν ..
και ξαναγέννησε και πάλι στην καρδιά..
παλιά..και ξεχασμένα..γνώριμα συναισθήματα..
γλυκά αποθηκευμένα..μα απόψε η καρδιά 
εβράχηκε..μες στα στενά παλιά δρομάκια της 
χωρίς το παρασόλι της..ξέσκεπη τριγυρνά..
βρέχεται..λούζεται απ' το όνειρο 
που εχαρίστηκε απλόχερα..
σε ένα μονάχα τόσο δα μικρό..πυγολαμπίδας λες..
φωτάκι αναβοσβηστό..ασήμαντο φλασάκι..
ήταν θυμάμαι..της αγάπης μας γιορτή..
έσκυψες..έκοψες ένα λουλούδι μοναχά...
μαλαματένια κάρφωσες καρφίτσα στα μαλλιά...
το ρόδο το ξεχωριστό απ' το άγγιγμα στα χέρια σου
τα λόγια σου..σε ποίημα κρυμμένο φυλαχτό...

 '' λάμπα νυκτός'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 

...........................................................................................................

'' Σατυρικόν''................

Εξύπνησα πρωί -πρωί
ήπια βαρύ και σκέτο τον καφέ
μίλησα με τη Λέτα
και πηγα τουαλέτα..
Κι έπειτα ..εδώ στου πρωινού την ώρα
έφαγα μιαν οπώρα..καθώς
έμπλεξε η νύχτα τη φτελιά με την τριανταφυλλιά
και μοιάζαν μες στο βράδυ με αχτένιστα μαλλιά
έφτιαξα και μια μπούκλα..
και πάνω που έπαιρνα στροφή..
κτυπούσε η κόκκινη κλωστή
χαράς μου ευαγγέλια και..λύθηκα στα γέλια.

nikos Davios 27/1/2018
.......................................................................................................................................................................................

23 Φεβρουαρίου 2018

''με φόρα και πολύ εφέ''............nikos Davios




Με φόρα και πολύ εφέ
επαναστάτες του φραπέ
εβγήκανε στo τζάμι
και είπανε πως είναι δυνατόν
η ώρα των ξερών σκατών
να πάει χαράμι
Και θυμηθήκανε που λες    
όλοι του κόσμου τις φυλές
τον Μαρξ τον Ένγκελς
εκείνο τον παλιό καιρό
που είχε ένα λόγο καθαρό
Μα ήρθαν άλλες μέρες
που λόγο έχουν οι λειψοί και οι χολέρες  
Μέσα σε αυτό το συρφετό
Το καμηλό μου το παλτό φορώ και πάω  
με βήμα ίσιο περπατώ
το προσπερνάω το ''σκατό''
και πάω να βρω αυτούς που αγαπάω
και στο γαλάζιο θα λουστώ στην Πάρο
Αααα..τα κουπόνια που πουλας 
συγγνώμη λίγδη δεν θα πάρω................ 

nikos Davios  22/2/2018
.................................................................................................................................   

21 Φεβρουαρίου 2018

'' στιγμές''..........Σοφία Θεοδοσιάδη.

Δε θέλω να ξυπνήσω ένα πρωινό
και να κοιτώ τα κουφωμένα χέρια μου..
σε κείνα..τις ρυτίδες και τις φλέβες να κοιτάζω μοναχά..
να 'χουν γλιστρήσει από ανάμεσα ομορφιές..να γίνω 
μια παρατρεχάμενη που χάσκει σε διαδρόμους..
αγάπη ζητιανεύοντας από περαστικούς..
φορώντας το καλό μου το ''φουστάνι''..
το χρόνο που ξεγλίστρησε απ' τα δάχτυλα..
να ψάχνω σε ανήλιαγα κοτέτσια...
θέλω να σηκωθώ ένα πρωινό να τα χαϊδέψω απαλά..
να ψάξω και να βρω ανασεμιές..των γιασεμιών..
τις μυρωδιές  της μέντας των φιλιών σου 
να ξαναμυριστώ..ρυτίδες που αρωματίσανε..
αλησμόνητες..περαστικές..τραγουδιστές στιγμές μου..
που ακόμα έχουν ζωντανή λαλιά
στα βαθουλώματα που χάραξε βαθιά ο απόηχος
ο εκσκαφέας της ζωής μου..στα χέρια τα ακριβά μου..
τολμώντας..αψηφώντας και αδράττοντας..
το δροσερό νερό που κοίτονταν στις φλέβες ..
τις υπόγειες τις ζεστές..του βάθους
 στα λαγούμια της ζωής... 
μέσα απ' τα σκαμμένα χέρια μου..τα δουλεμένα χέρια..
να αναστατώνονται οι αισθήσεις μου.. 
στη θύμηση σαν κάδρο ανεξίτηλο..σαν φόντο μιας ζωής..
Ήμουν μικρή και πίστευα πως σαν θα μεγαλώσω
όλα τα νήματα θα τα κινώ μονάχη μου...
όλα τα νήματα εκείνα τα αόρατα..μα και τα ορατά..
μονάχη μου θα πλέκω..κι έτσι απλά..
θα υφαίνω τα υφάδια της ζωής μου...
κι ύστερα εστάθηκε μπροστά μου η κυρά- ζωή..
και μου ψιθύρισε στ' αυτί..πως άρχοντας 
δεν είμαι των απάντων των συμβάντων..
εκύλησε ποτάμια μπρος τα πόδια μου μπροστά..
έφερε φίλους..πρόσωπα..ανθρώπους αναπάντεχα..
που άλλοτε εμείνανε παντοτινά..σιμά
 και στην καρδιά μου..
κι άλλοτε επεράσανε στα βιαστικά..
σκορπίσανε χαμόγελα..στιγμές μου δυνατές..
καθώς η ευγένεια και η ανθρωπιά εκρύβονταν συχνά..
λουλούδια εξεφυτρώνανε στον κήπο μου..αληθινά
ευγενικά..που μου προσφέρανε λουλούδια της καρδιάς..
ρομαντικά τοπία..ζωγραφιές..όχι σε βρώμικα κανάλια
που τα πουλούσανε φτηνά..και για ρομαντικά..
μα σε καθάριες παραλίες..γαλανά ως καθρεφτίζαν τα νερά ..
φρέσκα..και δροσερά..τα χαϊδευε ο μπάτης κάθε δείλι..
σαν μίγμα μιας ψυχής..οι φίλοι μου οι λιγοστοί...
οι ανθρώποι μου..ό,τι εμοίρασα και επήρα..
στιγμές..πολύτιμες..στα χέρια ζωγραφιές...
θέλω τα χρώματα να ζωντανεύω μες στα πρωινά..
τα ''δαχτυλίδια'' μου πολύτιμα..καράτια διαμαντιών..
τα χέρια μου..να κραίνουνε..κι εγώ να απαντώ.............

'' στιγμές '' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░

............................................................................................................

19 Φεβρουαρίου 2018

''heart - αετός'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Άνοιξα το ερμάρι το παλιό..
βρήκα ανάκατα απ' τα φυλαγμένα της ψυχής
τις σκόρπιες κόλλες μου τις κατακόκκινες
''γκοφρέ''..απ' της καρδιάς τα θέλω..
έκοψα..κόλλησα εζωγράφισα τις πεθυμιές..
να φτιάξω ένα χαρταετό..στους πόθους της παρόμοιο..
ανούσια τα σχήματα..φτηνά εκρέμονταν τα κρόσσια 
χαρταετών..που επουλάγανε οι ''μικροπωλητές''
 στις λεωφόρους..στα στενά..στα βρώμικα δρομάκια..
κι έπειτα τον αμόλησα και ανέβαινα..ανέβαινα..
πέρασα πόλεις και χωριά..
πέταξα πάνω από τις καμινάδες..
ανέβαινα μαζί με τον καπνό..
γινόμουνα κορμός του γκρίζου άϋλου
και εχανόμουνα μαζί με τα πουλιά..
όσο να αντέχει το σχοινί..που έδεσε η καρδιά μου..
να χαιρετήσει τα βουνά..θάλασσες να πετάξει..
να ξεκολλήσει από τη Γης..
βαρύτητα ..μαγνήτες να αγνοήσει..
μαγνήτες της καθήλωσης..τους νόμους ν' ανατρέψει..
κρόσσια άπειρα εκρέμασα πα στο σκοινί..
τα ζύγια να κρατούν γερά..μην καταγής και τσακιστεί..
ο χάρτινος..ευάλωτος αητός μου..
που αυτόχειρα εποίησα στο υπόγειο της ψυχής..
τα όνειρα πετάγματος ..ατσάκιστα να μείνουν..
λένε πως θα 'ρθει ανεμόβροχο..σύννεφα μαζευτήκαν..
σκιάζομαι..κρύβω την καλούμπα..το σχοινί..
 μη τύχει και μουσκέψει..σωριαστεί..
λεπτές.. ευαίσθητες οι κόλλες μου..
τρέμω μην αναλοιώσουνε..ο αγέρας θα τις σκίσει..
πόσο πολύ ονειρεύτηκα ..ονειρεύομουν από μικρή..
μια μέρα πάντα να 'ναι ηλιόλουστη..
η Καθαρή Δευτέρα..να βγω..να μη φοβούμαι πια..
ένα παιχνίδισμα..μια ξεσινερισιά..
να κάμω με τον ήλιο..να τον φτάσω...
ανάκατες οι ευχές της μάνας μου..αμόλα και καλούμπα..
ανάκατες κι οι πεθυμιές..για εσένανε..
να εγίνοσουν η καλούμπα η γερή..
κι εγώ στοιχειό ανάλαφρο..που ύψη αψηφούσε..
άμποτε..θα ευοδωθούν..απάνω από τα κυπαρίσσια μας..
θα φτάσουνε στο μπόι του Θεού..?

''heart - αετός''-  Σοφία Θεοδοσιάδη
...........................................................................................................


 ...........................................................................................................

16 Φεβρουαρίου 2018

''να ένας μασκαράς''.......nikos Davios.





Μου είπαν πως ήρθε το καρναβάλι..
και όλοι θα βγούμε στους δρόμους..
Και εγώ νόμιζα πως μίλησε η Κυβέρνηση πάλι
για σκάνδαλα και νόμους
Φόρεσα που λέτε ένα μαντίλι στη μούρη
και μακριά αυτιά σαν γαιδούρι 
Τι ντύθηκα με ρώτησε ο γείτονας
και απάντησα Ρουβίκωνας....
Μα αλήθεια τώρα....
Βγήκα χωρίς μάσκα στο δρόμο ο φουκαράς
και  οι βολεμένοι  φώναζαν να ένας μασκαράς.............. 

nikos Davios 16/2/2018.
..................................................................................................................................


    .......................................................................................................................................................................................

''μιας κολομπίνας διαδρομή'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.


Eίπαν πως είσαι κόρη μορφονιά
 μα από φτωχή και ταπεινή γενιά.
σου δώσαν όνομα από παλιά..
άλλοι σε ντύσαν ''παρακατιανή''..
κι άλλοι σε ονομάσανε ωραία Κολομπίνα..
Είπαν πως είσαι ''υπηρέτρια'' παντός καιρού
στα κακοτράχαλα εργασιακά τους τα λημέρια..
πως είσαι λατρεμένη αρραβωνιστικιά..
του ατίθασου Αρλεκίνου..
Κι εσύ εβάλθηκες να υπηρετείς..να προσπαθείς..
να τον στηρίζεις σθεναρά το ρόλο σου..
στην ποίηση..στην τέχνη..στην καθημερινότητα..
''υπηρέτρια'' αφεντάδων να μη νιώθεις..
κι έτσι σε μιας ημέρας μοναχά τη φορεσιά..
εντύθηκες το όνειρο 
σαν Κολομπίνα επαρασύρθηκες..
στους άγνωρους τους δρόμους σου..
παρέα με τον Αρλεκίνο σου...
καινούριες πολιτείες για να ψάξεις..
δε θάναι κοντινή η διαδρομή..χιλιόμετρα 
σκληρά και με βροχή..κατακλυσμούς..
σε μιας παρέλασης ζωής..
με βήματα γοργά θε να κληθείς..
στο τέλος της διαδρομής..το νήμα για να κόψεις..
ανήσυχος ο Αρλεκίνος σου..
ονειροπόλα εσύ..τα βραδια σου τα σκοτεινά..
βράδια φυγής..μιας μετανάστευσης..
της εσωτερικής σου μετανάστευσης..
μιας διεκδίκησης στο όνειρο..μιας αλλαγής ζωής..
μιας αποτίναξης των αφεντάδων σου
στο πλήθος το πολύβουο αύριο θα χαθείς..
θα τρέξεις τα χιλιόμετρα της Καρναβαλικής τους
 της παρέλασης..θα τρέξεις..να προκάνεις..
μήπως και φτάσεις ως το τέρμα της..
να κάψεις τον ''Καρνάβαλο'' μην τύχει και σωθείς..
Ήσουνα..επαρέμεινες..μια Κολομπίνα ταπεινή..
μα δυνατή..ευαίσθητη..μαχητική..
μια υπηρέτρια του χρέους..
κρύψε το δάκρυ σου με μπόλικη μπογιά..
σκάσε κι ένα χαμόγελο 
κλείσε το μάτι στον καθρέφτη σου..
και μες στο πλήθος και στις μουσικές..
εκείνες τις αποκριάτικες..
χόρεψε πάλι και εφέτος αγκαλιά..
το όνειρο χρωμάτισε..στο κάδρο της ημέρας...

''μιας κολομπίνας διαδρομή'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...........................................................................................................

14 Φεβρουαρίου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 12 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ


Και αν σου πω ότι τα βράδια σε τοποθετώ 

στην φωτογραφία εκείνη της εποχής
 της αλητείας..τι θα πεις.. 
Και αν σου πω πως κουράστηκαν τα πόδια μας 
ανεβοκατεβαίνοντας τα σκαλιά της Mονμάρτης
μην πεις τον τρελλό..
Και αν σου πω ότι τα βράδια ανάβω και πάλι
τα φώτα του καφεθεάτρου
και τραγουδω μόνο για εσένα μην γελάσεις ..
κοίταμε μόνο μες στα μάτια

nikos Davios 14/2/2018

προς εμένα...

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░



...............................................................................................................

''ο έρωτας στην άνθηση της φύσης'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.



Robert Doisneau Posters
Ο έρωτας..παλιά και σήμερα.. 
το ιδανικό συναίσθημα..που μας απογειώνει 
από της γης.. στου ουρανού της ευτυχίας
τα μονοπάτια σεργιάνι μας πηγαίνει..
πόσο πολλά αλλάξανε για τη γιορτή του από παλιά..
αν και ο έρωτας το ξέρουμε δεν είν' γιορτή 
της μιας ημέρας μόνο..ο λιγοστός  ο χρόνος μας..
η επιθυμία για καριέρα και η ανάγκη για δουλειά
 έγινε τροχοπέδη για τον έρωτα και το κυνήγι του..
κι έτσι τρυπώσανε στις κοινωνίες μας..
ξενόφερτες συνήθειες..παγκόσμιες και ανούσιες ημέρες..
Πως να γιορτάσεις μάτια μου ετούτο το συναίσθημα 
με ένα σοκολατάκι ? Χορταίνει η ψυχή με τα γλυκά..
γεμίζει ο νους και η καρδιά μονάχα με δυο άνθια ?
Προβλήματα..προβλήματα πολλά αντιμετωπίζει 
 και ο έρωτας τον 21ο αιώνα..
Ξεχάσαμε..ναι..ξεχάσαμε τον τρόπο να ερωτευόμαστε θαρρείς..
Παλιά..τότε που όλα ήτανε απλά..και η εμπορευματοποίηση του έρωτα δεν είχε εισβάλλει στη ζωή μας..μες στην παλιά Αθήνα μας:

 Τα ζευγαράκια των ερωτευμένων τραγουδούσαν:

Δρέψατε πάλιν ερασταί
ευδαίμονες ναρκίσσους
Εις του Μαΐου τους φαιδρούς
κ' ευώδεις παραδείσους


Η εικόνα των Αθηναίων να επιστρέφουν το βράδυ στα σπίτια τους, πρέπει να ήταν ιδιαίτερα γραφική. Στην Πατησίων είχαν ανάψει «ρετσίνες» σε αραιά διαστήματα, σα λαμπαδηφορία. Τα κάρα πήγαιναν αργά, στολισμένα με λουλούδια. Λουλούδια και στα κεφάλια των αλόγων. Οι άνδρες μισομεθυσμένοι, οι γυναίκες χαχανητά και τραγούδια...Στην άνθηση της φύσης..στην αναγέννησή της γιορταζόταν και ο έρωτας..κι όχι καταμεσίς του Χειμώνα μες στα χιόνια και την παγωνιά..


''ο έρωτας στην άνθηση της φύσης'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
( ευχαριστώ Νικόλα για την αναφορά στη μέρα των ερωτευμένων που γιορταζότανε το Μάη)
 ................................................................................................

..άστο το χεράκι σου να σου το κρατώ........
στα εύκολα..στα δύσκολα..μαζί....
μίλησαν τα βλέμματα..ο έρωτας ξεχύθηκε..
σκόρπισε άρωμα ακριβό...
μην λησμονείς..κράτα το χέρι το λατρευτό....
έπεσε έρωτας.....αφέσου στις νότες του...
η φίλη σας Σοφία............


.................................................................................................

''στο περβάζι της καρδιάς μου'''.................






Κι εγώ.............
ένα μονάχα πρωινό ήταν αρκετό...
ένα μονάχα δείλι..τη μυρωδιά του γιασεμιού..
τη μυρωδιά που ταχυδρόμησες ..μέσα σ' ένα τραγούδι..
να τη μυρίσω δυνατά...και να την ονομάσω..
Έρωτα την ονόμασα...δεν ήτανε οι άγιοι που τη ραντίσανε
ετούτη την αγάπη..
ήταν ο ''άγιος'' Έρωτας μονάχος του..
που εξεκίνησε από μακριά..έκανε δρόμο μακρινό..
κι εστάθη στο περβάζι της καρδιάς μου..

''στο περβάζι της καρδιάς μου'''- Σοφία Θεοδοσιάδη
.................................................................................................................................


αφεθείτε..στη μια..στη δική σας..τη μοναδική...
μια ιστορία αγάπης ξεχωριστής...της καρδιάς το γιατρικό..............
μεθύστε από τη μουσική της.................
ζαλιστείτε από το άρωμά της.................
η φίλη σας Σοφία.........................

.......................................................................................................................................................................................