23 Νοεμβρίου 2017

''ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ''- ( ΧΑΡΤΟΔΕΤΟ)

Henry Mosier - The spirit of rainbow.

Παππού αγαπημένε, πόσος καιρός πέρασε 
από τη νύχτα εκείνη που κοιμήθηκα στο Τολέδο κι οσμίστηκες πως έφτασε ένας Κρητικός στη γειτονιά σου 
και σηκώθηκες από το μνήμα σου, γίνηκες όνειρο κι ήρθες και με βρήκες;
 Μια αστραπή; Τρεις αιώνες; 
Ποιος μπορεί στον αέρα της αγάπης 
να ξεχωρίσει την αστραπή από την αιωνιότητα; 
Πέρασε από τότε μια ζωή· 
όλη μου τη ζωή ήμουν ένα δοξάρι σε ανήλεα, αχόρταγα χέρια·
πόσες φορές τ' αόρατα χέρια τέντωσαν,
 παρατέντωσαν το δοξάρι και το άκουγα να τρίζει να σπάσει!
 Ας σπάσει! φώναζα· με είχες, μαθές, προστάξει, παππού,
 να διαλέξω, διάλεξα. Νίκησα; Νικήθηκα; 
Τούτο μονάχα ξέρω: 
είμαι γεμάτος πληγές και στέκουμαι όρθιος. 
Γεμάτος πληγές, όλες στο στήθος· 
έκαμα ό,τι μπόρεσα, παππού, περισσότερο, 
καθώς μου παράγγειλες, 
απ' ό,τι μπόρεσα, να μη σε ντροπιάσω·


κι έρχουμαι τώρα πια που τέλεψε η μάχη 
να ξαπλώσω δίπλα σου, να γίνω χώμα δίπλα σου, 
να περιμένουμε μαζί κι οι δυο τη Δευτέρα Παρουσία. 
Φιλώ το χέρι σου, φιλώ τον ώμο το δεξό σου, 
φιλώ τον ώμο το ζερβό σου,
 Παππού, καλώς σε βρήκα! 

από  την ''Αναφορά'' στον Γκρέκο''- Νίκος Καζαντζάκης
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░  

σκέψεις μου...............
Ζωγράφος : Χρήστος Μποκόρος
Περνούν τα χρόνια και οι σκέψεις μας αλλάζουνε..
αλίμονο κι αν δεν αλλάζαν δηλαδή..άλλη ανάγνωση οφείλουμε..
βήματα πια σημειωτόν μες στις γραφές..να τις αφουγκραστούμε..
Μέσα σε τούτες τις σελίδες τις πολύτιμες..του δυνατού..
σοφού ετούτου νου..του μεγαθήριου της σκέψης 
και της εμβάθυνσης για τη ζωή..μόνο δέος..περίσκεψη
 και ''δώρα'' αγοράζουμε ..για να 'χουμε αποσκευές στο μακρινό..
και σύντομο ταξίδι μας συνάμα..επάνω στη ζωή..
Αγάπησα από μικρή..μαθήτρια ακόμα..τον λάτρεψα ωσάν διδάσκουσα..
και τώρα κάθομαι και σκέφτομαι..
πως ώρες- ώρες με καθοδηγούν στα ζόρια μου
τα λόγια τούτα τα βαθιά..γραμμένα απ' το μελάνι της ψυχής του..

Είναι ο Νίκος Καζαντζάκης τόσο απλά..ένα φως στο σκοτάδι μας..
ρήσεις όχι για κατανάλωση..μα για εφόδια ζωής...
Κάποιοι έχουν το χάρισμα..τους στέλνεις τάχα ο Θεός..
κεριά να γίνουν αναμμένα για τα μας..στους σκοτεινούς μας δρόμους..?
Απλά και ταπεινά  ευγνωμονώ τον..για το ''φως''.........

η φίλη σας Σοφία...
.............................................................................................................

22 Νοεμβρίου 2017

Ο ΚΙΚΕΡΩΝ για τους Έλληνες : << και φίλοι και γραικύλοι>>

Δεκέμβρης του 60 π.Χ. Ο Κικέρων γράφει από τη Ρώμη επιστολή στον αδελφό του Κόιντο, 
ο οποίος είναι διοικητής στη ρωμαϊκή επαρχία της Μ. Ασίας.


Αγαπητέ μου Κόιντε,

Πολλά και ενδιαφέροντα τα νέα που περιέχει η τελευταία επιστολή σου,
 πολλές, όπως καταλαβαίνω, και οι έγνοιες που συνοδεύουν
 το αξίωμα και τα καθήκοντά σου. Αναρωτιέσαι αν είναι αγαθή τύχη 
ή κατάρα που σου έλαχε να διοικείς Έλληνες.
Θα έλεγα ότι είναι και τα δύο. Ας υποθέσουμε ότι ήσουν διοικητής
 σε κάποια γαλατική, ισπανική ή αφρικανική επαρχία. 
Γνωρίζεις πολύ καλά ότι ο κόσμος στις επαρχίες αυτές είναι απαίδευτος 
και κοινωνικά καθυστερημένος, με μια λέξη «βάρβαρος». 
Τι θα έκανες στην περίπτωση αυτή; Δεν θα προσπαθούσες 
να επιβάλεις μια στοιχειώδη τάξη και να δημιουργήσεις,
 όσο περνούσε από το χέρι σου, τις προϋποθέσεις
 για τη βελτίωση του επιπέδου αυτών των λαών; 
Αυτή θα ήταν, ασφαλώς, η αποστολή σου 
γιατί αυτό επιτάσσουν οι ανθρωπιστικές μας παραδόσεις. 

Οι θεοί ευλογούν τη Ρώμη και της έχουν αναθέσει την αποστολή 
να δαμάσει το τραχύ ήθος των υποτελών της και να τους δώσει 
την ευκαιρία να γευτούν τα αγαθά της πολιτικής οργάνωσης 
και της πνευματικής ζωής στο πλαίσιο μιας πολιτισμένης κοινωνίας.
Σου λέω, βέβαια, πράγματα που γνωρίζεις.

Θα πρέπει να γνωρίζεις το ίδιο καλά ότι ο τόπος
 και ο κόσμος που διοικείς έχει μια πολύ ξεχωριστή ιστορία.
 Ο πολιτισμός, αν μπορώ να το πω έτσι, είναι ελληνική εφεύρεση· 
η παιδεία έχει ελληνικές ρίζες και από τις ρίζες αυτές τραφήκαμε
 κι εμείς σαν έθνος. Δεν θα διστάσω ποτέ να ομολογήσω ότι 
το λαμπρό οικοδόμημα της Ρώμης δεν θα μπορούσε να υψωθεί
 χωρίς τη συμβολή του ελληνικού πολιτισμού· 
και ότι όσα πετύχαμε εμείς οι Ρωμαίοι τα πετύχαμε υιοθετώντας 
την εκπαίδευση, την τέχνη και τις επιστήμες των Ελλήνων. 

Και η εκπολιτιστική αποστολή της Ρώμης είναι κι αυτή
 συνέχεια του ελληνικού φωτός. Γι᾽ αυτούς τους λόγους, 
είμαστε σήμερα ηθικά υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε 
τους Έλληνες με τον σεβασμό που αρμόζει στη μεγάλη τους ιστορία,
 και με την πολιτική μας συμπεριφορά να ξεπληρώσουμε
 κατά κάποιο τρόπο το χρέος μας απέναντί τους.

Έχω αρκετή πολιτική πείρα για να ξέρω, βέβαια,
 ότι ο σχεδιασμός της πολιτικής δράσης δεν μπορεί πάντα
 να καθοδηγείται από ιστορικούς συναισθηματισμούς.
 Και ξέρω καλά ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεις 
στην παρούσα περίοδο υπαγορεύουν μια σθεναρή, 
για να μην πω παραδειγματικά αυστηρή, στάση, 
προκειμένου να τεθούν έγκαιρα υπό τον έλεγχό σου
 οι αντιδράσεις του τοπικού πληθυσμού
 στις πρόσφατες φορολογήσεις.

 Παρ᾽ όλα αυτά, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι υπήκοοί σου 
έχουν μακρά παράδοση πολιτικής σκέψης και πράξης,
 προσπάθησε να συζητήσεις με τους εκπροσώπους τους, 
χωρίς να δίνεις την εντύπωση ότι όλα είναι προαποφασισμένα
 και τίποτε δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Αν μη τι άλλο,
 οι Έλληνες είναι πρόθυμοι να κάνουν συζήτηση και εκτιμούν 
αυτούς που τους δίνουν την ευκαιρία να μιλήσουν.
 Και φυσικά θα το εκτιμήσουν ακόμη περισσότερο 
αν τους φιλοδωρήσεις και με ολίγα ελληνικά. 
Είμαι βέβαιος ότι έχεις μάθει αρκετά για να μπορείς 
να τους κάνεις μια τέτοια φιλοφρόνηση.

 Πιστεύουν -και δεν έχουν και άδικο, εδώ που τα λέμε- 
ότι μιλούν την πιο πλούσια, ωραία και εκφραστική γλώσσα 
του κόσμου· και θα γίνουν πιο δεκτικοί όταν ακούσουν 
τον ρωμαίο διοικητή τους να τους υποδέχεται 
στο κυβερνείο «ελληνιστί». Δεν θα είχες, ασφαλώς, 
παρόμοια προβλήματα και υποχρεώσεις αν είχες να κάνεις
 με Γαλάτες, σκέψου όμως αν θα προτιμούσες να βλέπεις 
από το παράθυρο του κυβερνείου τις καλύβες του Βερκινγκετόριξ 
με φόντο τα βουνά και τις βελανιδιές ή τους ναούς,
 τα θέατρα και τις βιβλιοθήκες της Ιωνίας.

Στη Ρώμη ο καιρός είναι καλός και έχουμε σχετική ησυχία. 
Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό αλλά, αν το χειρότερο σενάριο 
που έχω στο μυαλό μου ισχύει, σίγουρα κάποιος
 στρατηγός ετοιμάζεται να επιτεθεί με «ανήθικους σκοπούς»
 εναντίον της πολύπαθης δημοκρατίας μας. 
Αλλά ας μη μελαγχολήσω περισσότερο για σήμερα.

Να είσαι πάντα καλά.

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 



 Αν υπήρχαν φιλέλληνες στη Ρώμη, 
ο Κικέρων ήταν σίγουρα ένας απ᾽ αυτούς. 
 Ο Κόιντος, πάντως, δεν θεωρούσε την ιστορική θέα
 από το μεγάλο παράθυρο του κυβερνείου αρκετή
 για να ξεχάσει τα μεγάλα προβλήματα που τον έζωναν. 
«Και ελληνικά τους μίλησα», απάντησε, 
«και επί μακρόν συζήτησα με τους εκπροσώπους τους. 
Αλλά αυτοί δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους·
 οι μεν διαβάλλουν τους δε και όλοι μαζί κάνουν 
ό,τι μπορούν για να φανούν αφερέγγυοι και αναξιόπιστοι.
 Δεν είμαι βέβαιος αν μισούν τη ρωμαϊκή διοίκηση
 περισσότερο από ό,τι επιβουλεύονται ο ένας τον άλλον. 
Τι έχεις να πεις επ᾽ αυτού;»



░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 
 Graeculus. («γραικύλος», όπως το ακούμε καμιά φορά και σήμερα).
 Είναι υποκοριστικό και σημαίνει τον «μικρό Έλληνα».
 Η συχνότητα εμφάνισής του αυξάνεται 
στα χρόνια που ακολούθησαν την τελική υποταγή της Ελλάδας στη Ρώμη, το 146 π.Χ.
 Σπάνια δείχνει κάποια συγκαταβατική συμπάθεια·
 συνήθως σημαίνει τον «σύγχρονο Έλληνα της παρακμής» 
πάντα σε αντιδιαστολή προς τους «παλιούς, καλούς Έλληνες».
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 
 
Ο Κικέρων (σε άλλη επιστολή του) διακηρύσσει
 και το παινεύεται που είναι φιλέλληνας·
 απλώς οι γραικύλοι είναι γραικύλοι, 
και ο Κόιντος πρέπει να φυλάγεται από αυτούς.

Πηγήgreek-language

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 

 Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, γνωστός και ως Κικέρων,
 ήταν Ρωμαίος Φιλόσοφος, Πολιτικός, Δικηγόρος,
 Ρήτορας, Ύπατος και συνταγματολόγος. 
Καταγόταν από πλούσια οικογένεια και θεωρείται 
ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες και πεζογράφους.

Πηγή: Βικιπαίδεια.
......................................................................................................................................................................

21 Νοεμβρίου 2017

''ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ''......


Φεγγάρι μου νανούριστην την μόσχο αναθρεμμένη
όνειρο βλέπει και γελά όνειρο και προσμένει.
Να 'ρθει η γιορτή του ερχομού του σμίξιμου η ώρα
με εκείνα τα απρόσμενα τα πλουμιστά τα δώρα
θα' ρθω φεγγάρι μου θα 'ρθω με άρπα στην αυλή σου..
να τραγουδήσω τον ανθό να γειάνω την πληγή σου
και κει ψηλά στου αη- Ηλιά το πρώτο πανηγύρι
θα τον χορέψω τον χορό δεν σου χαλώ χατίρι
μον πες της μέρας απαλά να αγγίξει τα μαλλιά της
για να προλάβω να χωθώ μέσα στην αγκαλιά της
βαθύς λυγμός τα ξένα μου..βαθύς και ο καημός μου
είναι πικρή η πένα μου και ο αναστεναγμός μου
μα εγώ τον ήλιο θα ντυθώ να πάω να  ανταμώσω
βοήθα φεγγάρι να χαρείς και γω θα σ' ασημώσω..
Nikos Davios- 27/10/2015

Ευχαριστώ για την αποκλειστικότητα Νικόλα..!!!!!!!!!!!!
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 

Νανουρίσματα..ποιητικές καταθέσεις ψυχής..
της μάνας στο παιδί..του ερωτευμένου στην αγαπημένη του..
ποιητικά αριστουργήματα..μελωδίες ψυχής...
Απολαύστε τον μοναδικό..ανεπανάληπτο Χρόνη Αηδονίδη!!!
Κανείς δε χάϊδεψε την ψυχή..όσο η φωνή του!!!
η φίλη σας Σοφία.....


......................................................................................................................................................................

20 Νοεμβρίου 2017

Τα παιδιά του Lidice επέστρεψαν σπίτι τους...( αφιερωμένο στα παιδιά απανταχού)


Τα παιδιά του Lidice επέστρεψαν σπίτι τους


Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε 
Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά στη συνέχεια 
μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου
 δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε
 αυτά τα παιδιά.



Τα γεγονότα που οδήγησαν τα παιδιά του Lidice στον θάνατο ήταν αρκετά περίπλοκα.
Καθοριστικό ρόλο πάντως για να παρθεί η απόφαση της δολοφονίας τους ήταν ο θάνατος
 του Reinhard Heydrich, διοικητή του ναζιστικού προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας.

Η Τσεχοσλοβακία καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία τον Απρίλιο του 1939 και η διοίκηση
 του Heydrich που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από καταπίεση, βασανισμούς και δολοφονίες.
Στα τέλη Μαΐου του 1942 ομάδα στρατιωτών αποτελούμενη από Τσέχους και Σλοβάκους 
κατάφερε ένα μεγάλο χτύπημα στους Γερμανούς. Τον ισχυρό τραυματισμό του Heydrich.

Μια εβδομάδα αργότερα στις 4 Ιουνίου του 1942, ο Heydrich πέθανε από σηψαιμία.  Ολόκληρη η 
χώρα πίστευε ότι γνώριζε τι θα επακολουθήσει. Κανένας όμως δεν μπορούσε να προβλέψει την 
φρίκη που τους ετοίμαζαν οι κατακτητές.

Η αρχή έγινε με ολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην Πράγα. Μια τεράστια επιχείρηση 
αναζήτησης των δραστών ακολούθησε χωρίς όμως αποτέλεσμα.
 Την εβδομάδα μεταξύ τον τραυματισμό και τον θάνατο του Heydrich 
157 άνθρωποι είχαν ήδη εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες. 
Τα χειρότερα όμως δεν είχαν έρθει ακόμη…


Μετά την κηδεία του Heydrich στο Βερολίνο, ο Αδόλφος Χίτλερ, διέταξε
 τι θα έπρεπε να γίνει στα χωριά που έκρυβαν τους υπεύθυνους.
 Όλοι οι ενήλικες άνδρες να εκτελούνται και τα γυναικόπαιδα να μεταφέρονται 
σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα παιδιά που είχαν χαρακτήρα 
και χαρακτηριστικά «Αρείου» να υιοθετούνται από Γερμανικές οικογένειες SS 
για να γίνουν καλοί Ναζί. Τα υπόλοιπα να ανατραφούν με 
«άλλους τρόπους». Τέλος, τα χωριά να εξαφανιστούν 
από τους χάρτες, τίποτα να μην μείνει που να δηλώνει 
ότι κάποτε υπήρξαν.

Οι εντολές του άρχισαν να εφαρμόζονται αμέσως. 
Στο χωριό Lidice, που παρά την απουσία αποδείξεων
 ότι είχαν βρει εκεί καταφύγιο οι στρατιώτες 
που ήταν υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Heydrich, 
έγινε η αρχή. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα 
 στην άκρη του χωριούκαι εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε. 
Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου,Horst Böhme
 παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό 
για να τους εκτελέσει όλους, οι ομάδες έγιναν των δέκα.
 Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.


203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. 
Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno.
 Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. 
 Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο όπου εξέπνευσε ο Heydrich, 
για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. 
Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν
 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück 
 όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.

Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź 
όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. 
Όσα δεν είχαν τα χαρακτηριστικά που απαιτούνταν,παρά τις αρχικές διαφωνίες, 
αποφασίστηκε από τον Adolf Eichmann να θανατωθούν.


Εβδομήντα σχεδόν χρόνια πριν, στις 2 Ιουλίου,
τα 82 παιδιά παραδόθηκαν στην Γκεστάπο. 
Από εκεί μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Chelmno 
όπου δηλητηριάστηκαν με αέρια. 
Από τα 105 παιδιά του Lidice, μόνο τα 17 παιδιά 
επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους.


 Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά 
έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι,
 την μητέρα του και τον πατέρα του. 
Ωστόσο, έστω και με αυτόν τον τρόπο, τα αθώα παιδιά 
που έχασαν την ζωή τους εκείνη την ημέρα επέστρεψαν 
και θα κατοικούν για πάντα στο Lidice. 
Τα 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια,
 θα στέκονται εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής.
 Τα παιδιά του Lidice βρίσκονται επιτέλους στο σπίτι τους.



Πηγή: Αντικλείδι , http://antikleidi.com
.....................................................................................................................................................................

''ταξιδευτές ονείρων..παιδικά μας παραθύρια'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη..



Παράθυρα παλιά της μνήμης μας..παράθυρα σιωπής..νοσταλγικά..
ρεμβάσματος..γραψίματος..σχεδίων.. 
ταξιδευτές ονείρων..στο αγνάντιο της ψυχής..
τα παιδικά μας παραθύρια..
ταξιδευτές ονείρων τα μικρά παιδιά...
προκλητική η μέθη των χρωμάτων του..του κόσμου..
που εσυννέφιαζε συχνά..κι αλλοτε ηλιοφορούσε..
έγραφες ώρες ατελείωτες..γράμματα εταχυδρόμαγες..
με τον κονδυλοφόρο του μυαλού σου.. 
κι ας ήξερες πως παραλήπτη τους ήσουνα η ίδια εσύ..
έτσι σαν μια κουβέντα να άνοιγες.. 
με τον ψυχρό..τον άγνωστο το χρόνο σου..
και με τους άλλους γύρω σου..
που έψαχναν κι εκείνοι να χαρούν..
 ένα άγγιγμα..ένα βλέμμα..μια ματιά..
το πουπουλένιο χάδι ενός παιδιού στο όνειρο..
τα 'κανε όλα και έμοιαζαν αγνά και αληθινά..
Μα γρήγορα Θεέ μου που περνούν..
 τα χρόνια αυτά της αθωότητας..
τα χρόνια αυτά της νιότης..
και τώρα στέκεσαι στα γράμματα μπροστά..
και αναλογίζεσαι και σκέφτεσαι..
με πόση ευκολία οι άνθρωποι 
 κάθονται πα στο ψέμμα τους μπροστά..
με πόση δυσκολία δεν τολμούν..
έστω και μια φορά..
να ξεστομίσουνε μια αλήθεια ολόκληρη...
μια αλήθεια ατόφια και ξεγύμνωτη...
με δίχως καρυκεύματα...
με δίχως κέρδος και μ' ανιδιοτέλεια...
μια αλήθεια της καρδιάς..
 Πάλι πηγαίνεις κι έρχεσαι..
κρατάς το παραθύρι σου κλειστό..
μη σου βραχούν τα όνειρα τα παιδικά..
κοιτάζεις την εικόνα σου στο τζάμι του..
το είδωλό σου αναλλοίωτο..στο χρόνο ζωντανό...
σου ψιθυρίζει ένα μυστικό..
κράτα το όνειρο ζεστό..και να το ταξιδεύεις...
Πολέμα τις κακές τις μάγισσες..
μη σταματάς να γράφεις γράμματα..
ξόρκιζε το κακό τους...
Πάλι ξεχάστηκες στο παραθύρι σου..
γέμισε στάλες της βροχής..δεν είσαι πια παιδί..

''ταξιδευτές ονείρων..παραθύρια παιδικά'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░


......................................................................................................................................................................

''ήταν θαρρώ Φθινόπωρο'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.




Οι ανεξέλεγκτες..καμπάνες που ηχήσανε..
στο δυνατό παιχνίδι του μυαλού..
το ταχτοποίησα..έτσι επίστεψα..ενόμισα..το ψέμμα που ξεστόμισα..
στον άμοιρο εαυτό μου..
κι είπα μπορείς..είσαι άτρωτη..μονάχη να πορεύεσαι..ως άλλη Αντιγόνη..
εγέμισα με δύναμη και ελπίδα την ψυχή μου..
πως επιτέλους τώρα πια..
τον έλεγχο στα χέρια μου κρατώ γερά..
της ταχτοποιημένης πια ζωής μου..
Κι ήρθες εσύ ντυμένος Έρωτας..
θύτης και θύμα λες..παραδομένος σε χορό..
τα βήματα δε λάθεψες..νίκησες τα σκοτάδια..
Κι ήρθες εσύ..που χρόνια μέσα μου έπλαθα ...
λιθάρι το λιθάρι..σε ένα οικοδόμημα
που ονειρεύομουν..ανθόχτιστο να φτιάξω..
κομμάτια..έλειπαν ανεκπλήρωτα ..
σε μιας γωνιάς τα υλικά..
που σκέπαζα..αγνοούσα ηθελημένα..
Κι ήρθες εσύ με λόγια απλά ...
μα στην καρδιά σαν τόξα εστοχεύαν..
σκόρπισες όλα  τα διλήμματα..
με τράβηξες με δύναμη...και
σαν ανεμοστρόβιλος με σήκωσες ψηλά...

Δεν ξέρω αν τη ζάλη αυτή εμπόρεσα..
μπορώ να την αντέξω...
μα ένα είναι σίγουρο πως θέλω να πετάξω...
μαζί σου θα το κάνω αυτό το πέταγμα..
 δεν τον φοβάμαι..ακουμπισμένη στα δικά σου τα φτερά..

ας καίει ο ήλιος στα ψηλά..κι αν θέλει ας με κάψει...
δεν με κρατούν τα πόδια μου..επάνω εις τη γη..
Ποιά χέρια εκινήθηκαν και σ' έφεραν μπροστά μου...
είναι οι Μοίρες οι καλές ή Μάγισσες    
που την ψυχή μου διεκδικούν στον Άδη να τη σύρουν..?
΄Οποια κι αν είν' τα χέρια αυτά..πάντα θα τους χρωστάω...
Κανείς ποτέ δεν μπόρεσε..σε τάξη τη ζωή του για να βάλει...
σαν έρωτας μες στην καρδιά φωλιάσει..θρονιαστεί..
αστροπελέκι λες επάνω σε δεντρί..
Βυθίστηκε ο ταχτοποιημένος μου εαυτός..
ούτε που το λογάριαζα..ένα μυαλό πιο δυνατό...

παιχνίδι επιτραπέζιο μου 'στησε να κερδίσει..
Μα η μάχη είναι άνιση..ξεκλείδωσα την πόρτα μου..
παράτολμη φαντάζω μες στα μάτια τους..μα..
οι καμπάνες ακατάπαυστα..χτυπούν και με καλούνε..
η κάθε νια αγάπη κι ο έρωτας..ανάσταση εντός μου..
δίνοντας το βάρος της ψυχής..εσύ να το κρατάς...

'' ήταν θαρρώ Φθινόπωρο''- Σοφία Θεοδοσιάδη.

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░
έρωτας τάχα να 'τανε αυτός..ή 
το άνθισμα των γιασεμιών..
στους κήπους της ψυχής μου?
Τι τρυφεροί οι στίχοι και το βίντεο...
παρασυρθείτε στις εικόνες του τις μαγικές...
στη μελωδία την εξαίσια !!!
η φίλη σας Σοφία...............


......................................................................................................................................................................

το πουλί και το αυγό....

Michail Kudinow «Walking Bird»

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα πουλί που δεν μπορούσε να πετάξει. Περπατούσε όπως τα κοτόπουλα γύρω-γύρω στο χώμα, αν και γνώριζε καλά ότι υπάρχουν πουλιά που μπορούν να πετούν.
Και πως τα έφερε η μοίρα, με μία σειρά συμπτώσεις ν’ ακολουθούν η μία την άλλη και βρέθηκε να κλωσσά στη φωλιά του το αυγό ενός πουλιού που πετούσε.
Σύντομα ο νεοσσός εκκολάφθηκε, έχοντας τη δυνατότητα (κι αυτός) να πετά.
Ρωτούσε το θετό του γονιό: «Πότε θα πετάξω;» και το δεμένο γερά στη γη πουλί του απαντούσε κάθε φορά: «Πρέπει απλά να κάνεις υπομονή και θα πετάξεις, έτσι όπως κάνουν όλα τα πουλιά».
Γιατί δε γνώριζε πως να διδάξει στο μικρό πουλί να πετά. Δε γνώριζε καν πως δεν είχε απλά παρά να του δώσει μια και να το ρίξει απ’ τη φωλιά ώστε ν’ αναγκαστεί να ανοίξει τα φτερά του.
Και κατά ένα παράξενο τρόπο, ούτε ο νεοσσός μπορούσε ν’ αντιληφθεί καθαρά την κατάσταση. Τον μπέρδευε η ευγνωμοσύνη για το πουλί που τον είχε κλωσήσει ως γονιός.


«Δίχως τη δική του βοήθεια, σίγουρα θα είχα παραμείνει στο αυγό», 
επαναλαμβάνε στον εαυτό του.Κι άλλες φορές μονολογούσε:
 «Αν κάποιος κατάφερε να με κλωσήσει, 
σίγουρα θα καταφέρει και να μου δείξει να πετώ. 
Όλα είναι ζήτημα χρόνου ή ίσως ζήτημα δικής μου προσπάθειας
 ή έστω κάποιας ιδιαίτερης σοφίας: ναι αυτό είναι. 
Κάποτε θα έρθει η μέρα και ό,τι με έφερε μέχρι εδώ,
 θα φροντίσει για τη μετάβασή μου στο επόμενο στάδιο.»
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░
Το παραμύθι αυτό εμφανίζεται σε διαφορετικές μορφές στο έργο Awarif Al-maarif 
του 12ου αιώνα (Suhrawardi) και φέρει πολλαπλά μηνύματα.
Λέγεται ότι μπορεί να γίνει κατανοητό διαισθητικά,
αναλόγως του επιπέδου συνείδησης κάθε ακροατή.
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░
Πηγή: Idries Shah (1969) «Tales of the Dervishes Teaching Stories of the Sufi Masters
Over the Past Thousand Years»,E.P. Dutton & Co. Inc., New York, USA
...................................................................................................................................................................

19 Νοεμβρίου 2017

''Πάμε είπες''......Νίκος Καζαντζάκης.

_ Πάμε είπες..
Μια  φλόγα διαπερνάει τις πέτρες, τους ανθρώπους, τους αγγέλους.Αυτή θέλω να ζωγραφίσω,δε θέλω να ζωγραφίσω τη στάχτη.
Τη στιγμή που καίγονται τα πλάσματα του Θεού,τη στιγμή αυτή θέλω να ζωγραφίσω,λίγο προτού γίνουν στάχτη.

 Τυραννάς και σκοτώνεις τα κορμιά για να σώσεις την ψυχή τους.
-Εσύ τη λες ψυχή, εγώ τη λέω φλόγα, μου αποκρίθηκες.
-Εγώ αγαπώ τα κορμιά. Έχει και η σάρκα ένα αντιφέγγισμα ψυχής.
Έχει και η ψυχή ένα χνούδι σάρκας.
Ισορροπούν αρμονικά, ζουν μαζί, εσύ συντρίβεις την άγια ισορροπία.
-Ισορροπία θα πει ακινησία, ακινησία θα πει θάνατος.
-Μα τότε η ζωή είναι ακατάπαυτη άρνηση, αρνιέσαι ό,τι μπόρεσε, ισορροπώντας, ν’ αντισταθεί στη φθορά, το συντρίβεις και ζητάς το αβέβαιο.

-Ζητώ το βέβαιο, σκίζω τις μάσκες, ανασηκώνω τα κρέατα, δε γίνεται, λέω, κάτι αθάνατο υπάρχει κάτω από τα κρέατα, αυτό ζητώ, αυτό θα ζωγραφίσω. 

Όλα τ’ άλλα, μάσκες, κρέατα, ομορφιές, τα χαρίζω στους Τιτσιάνους και Τιντορέτους, με γειά χαρά τους!
-Θες να ξεπεράσεις τον Τιτσιάνο και τον Τιντορέτο; Μην ξεχνάς την κρητικιά μαντινάδα: «Πολλά ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά και θα σου σπάσει ο κλώνος...»
Κούνησες το κεφάλι:

-Όχι, δε θέλω να ξεπεράσω κανένα.
-Είσαι περίσσια περήφανος.
-Όχι, είμαι περίσσια μόνος.
-Ο Θεός τιμωρεί την αλαζονεία και τη μοναξιά, έχε το νου σου, αγαπημένε!
Δεν αποκρίθηκες. Σβάρνισες τη ματιά σου στην υπνωμένη ακόμα πολιτεία, τα πρώτα κοκόρια λάλησαν.
Σηκώθηκες
-Πάμε, είπες, ξημερώνει...

Τότε μονάχα δύο αγαπιούνται τέλεια, όταν ο ένας φωνάζει τον άλλο: ω εγώ μου! 


Από την ''Αναφορά στον Γκρέκο''-του Νίκου Καζαντζάκη
  ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░
.........................................................................................................................................

Αχ..πεταλούδα της φωτιάς.................
για τους ρομαντικούς φίλους μου..
η αθεράπευτα ρομαντική....
η φίλη σας Σοφία..................





......................................................................................................................................................................

18 Νοεμβρίου 2017

''της πεθυμιάς οι βιόλες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.



 Δε σ' έψαχνα αγάπη μου..σε στίχους τους λαθραίους..
στιχάκια γύρευα πολύτιμα..στα φυλλοκάρδια ιχνηλασίες..
την πιο όμορφη την πένα σου να τη βουτάς..
σε ακριβή μελάνη σινική..να μην πονεί τον πάπυρο..
λεπτός..παλιός ευαίσθητος..σκληράδες δεν αντέχει...
να μπαίνεις μες στη στράτα μου..και να με συναντάς..
βιόλες και πασχαλιές..στα χέρια σου τα ακριβά...
μόνο για μένα να κρατείς..να σκύβω..να ''μυρίζουμαι''..
τη μυρωδιά που αφήνουνε τα δάχτυλα..
 στους κλώνους αποτύπωμα..μύρα αλησμόνητα θαρρείς..
της μυστικής μας της αγάπης..
ριγεί η ψυχή..της πεθυμιάς οι βιόλες μας
φυτρώνουνε..σε χώμα που έμεινε νωπό..
νότες παλιές..μουσικές που με περπάτησαν..
αγέρας ταξιδεύει λέξεις μυστικές..γραφτήκανε στα μάτια..
παρηγορητικές στις πληγωμένες τις καρδιές..
 της πεθυμιάς οι βιόλες....

 ''της πεθυμιάς οι βιόλες'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

 ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 

 μύρα αλησμόνητα θαρρείς..
στης μυστικής μας της αγάπης..
στα ραβασάκια της ψυχής 

κρυμμένες μας..της πεθυμιάς οι βιόλες !!!
είναι που με αγάπησες.................... 
μουσικές που με περπάτησαν..................
Σοφία................

.....................................................................................................................................................................

Μαχμούντ Νταρουΐς - ''Να σκέφτεσαι τους άλλους''..








Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.
Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
Όταν τ’ αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.
Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους,τους άλλους
Στον εαυτό σου γύρισε και πες:
«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».
. . . . . . .
( Μαχμούντ Νταρουΐς )
''Να σκέφτεσαι τους άλλους''





 ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░
 Ο Παλαιστίνιος ποιητής και συγγραφέας Μαχμούντ Νταρουίς
  γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1941στηνAl Birva- 
 απεβίωσε 9 Αυγούστου 2008 στο Χιούστον ΗΠΑ. 
Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί 
και έχει τιμηθεί με πολλά διεθνή βραβεία..
όπως Βραβείο ειρήνης Λένιν..βραβείο πρίγκηπα Κλάους..κ.α.
 ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░

.....................................................................................................................................................................