17 Αυγούστου 2017

το ''αποτύπωμα''..στης Αρτοτίνας τα βουνά - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ανηφορίσαμε..σηκώσαμε την ψυχή ψηλά..εκεί ..στης Αρτοτίνας τα ψηλά βουνά..στους όγκους τους αγέρωχους στων χρόνων τη μανία..πετάξαμε μες στις χαράδρες την ασχήμια  και τις μυρωδιές απ' την καμμένη γη..που οι εικόνες των ειδήσεων εφέρνανε στα μάτια μας μπροστά..Τα καταφέραμε..σταθήκαμε ψηλά..εκεί τα περπατήσαμε..σταθήκαμε στα 1600 μέτρα υψόμετρο στα όρη  τα Βαρδούσια..τις Άλπεις της Ελλάδας μας ..τούτης της χώρας της μικρής με τις πανέμορφες βουνοκορφές..πνιγμένη μες στα έλατα.. την ομορφιά φυτέψαμε και τούτο το Δεκαπενταύγουστο.. ένα αποτύπωμα αφήσαμε πλανώμενο..στα ''Νεραϊδάλωνα''..εκεί ..τις νύχτες που οι Νεράϊδες τραγουδούν και στήνουν το χορό..μες στης Σαϊτας το ποτάμι..στα νερά...

Μια φωτογραφία της στιγμής.. το αποτύπωμα..οι πατημασιές μας πάνω στη γραμμή του χώρου και του χρόνου τη ρωγμή..το πέρασμα απ' τις κορυφές τις καταπράσινες..και τις απάτητες.. ορέων τόσο κοντινών..εκεί εις τα Βαρδούσια..ανάβαση.. χρωματισμένης ζωγραφιάς βουνοκορφών..αγέρας χιλιομύριστος ..άρωμα ..συνοθύλευμα ..μίξη χωρίς αντιγραφή...ρίγανης..τσάι του βουνού..κέδρου και έλατου οι μυρωδιές..αγέρας ζωογόνος.. 

Εχάραξε και τούτη η χαραυγή..λαλήσανε τα λιγοστά μες στο σκαρφαλωμένο πα στα έλατα χωριό κοκόρια..επιστροφή ετοιμάζουμε..το γέλιο που έφερε στα χείλη μας εκείνο το τραγούδι το Δημοτικό του γέροντα του αγέρωχου με την στεντόρεια φωνή..του γέροντα του μπάρμα- Αριστείδη..του φύλακα τούτης της βουνοκορφής..θα κάθεται στα χείλη μας..την αγριάδα των καιρών θα πολεμά..ωσάν που ξέρουν οι ακρίτες να το κάμνουν..

Φίλοι καινούριοι..επροστέθηκαν στο υπόγειο  το αφανέρωτο το παζλ..εκείνο της ψυχής..Τα καταφέρανε..μας συγκινήσανε..γεμάτη απ' το Ελληνικό φιλότιμο..που όμοιο στην οικουμένη ίσως δεν θα βρεις..απλόχερα μας επροσφέρανε..αποσκευές στο κατηφόρισμα.. ένα ματσάκι ρίγανη.. ένα ματσάκι τσάι του βουνού..κλαράκι το κλαράκι μαζεμένα..από τα χέρια αγαπημένων φίλων που   εμαζέψανε..εμαζέψαμε μαζί.. μ' ένα τραγούδι καρδιακό χαράς και σιγοτραγουδώντας..Πολύτιμα τα δώρα αυτά..αρωματίσαν τον αγέρα της ψυχής μας..

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

12 Αυγούστου 2017

<< Παναγία και Υπεραγία>>....Φώτης Κόντογλου.

Οι αγράμματοι ποιητές των βουνών, μέσα στα τραγούδια που κάνανε και που δε θα τα φτάξει ποτέ κανένας γραμματιζούμενος,μιλάνε κάθε τόσο για τη θρησκεία μας,για το Χριστό, για την Παναγία, για τους δώδεκα Αποστόλους,για τους αγίους.
Σήμερα γιορτάζουμε την ένδοξη Κοίμηση της Παναγίας.
Σήμερα όλη η Ελλάδα μοσχοβολά από το ευωδέστατο σκήνωμα της Παναγίας, που είναι η μητέρα των ορφανεμένων,η ελπίδα των απελπισμένων,η χαρά των θλιμμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων.Κι απ' άκρη σε άκρη της Ελλάδας, στις πολιτείες ,στα χωριά, στα μοναστήρια και στις σκήτες, απάνω στα δασωμένα βουνά, στα λαγκάδια, στις σπηλιές, στα γαλανά τα κύματα που δροσοαφρίζουνε από τον πελαγίσιον αγέρα, στα νησιά και στα ρημονήσια ,στους κάβους , παντού αντιλαλεί η υμνολογία που ψέλνουνε οι ψαλτάδες ,για την ταπεινή βασίλισσα που κοιμήθηκε.

Το μελτέμι που φυσά το Δεκαπενταύγουστο και δροσίζει τον κόσμο,τα δεντρικά που 'ναι φορτωμένα με λογής λογής πωρικά,τα άγρια ρουμάνια,με τις αντρειωμένες βελανιδιές και με τα έλατα και με τα κέδρα, τα άσπρα σύννεφα που αρμενίζουνε στον γαλανό ουρανό, όλα είναι χαροποιά και μακάρια,όλα είναι ιλαρά από την γλυκύτητα της Παναγίας.Στα πέλαγα ταξιδεύουνε λογής- λογής καράβια και καϊκια πώχουνε γραμμένο απάνω στο μάγουλό τους το γλυκύτατο τ' όνομά της.
Ω! Αληθινά δική μας είναι η Παναγία,δικό μας είναι το Ρόδον το Αμάραντον !!!

<< Παναγία και Υπεραγία>>- Φώτης Κόντογλου - ( απόσπασμα )
Επεξεργασία κειμένου - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

σκέψεις της πίστης μου....

 


Τούτη είναι η δικιά μου Παναγιά..μια ''έννοια'' που στέκεται στο πιο ψηλό το βάθρο..μα παίρνει σάρκα και οστά..γίνεται γήινη και αιωρείται ανάμεσά μας..

Τούτη είναι η δική μου Παναγιά.. γαλακτοτροφούσα..υπεράνω θρησκευτικών και εκκλησιαστικών στενοτήτων ..μεγαλόκαρδη συγχωρούσα..ελπιδοφόρα..παρηγορούσα ..ζεστή αγκαλιά..βλέμμα παγκόσμιο..

Τούτη είναι η δικιά μου Παναγιά..η νόνα μου ..η μάνα μου..η μάνα..η χάρη της ..το αόρατο χέρι της..η αναγκαία επίκληση του νου μας..το σημείο αναφοράς μας..η προστασία της ψυχής μας..

 Μια γιορτή.....για την ''εικόνα''της μάνας του Χριστού...που η αγάπη είναι ....που τη μετατρέπει σε εικόνα παντοτινής στοργής, η αγάπη είναι που την καθιστά απόλυτο σύμβολο της αιώνιας μάνας...χωρίς στολίδια και πλουμίδια..ταπεινά..ευλαβικά.....

 σκέψεις πίστης - η φίλη σας... Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

11 Αυγούστου 2017

πως να ''αντέξω '' μάτια μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ένα τραγούδι μπερδεμένο με της θάλασσας το φλοίσβο αρχινώ.. στην άκρια του βράχου μου..που χρόνια τώρα κάθεται ασάλευτος.. μνήμες ανθρώπων ..τραγουδιών..αιώνες κουβαλάει..Πως να σωπάσω και ν' αντέξω μάτια μου γλυκά την εμορφάδα αυτού του κόσμου..λέει το άσμα το σοφόν..το χιλιοτραγουδισμένο.

Και πως να αντέξω μάτια μου ..πως να ''παρηγορήσω'' και τη μοναξιά τους την περιφερόμενη..τη μη συγκρότηση και των πολλών.. που απ' τα χαράματα θαρρείς..μια σκυταλοδρομία αρχινούν..την τρύπα της ψυχής τους για να κλείσουν..

Και πως να σώσω μάτια μου έμορφα..γλυκά..όλα τα τιμαλφή σου ..που μου χάρισες απλόχερα ζωή..σ' ένα σεντούκι τόσο δα μικρό.. που λεηλατείται καθημερινά..ανηλεώς και υπόγεια και υποδόρεια ..υποσκάπτοντας..και ωσάν τους τυφλοπόντικες εκεί εις τα λαγούμια..την αναταραχή στο στέρεο έδαφος..του νου σου επιχειρούν..στόχος η κάμψη πάντοτε της πεισματώδους δύναμής σου..Πως να αντέξεις δόλια μου καρδιά..τις τόσες πιρουέτες στις σκέψεις που στοχεύουνε τις κατασταλαγμένες ..Γιλέκο αλεξίσφαιρο..φόρμα αδιάβροχη..εξοπλισμός βαρύς ανάγκη επιτακτική..στο πανηγύρι αυτού του κόσμου να αντέξεις..

Είναι πρωί..όμορφη που είναι η απλωσιά της θάλασσας..ο φλοίσβος της ήρθε ως τα πόδια μου και με καλεί..να φύγω με το ''ιστιοφόρο'' μου.. του νου μου τα ολόλευκα πανιά..πέρα μακριά.. καταμεσίς του πέλαγου..τα δίχτυα μου να ρίξω στα βαθιά.. καινούργια πια και ''τιμαλφή''..κοχύλια να συλλέξω...
Κι έτσι θ' αντέξω μάτια μου όμορφα..την ομορφιά και την ασχήμια αυτού του κόσμου..θα μεταλαμπαδεύσω αν μπορώ..για να το καταλάβεις και εσύ.. περαστικέ διαβάτη της ζωής..πως να επιπλέεις στα νερά της δικής σου ύπαρξης και ζωής..και να μην καταδύεσαι στα άπατα και τα βαθιά..μισή ζωή αυτή που ζεις πως είναι..και πως έχεις .. με αγάπη θα σου κρένω...

Κείμενο- Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................

8 Αυγούστου 2017

της ψυχής μου σταλαγμίτες..της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Μες στις ανήλιαγες σπηλιές..στάλα τη στάλα έσταζε ο χρόνος προσπαθώντας..γλυπτό να χτίσει στης ψυχής μου της μικρής..να στάξει ..να κρεμάσει από ψηλά..ονειρεμένους σταλαχτίτες..κι έτσι απλά..χωρίς περίσκεψιν και αργοπορία πολύ..να δει και να φυτρώνουνε στον κήπο της ονειρεμένοι σταλαγμίτες..

Συχνά εδιαλύονταν..δεν επρολάβαιναν..εχάνονταν στη διαδρομή..θαρρείς ήταν οι αγέρηδες..θαρρείς η υγρασία που εζεσταίνονταν και χάλαγε η σύνθεση της μάζας του γλυπτού.. άμορφη μάζα μοναχά εγίνονταν ..μα άλλοτε εγέμιζε από κήπους με λουλούδια πλουμιστά..νούφαρα λίμνης που εμοιάζανε.. πετρώματα πολύτιμα..που καθρεφτίζονταν στη λίμνη της ψυχής μου...

Μέσα απ' τις χαραμάδες της σπηλιάς μου της κλειστής..φωτίζει  βραδιές μου φεγγαροστόλιστες..φωτοσκιάσεις γλυκόχροες..ωσάν το φως γλυκό του λυχναριού..απαλύνουν οι σκληρές γραμμές μου του γλυπτού..που με τόση τέχνη και περίσσιο κόπο ελαξεύτηκε στο πέρασμα του χρόνου...

της ψυχής μου σταλαγμίτες - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

7 Αυγούστου 2017

τα λόγια σου... - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Τα λόγια σου.. εκατόφυλλης τριανταφυλλιάς τριαντάφυλλα φτάνουνε ως τ' αυτιά μου...Και η μυρωδιά  που αρωματίζει την ψυχή..ακριβό..πολύτιμο το άρωμα..το απόσταγμα..τη νιότη σου μια μοιρασιά θαρρείς..στη δύση του ηλίου μου ακουμπάς..Σ' ευχαριστώ για την πολύτιμη τη ''μοιρασιά''..ωωω μεγαλείο της ψυχής μου που εφύτρωσες απρόσμενα..έσκυψες πάλι απ' την αρχή για να μου ψιθυρίσεις..λόγια ξεχασμένα που μαράθηκαν στης προσμονής μου τα παρτέρια..

Μια πεταλούδα αδιάκοπα εντός μου φτερουγίζει..να ησυχάσω δε μ' αφήνει χρόνια τώρα από καιρό..Κύκλους γυρίζει και πετάγματα.. στον κήπο.. που στους δύσκολους καιρούς άνυδρος παραμένει..να φέρει τη δροσιά τολμά..με των φτερών τα χρώματα..με τα άηχα.. μεταξωτά πετάγματα..μια αρμονία στης ψυχής..ένα προσάναμμα στη φλόγα της καρδιάς..στο άσβεστο καντήλι..Ένα ταξίδι εντός μου ξεκινά..με δένει η πεταλούδα η μικρή πα στις χρυσόδετες κλωστές..πα στης ελπίδας της αέναης της νιότης της ψυχής μου...


τα λόγια σου - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

6 Αυγούστου 2017

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος – Γιάννης Ρίτσος - ( αγαπημένο απόσπασμα)

Art: Andrzej Malinowski
Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ’ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου – η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ’ η καρδιά μου).
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.


......................................................................................................................................................................

«Πανσέληνοι Έρωτες» είναι ο τίτλος της εκδήλωσης που είναι αφιερωμένη στην αυγουστιάτικη πανσέληνο και θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 6 Αυγούστου στις 9.30 το βράδυ στο Κάστρο του Ρίου. 

Η συναυλία, που εντάσσεται στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας 2017, έχει σημείο αναφοράς το γυναικείο πατρινό σχήμα «A Companhia Artistica» που έχει προετοιμάσει ένα πρόγραμμα εμπνευσμένο από τα αυγουστιάτικα φεγγάρια και τα πλούσια συναισθήματα που κατακλύζουν τις ανθρώπινες ψυχές. 

Μια βραδιά λουσμένη με το φως του φεγγαριού, το μουσικό σχήμα «A Companhia Artistica» πρόκειται να ταξιδέψει το κοινό σε μελωδικά μονοπάτια, καθώς θα ακουστούν αγαπημένα κομμάτια καταξιωμένων συνθετών και ερμηνευτών όπως: «Caruso», «From Souvenirs to Souvenirs», «Those were the days», «Aranjuez mon amour», «Hijo de la luna», «ll mondo», «H καρδιά πονάει όταν ψηλώνει», «Νύχτα μαγικιά», «Ένας ουρανός μ' αστέρια» και πολλά άλλα...

Το μουσικό σχήμα «A Companhia Artistica» αποτελούν οι:
Σολίστ Σοπράνο: Πόλυ Νικολοπούλου
Πιάνο: Μαρία Νικολοπούλου
Φλάουτο: Μαρία Μεσσάρη
Βιολί: Έφη Κάλλιστρου
Βιολοντσέλλο: Ιωάννα Καζαντζίδη
Ενορχήστρωση - Διασκευή: Δημήτρης Αμπατζής
..............................................................................................................

    4 Αυγούστου 2017

    Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ << Aκριβή μου Σοφία...αφιερωμένο >> Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ

    << Aκριβή μου Σοφία >>
    Ένιωσα και νιώθω την ανάγκη να σου προσφέρω αυτό το ελάχιστο,μικρό δωράκι..ως ελάχιστο αντί- δωρο προς τις μοναδικές στιγμές που ζήσαμε..την ψυχική τε και πνευματική τε προσφορά.. γιατί δεν ξεχνώ και κουβαλώ μέσα μου και την ελάχιστη προσφορά της αγαπημένης...
    Γιατί αυτό το βιβλίο? γιατί η Τερέζα ?
    γιατί ξεκίνησε από τα ίδια ιερά χώματα που κίνησε η γιαγιά σου, που ξεκίνησε η ράτσα σου,η γενιά σου,που ξεκίνησες κι εσύ...της ένδοξης Θράκης..γιατί είναι η γυναίκα σύμβολο,που τόλμησε, τόλμησε  όσα δύσκολα μπορούν ή αποπειρώνται να τολμήσουν οι κοινοί άνθρωποι,γιατί έδωσε,ήξερε να δίνει μέχρι να γίνεται και παρανάλωμα της πυρκαγιάς,γιατί ένιωσε όσο λίγοι,βίωσε, γιατί κατάφερε...γιατί η Τερέζα λοιπόν ?

    γιατί ίσως στη ζωή της διέκρινα μια Σοφία,διέκρινα και σπέρματα και χνάρια της δικής σου ζωής..που σ' ευχαριστώ από καρδιάς για την εμπιστοσύνη σου..για τη ζεστή αγκαλιά σου..για τα σταλάγματα της ψυχής σου..για όλα..που υπήρξες στη ζωή μου..να υπάρχεις πολύτιμή μου...
    από τα Αραχωβίτικα της Αχαϊας..
    Σε φιλώ ..με αγάπη..

    Δημήτρης Πορφύρης....4 /8/ 2017.
    ............................................................................................................. 

    31 Ιουλίου 2017

    βράδια τ' Αυγούστου στον τόπο μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

    Εικόνες ..μυρωδιές..ήχοι που απομακρύνονται..μα πάντα τριγυρίζουν μες στ' αυτιά..των παιδικών μας αναμνήσεων τα πανηγύρια τα Αυγουστιάτικα ..ολοζώντανα θαρρείς χορεύουνε μπροστά μας..Βράδια τ' Αυγούστου..γεμάτα αστέρια ο ουρανός.. και οι καρδιές γεμάτες όνειρα κι ελπίδες..κάτω απ' τις ακακίες με τα στρώματα στο τσιμεντένιο της αυλής το πάτωμα..κορίτσια αγόρια ολάκερης  της γειτονιάς..στη μακρινή πατρίδα μου..τη Θράκη μου.. γεμάτη απ' τους θρύλους της ..τις όμορφες τις παραδόσεις της..όπως και κάθε τόπος άλλωστε στην όμορφη και την πολύπαθη  τη χώρα μου Ελλάδα.. 

    Δίπλα και κολλητά απ' τα πανύψηλα..τα γέρικα τα πεύκα της εκκλησιάς μας του μικρού χωριού..να τραγουδάμε για να διώξουμε τα ξωτικά παραμονή που ανοίγανε οι ουρανοί καθώς έφτανε στο τελείωμα ο Ιούλης..και θα ξημέρωνε ο Αύγουστος..που χίλια ονόματα τον βάφτιζαν οι χωριανοί..ανάλογα με τις σοδειές..τα φρούτα..τα καλούδια..Μεσάνυχτα και τα τζιτζίκια και οι δεκαοχτούρες δε σταμάταγαν εκείνο το λυπητερό τους το τραγούδι..γεμάτα τα πανύψηλα τα πεύκα από φωλιές..και ούτε που τις αγγίζαμε..μας κυνηγούσε η μάνα μας ..γιατί ήταν ιερό έλεγε εκείνο το πουλί..με ανθρώπινη λαλιά..και μας μηνούσε..και μας έλεγε..θλιμμένα κελαηδώντας.. 

    Λόγια που αποτυπώθηκαν  στο παιδικό μου το μυαλό..απ' τον παππού το Γιάννη..ήταν μεγάλος ''παραμυθάς'' της μάνας μου ο πατέρας..κουβάλησε απ΄ την πατρίδα του μπόλικες ιστορίες..λες κι ήτανε χρυσόδετο βιβλίο λαογραφικό..'Είχε έναν τρόπο να σου λέει πράγματα ανείπωτα θαρρείς.. που δεν επιτρεπότανε να λένε σε μικρά παιδιά..Μας έλεγε λοιπόν το μύθο που ήξερε από παλιά για κείνο το ''θλιμμένο'' το πουλί..σε όλου σας γνωστή δεκαοχτούρα.. και μας επονήρευε θαρρείς από μικρά..κι ας μοιάζαμε στα μάτια των πολλών αθώα ξεπεταρούδια..Έλεγε λέει πως: μια δασκάλα έστειλε ένα μικρό κορίτσι από το σχολειό..για να της αγοράσει μεταξωτή κλωστή και πράσινη.. ξεχάστηκε όμως η μικρή και της επήρε άλλο χρώμα.

    Η δασκάλα την ξαναέστειλε μα το κορίτσι πάλι εξέχασε..κι έφερε διαφορετικό. Χολώθηκε η δασκάλα και  της πέρασε θηλιά σφιχτή εκείνη την κλωστή εις το λαιμό της.. Το κοριτσάκι τότε παρακάλεσε τον Θεό να τη μεταμορφώσει..κι ένα πουλί να γένει..Ο Θεός..που πάντα ακούει τις προσευχές των κοριτσιώνε των μικρών..άκουσε την προσευχή του κοριτσιού και του 'κανε τη χάρη.. το μεταμόρφωσε σ' ένα πουλί.. σε μια δεκαοχτούρα..Έτσι λοιπόν δικαιολογείται και η πινελλιά..ωσάν «κορδέλα» που φορεί εις το λαιμό το άτυχο πουλί..

    Σκληρή η δασκάλα της ιστορίας αυτής..σκληρή και η θηλιά του μύθου αυτού..γι’αυτό και από τότε το άτυχο πουλί.. ένα κελάηδημα λυπητερό..ένα τραγούδι που σε παροτρύνει λες..σκέψεις να του φορέσεις  επάνω του..καθώς στην κάθε την περίσταση αρμόζει της ψυχής σου..Ίσως μαζεύτηκαν στον ιδιαίτερο ετούτο τόπο μου τόσα πολλά απ' το είδος τους πουλιά..άπειρες είν' κοπάδια ολόκληρα.. σήμα θαρρείς και είν' κατατεθέν..πολλές δεκαοχτούρες..για να θυμίζουν στους κατοίκους της περιοχής τα βάσανα..τις αγωνίες που περνούν..αφού είναι τόπος που ''φιλοξενεί'' ειδών ειδών και διαφορετικούς  ανθρώπους..και να βρίσκουνε γαλήνη και ηρεμία μόνοι τους..στη σκέψη τους..όταν τους κελαηδούν και τους εκμεταλλεύονται ''πολιτικά αηδόνια''.....

    βράδια τ' Αυγούστου στον τόπο μου - Σοφία Θεοδοσιάδη.
    .............................................................................................................

    30 Ιουλίου 2017

    αίωρες οι σκέψεις στην ακτή..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

    Στην απλωσιά της θάλασσας..που όνειρα ταξιδεύει στα βαθιά.. και άλλοτε τα βουλιάζει..άλλοτε πίσω τα γυρνά και άγκυρα μες στην καρδιά μας ρίχνει..οι σκέψεις μένουν μόνες στην ακτή..καθώς ..εβράδιασε..περάσανε τα χρόνια..πέρασαν κι οι ανθρώποι και σε λεηλατήσαν..σημάδια αφήνοντας και τραύματα..μα και τατουάζ τριαντάφυλλα στο μέρος της καρδιάς σου..Αίωρο το συναίσθημα.. μετέωρο το βήμα του..ποιός να απαντήσει άραγε αν είν' κατάρα η ευχή..το ακατόρθωτο..το ιδανικό..να 'ρθει και να κουμπώσει στην καρδιά..αν είν' ευλογία ή σαράκι το άπιαστο να κυνηγάς..και στα κατάρτια πάντα την ψυχή να 'χεις ανεβασμένη..

    Ευτυχείς θαρρείς οι ανυποψίαστοι..που μιας στιγμής ανόητης.. ασήμαντης..το σφιχταγκάλιασμα στην ευτυχία τους οδηγεί..Το πάλεμα μες στην αλάνα που άρχισες απ' τα μικράτα σου..ακόμα μέσα στην αλάνα της ψυχής..τη φλόγα αναμμμένη την κρατάει.. Στις ανηφόρες πίσω απ' το μικρό σπιτάκι του χωριού..έμαθες φόρα και ανάσες πιο βαθιές να παίρνεις..να ανοίγουν τα πνευμόνια..για να μαθαίνεις για τα ζόρια και τις ανηφόρες της ζωής..όταν σου μήναγε ο παππούς σου..

    Εκεί ψηλά απ' τις κορυφές στους λόφους σου τους ανηφορικούς.. τώρα κοιτάζεις τον ορίζοντα και σκιάζεσαι.. ανεξερεύνητος σου μοιάζει ο κόσμος πίσω απ' τη γραμμή..πως να προλάβεις να διαβάσεις το βιβλίο της ζωής σε τόσο λίγο χρόνο ? Αχ ! και να ήταν η ζωή να 'ρχόταν δυο φορές..να ανέβω στις ψηλές κι απάτητες που θα αφήσω τις κορφές..να περπατήσω ακρογιάλια μες στα δειλινά.. στις αγκαλιές ..στη ζέστη των φιλιών ..στο άγγιγμα του βλέμματος εκείνου της ψυχής μου....

    Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
    ...............................................................................................................

    28 Ιουλίου 2017

    φύσηξε μελτεμάκι.... - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


     Έχω κρυμμένα φυλαχτά χαμόγελα ζωής..μα τα φυλαχτά είν' να μένουνε κρυφά..κατάσαρκα μες στης καρδιάς τα φύλλα..Η ζωή δεν επωάζεται μες στ' αδειανά καπέλα..το αδειανό τους το καπέλο το τριμμένο.. το παλιό..να το φορώ.. να το σκεπάζομαι..δε μ' ένοιαζε  από καιρό.. τη δυσωδία του δεν άντεχα..το 'χα πετάξει απ' τη ντουλάπα μου.. στα ψεύτικα τα ξέφτια του..όνειρα μέσα στα κουρέλια του και ελπίδες για να κρύβω..άλλα η καρδιά μου λαχταρoύσε..άλλα ονειρεύονταν....

    Να αποθηκεύσω δεν το ονειρεύτηκα ποτές λιμάνια.. που άοσμα στη μνήμη μου εκεί θα κατοικούνε..τη μυρωδιά της  θάλασσας..τη μυρωδιά της αύρας της..καράβια σε λιμάνια να με ταξιδέψουνε.. ταξίδια νια στην ανοιχτή τη θάλασσα εκείνη της ψυχής μου..να φεύγω..να σαλπάρω..σε αμμουδιές χρυσές.. πρωτόγνωρες για να με βγάζουνε..να καίω το κορμί μου..όμορφο που 'ναι να αντέχεις..να κοιτάς..να βλέπεις πάλι.. πως σου κλείνει η ζωή.. απ' την αρχή το μάτι..

     Να τη ρουφήξω τη ζωή..''ληστές'' σαν θα τρυπώσουνε μέσα μου εκεί βαθιά..να μην σηκώνουνε το βάρος της ηλιόλουστης πραμάτειας..πραμάτειας μου που εσυσσώρευα με τα μολύβια του μυαλού και με τις πένες της καρδιάς μου..να την προλάβω την αληθινή ζωή..και στο τετράδιο της ψυχής για να την καταγράψω.. να 'χω τις κρύες νύχτες που θα 'ρθουν..εικόνες κι εμπειρίες δυνατές. .σαν πάπλωμα ζεστό να με σκεπάζουν..Θέλει  φαντασία..τόλμη.. πείσμα..στόχους η ζωή..είν' αδιάκοπη σαν ρόδα που σε λούνα παρκ ζαλιστικά γυρίζει..μη φοβηθείς..την ομορφιά μην αρνηθείς..μου ψιθυρίζει η φωνή από μέσα μου..έχει περίσσια εμορφάδα η ζωή πανάθεμά την................

      φύσηξε μελτεμάκι - Σοφία Θεοδοσιάδη..
    ...............................................................................................................