16 Οκτωβρίου 2017

''μάθε να δίνεις..το όνειρο''- Σοφία Θεοδοσιάδη.


Τι θέλει ένα κορίτσι είκοσι χρονών..που ξεκινάει τη ζωή του? Όνειρα βάζει και φτερά στους ώμους του..πάνω από τη ζωή του να πετάξει..Έτσι ξεκίνησα μια χαραυγή..να αλλάξω ονειρεύτηκα..όχι τον κόσμο ολάκερο..μα τον δικό μου το μικρόκοσμο ..μήπως και τη ζωή την κάνω ομορφότερη..
των γύρω..των παιδιών μου..και προπαντός εκείνων των μικρών παιδιών..των αγαπημένων μαθητών μου και ύστερα και τη δική μου τη ζωή..λουλούδια να γεμίσω..

 Ονειροπόλα κι αθεράπευτα ρομαντική..ένα μονάχα θα σας πω για σήμερα..ήρθε η φίλη η μνήμη μου μου και με επισκέφτηκε..μέσα απ' τα λόγια ενός μαθητή μου αναπάντεχα..μου εψιθύρισε στ' αυτί.. πως έμαθε να κοιτά ψηλά στον ουρανό..εκεί ψηλά στ' αστέρια..απ'  το βιβλίο εκείνο το μικρό που εδανείστηκε.. 
<< ένα παιδί μετράει τ' άστρα >> του μοναδικού μας..του αξιολάτρευτου..του λογοπλάστη μας Λουντέμη..

Τα λόγια του μικρού μου μαθητή..που εστάθηκε μπροστά μου σήμερα φτασμένο παληκάρι..με πήραν απ' το χέρι και με ''περπατήσανε''..εκεί..στον τόπο που ονειρεύτηκα το μικρό μας το σχολειό..με μια βιβλιοθήκη..Είναι φτωχειά από ανέκαθεν η χώρα μου..κι η επαρχία η μικρή φτωχότερη ακόμα..και οι ιθύνοντες για την Παιδεία απρογραμμάτιστοι..ως είθισται να ανεβοκατεβαίνουνε οι υπουργοί ..εκάστοτε..χωρίς κορμό και σχέδιο ..που να στοχεύει στο παιδί..στον άνθρωπο- πολίτη..Εκεί λοιπόν σε μια γωνιά..μια βιβλιοθήκη ονειρεύτηκα σε κάθε μου σχολειό που πέρναγα..μια ανθηρή γωνιά να σχηματίσω..Βρήκα ανθρώπους όμορφους μες στην ψυχή και στο μυαλό..δασκάλες και δασκάλους φωτισμένους.. Βρήκα και δάσκαλους οπισθοδρομικούς και εαυτούληδες..που μοναχά την προβολή τους εσκεφτόταν..Μα εστάθηκα και τυχερή..γιατί συνάντησα το Γιάννη και τη Νάνσυ και τη Μαρία μου..τον έξυπνο Αριστείδη μας..δασκάλους που βαδίζανε μπροστά απ' τη μίζερη εποχή μας..


Έτσι απλά..εσυμφωνήσαμε..και στήσαμε εκείνη τη μικρή..φτωχή  που έμοιαζε εξ αρχής..δανειστική μας τη βιβλιοθήκη..
Από βιβλία στο ξεκίνημα παλιά..μιλήσαμε και στα παιδιά..να φέρουν απ' το σπίτι τους..ό,τι νομίζανε πως ήτανε παλιό και αχρησιμοποίητο.. βγήκαμε και στους ''δρόμους''..Βιβλία ''εζητιανέψαμε'' από τα βιβλιοπωλεία μας της γειτονιάς..και συγκεντρώσαμε ένα αξιόλόγο αριθμό για να αρχίσει η λειτουργία.. Και ναι..όταν πιστεύεις σε ένα όνειρο..συναινούνε και οι ''μοίρες''..Δεχτήκαμε τις δωρεές..που με αγάπη μας  προσφέρθηκαν..γιατί εβρήκαμε συντρόφους ..θιασώτες του ονείρου..

Στο όνειρο που έλεγε..πως θα πετάξουν τα παιδιά σαν τα πουλιά..σε μέρη άγνωστα και ξωτικά..μέσα απ' τα παραδείσια βιβλία..γιατί μιμούνται τα παιδιά..είν' σφουγγαράκια αληθινά..κι αν δουν σελίδες με πουλιά..πετούν κι αυτά μαζί τους..κι αν δούνε ταξιδιώτες και ερευνητές..ταξιδευτές ονειρεύονται να γίνουν..κι αν μέσα από τα παραμύθια οδηγηθούν σε πύργους..μάγους κι ήρωες.. μια αγάπη για την εξερεύνηση φυτεύεται στο βάθος της καρδιάς τους..Δώστε βιβλία στα παιδιά..χαρίστε τους το πέταγμα..το όνειρο!!! Έχουν κρυμμένα ''τάλαντα''..παιδιά..που τους λείπουνε τα τάλαντα τα βιβλία να αγοράσουν..δώστε μια ευκαιρία στο πέταγμα του νου.. βάλτε φτερά στα πόδια τους..ορίζοντες στα μάτια..Είναι μια ευκαιρία επικοινωνίας μαγική..ερέθισμα συζήτησης..διαδικασία ηθοπλαστική..έρχονται τα παιδιά ακόμα πιο κοντά..στο μοίρασμα της γνώσης.....Όμορφο που είναι το μοίρασμα στο όνειρο..όμορφες που είναι οι αναμνήσεις !!!

'' μάθε να δίνεις..το όνειρο'' - Σοφία Θεοδοσιάδη- εκπαιδευτικός
..............................................................................................................

15 Οκτωβρίου 2017

''άδειανές ψυχές'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.




Και τι θαρρείς..μη γελαστείς ..
πως αμπαρώνοντας την πόρτα της ψυχής..
την κλείδωσες και γλίτωσες απ' τα πετάγματά της..
έτσι γελάστηκα κι εγώ..έσκυψα..την άκουσα να μου βροντά..
πως να σκεπάσω τη φωνή της...
Πολλές φορές την άφησα την πόρτα να διαβεί...
στο ξέφωτο..σεργιάνι ελαχταρούσε..
ψυχές συνάντησης επόθησε...
Πλησίασε..ακούμπησε..απαντήθηκε
κι έτσι πετώντας μόνη της στα σκοτεινά..
στο άγνωστο συχνά..
 και τα φτερά της ετσoυρουφλιστήκαν..
Τις άδειες τις ψυχές δεν τις φοβήθηκα..
τύλιξα γάζες προστατευτικές..μη κατορθώσω και τις γιάνω...
Όχι δεν είμαι λυπημένη τώρα πια..
για τα πετάγματα αυτά..ψυχής..
που με γελάσανε πως μοιάζαν..
μιλώ για κείνες κει..
τις αδειανές..ανέλπιδες ψυχές..
μα που αγάπη γέμισαν την ίδια τη δική μου..
που καθώς έχανε..''κερδίζοντας'' επήρε....
Μα..να εκεί στην άκρη των τσαλακωμένων της φτερών..
το τσάκισμα αυτό θα μου  θυμίζει..
πως όσο κι αν επέταξες..όσο κι αν επροσπάθησες..
 ψυχές να ακουμπήσεις..
για ένα είσαι βέβαιος..πως οι ψυχές πολλά ζητούν..
ίσως και τη δική σου να σου κλέψουν....
Κι αν μια φορά μοναδική..μια τόση δα στιγμούλα..
δεν άντεξες..αστόχησες ολάκερη κατάθεση να κάνεις..
σβηστήκανε όλα μια στιγμή..
ήταν που η δική τους η ψυχή..άδεια..
επορεύονταν..ποδοπατώντας..
τι..ελογάριαζε και μεγαλύτερη είχε αξία...
Μιλώ για τις ''κενές''..αγράμματες συναισθηματικά..
αχάριστες ψυχές...

''άδειανές ψυχές''- Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

14 Οκτωβρίου 2017

''ζωή χωρίς αμαρτία είναι ζωή..εν τάφω''.






"Ζωή χωρίς αμαρτία είναι ζωή…εν τάφω. Γιατί η αμαρτία είναι ο μπούσουλας, η μουσούδα της ζωής που ψάχνει να βρει την έκπληξη, την περιπέτεια της χαράς και της αγάπης, κι ύστερα, σαν δεν υπάρξει η αμαρτία, πώς θα υπάρξει η γλυκιά συγχώρεση; Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι να μην κάνεις αμαρτία στη ζωή σου, να μην κοσμήσεις την πλάση με τις κρυφές επιθυμίες και τα μεράκια σου. Δεν υπάρχει αμαρτία, μόνο ύβρις υπάρχει, κι απ’ αυτήν είναι αβάσταχτα φορτωμένη η κάθε μέρα του ανθρώπου"

''το κλειδί είναι κάτω απ' το γεράνι''
( Χρόνης Μίσσιος ) 
...............................................................................................................

( ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω..
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ- ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8)
..............................................................................................................

''ωραίοι Έλληνες''....Χρήστος Μποκόρος..

Ζωγράφος: Χρήστος Μποκόρος
Στη συνέντευξή του στο eirinika ξεχωρίζω τα παρακάτω όμορφα λόγια του :
  • Ένα μάθημα είν’ η ζωή. Επ’ αγαθό ή όχι, εμείς αποφασίζουμε.
  • Έφηβος όμως αρνιόμουνα να εμπιστευτώ το χάρισμα, πίστευα ότι έπρεπε να παλέψω ν’ αλλάξω τον κόσμο.
  • Τί μπορεί δηλαδή να κάνει, σ’ αυτόν τον καιρό της ταχύτητας και της ακατάπαυστης ανανέωσης, η ζωγραφική, που, από τη φύση της, παράγει σταθερές εικόνες και προσδοκά στην αιωνιότητα;
  • καταλαβαίνω τη ζωγραφική σαν ένα φωτεινό παραπέτασμα μπροστά απ’ το χάος, μετέωρη πάντα στο σκοτάδι.
  • Αρπάζω λοιπόν κι εγώ σαν κλέφτης ό,τι με συναρπάζει, απ όπου κι αν προέρχεται το νεύμα. Όλος ο κόσμος χωράει μέσα μας!
  • Η ελια; Μια φωτεινή ομολογία στο πουθενά του σκότους. Αυτό ένιωθα να παιγνιδίζει στη διάφανη σκιά της.
  • Η ελιά Έγινε οικουμενικό σύμβολο ειρήνης και ευζωίας υλικής.....
  • Ζούμε εν κοινωνία, εκεί δημιουργούμε και εκτιθέμεθα.
  •  
  • ......και τη μητέρα μου, που μού’λεγε πως έστιψε ρόδια κι ήταν ο πρώτος χυμός καρπών της γης που γεύτηκα μωρό.
  • Η τέχνη πάντα διαπραγματεύται την αθανασία εν ζωή, μνημειώνει ζωντανή τη μνήμη, την ιστορία, συγκρατεί και συντηρεί ολόφρεσκο το νόημα και την αξία της ομορφιάς, του ιδανικού, του αγαθού.
  •  
  • Χρήστος Μποκόρος.
  • ......................................
  • Ο Χρήστος Μποκόρος είναι Έλληνας ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε το 1956 στο Αγρίνιο, 
  • ζει και εργάζεται στην Αθήνα.)
  • .......................................................................................................
  •  
  • Γοητεύομαι..με συναρπάζει να περιδιαβαίνω μέσα στις ζωές ανθρώπων με τη διαφορετική ματιά..στην τέχνη..στη ζωγραφική..στη μουσική..στην αντοχή και την αντίσταση.. απέναντι στο γκρίζο κάθε εποχής..αυτή τη φλόγα που φυτεύουνε οι ''χαρισματικοί'' οι άνθρωποι..να καίει σιγανά και να μας οδηγεί..σαν το φωτάκι στο σκοτάδι..
  • Έτσι ένιωσα μπροστά στον πίνακα αυτό του κ. Μποκόρου Χρήστου..τα χρώματα τα Ελληνικά στα φύλλα μιας ελιάς..η φλογίτσα μέσα απ' αυτήν την όμορφη ιδέα..που κρατεί από τα βάθη των αιώνων του τόπου αυτού..
  • Σας ευχαριστώ..όλους εσάς..που με τις εικόνες σας..με τις μουσικές σας κρατάτε τη φλογίτσα του πολιτισμού..και την ιδέα αυτή που λέγεται Ελλάς..αναμμένη..
  •  
  • η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη.
  • .......................................................................................................

13 Οκτωβρίου 2017

Σκέψεις και λόγια...Μαρία Πολυδούρη...






«… Ήμουν ένα παιδί άμυαλο, μπορώ να το παραδέχομαι, αλλά και ποιο παιδί δεν είναι άμυαλο; Ένα παιδί είμαι ακόμη! Ένα παιδί που γράφει σε σας, τους άγνωστούς του φίλους, για να τους πει: να μείνετε πάντα παιδιά κι αν είναι δυνατόν άμυαλα παιδιά. Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική που ’ναι ο φονιάς της χαράς και της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, ν’ ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, ν’ αφήσετε να θρονιαστεί στην καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, ν’ αγαπήσετε με πάθος και να καείτε από τη φλόγα της αγάπης σας, να κάνετε τον πόνο, τη χαρά, την κάθε στιγμή τραγούδι…
Με αγάπη
Μαρία Πολυδούρη»


(Απόσπασμα από «Μια Επιστολή» – «Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα…»)

...............................................................................................................

12 Οκτωβρίου 2017

''εδήλωνε θριαμβευτής '' - Σοφία Θεοδοσιάδη


Εδήλωνε..θριαμβευτής..
έτσι θαρρούσε..εγελιόντανε οικτρά..
ο χρόνος ο ''αλήτης''...
Χρόνε ανυπότακτε κρυφτούλι παίζεις με τα με..
μα εγώ δε σε φοβούμαι χρόνια τώρα πια..
στο σκασιαρχείο εθίστηκα από μικρή..
ανυπότακτη περσσότερο από σένανε..
στη σκάω και θυμώνεις..μου αγριεύεις και γελάς..
τη γλώσσα βγάζεις περιπαιχτικά..
μα μες στις χαραμάδες απ' την πόρτα που μου κλειείς..
γίνομαι φως..αόρατη σκιά..
κλέβω ''αχτίνες''..για να ζεσταθώ..
από τον ήλιο μου..τον νικητή..το ''ζωοδότη''..
Στην αλάνα του πανηγυριού μου της ζωής.. 
βρίσκω παιδιά που μοιάζουνε ''αμούστακα''..
κι ας έχουν γκρίζα τη γενειάδα..
Συντρόφια αυτά δικά μου από παλιά κοπή..
της λιποταξίας τα παιδιά..
αρνητές του μίζερου..του εγκλεισμού..
παίζουν μαζί μου το κρυφτό.. κυνηγητό..
μου τραγουδούν κοτσάκια..
γεύονται..απομυζούν..ενέσεις λες και δυναμωτικές..
στην άχαρη στιγμές - στιγμές..
λιμνάζουσα ζωή τους..
Είμαστε ''αλάνια''..μιας λιποταξίας ώριμης..
αλάνια επίγνωσης..σκασιαρχεία δημιουργικά ζητούν..
υφάδια για να πλέξουν στα κορμιά..
Μου μήνυσε ένας φίλος μου απ' τα παλιά..
πως τα αραχνιασμένα τα κορμιά..
οφείλουνε να μένουν στο σκοτάδι..
εκεί να πλέκουν τον ιστό..το σκότος τους ταιριάζει..
μα αλάνι αγώ ατίθασο..εμειδίασα ειρωνικά και σιωπηλά..
εσκέφτηκα εκείνες τις αράχνες του μυαλού του..
που δίχτυ επλέξανε πολύπλοκο..
 κρυώνει μες στον κρύο θάλαμο του νου..
παρέα..συντροφιά.. με τις δικές του ταραντούλες..
τι..τα αλάνια τα αληθινά..
ως τα βαθιά γεράματα δε ζούνε σε θαλάμους...

'' εδήλωνε θριαμβευτής'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

10 Οκτωβρίου 2017

''κρυάδιασε ο καιρός'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.

Κρυάδιασε ο καιρός..τα βράδια κλείνω από νωρίς κουρτίνες και τα στόρια..μ'αρέσει αυτό το χαμηλό..το μαλακό το φως απ' το παλιό φωτιστικό μου..
γίνεται το δωμάτιο αλλιώτικο..έρχονται και με βρίσκουνε οι ''φίλες'' μου..της μέρας μου οι έγνοιες..
Καθόμαστε ανακούρκουδα πα στο κρεβάτι μου..αυτές κι εγώ..
σ' ένα παιχνίδι δύναμης..σαν στρατιωτάκια ενός σκακιού απέναντι..που νικητή γυρεύουν...
ερωτεύτηκα τις στάλες της βροχής..μα όχι τα λασπόνερα που.. κύλαγαν τα βροχερά..του Φθινοπώρου βράδια..
πατρίδα γνώριμη..φιλόξενη..ζεστή..
ήτανε η μικρή..μα ευρύχωρη ψυχή μου...
έκοβα απ' τα κομμάτια της συχνά..
τα μοίραζα αφιλοκερδώς..έμοιαζα ζημιωμένη..μα..
απ' τη ζημία μου αυτή..στις τρύπες και στα τραύματα..
που άφηνε το ''μαχαίρι''..
εφύτρωναν αγριολούλουδα αλλιώτικα..πρωτότυπα..μοναδικά..
αίμα απ' τα τραύματα..σαν χρώμα άλικο..

έβαφε ..με τις τέμπερες απ' το αίμα στις πληγές..
το λουλουδιαστό μου το φουστάνι..
τις μικρογραφίες μιας ολόκληρης ζωής..σε ένα πλάνο μοναχά..
μιας μέρας φορτωμένο...
Έρχονται βραδια..ένα χέρι αόρατο θαρρείς..εκείνο της ψυχής μου..
 πιάνει ζεστά..σφιχτά..με σιγουριά..τα φύλλα της καρδιάς..
σεργιάνι να τα βγάλει..
Ευχαριστώ καθημερινά που πρόλαβα..που έζησα και σήμερα.
.που στάθηκα ορθή στα καθημερινά..στα απλά..μα όχι απλοϊκά..
στην καλοσύνη..στην κακία..
στις γεύσεις τις γλυκές και τις πικρές..στα χρώματα ..που..
το φουστάνι μου..ακόμα μου φορά..

 ''κρυάδιασε ο καιρός'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

<< αυτοβιογραφία του φωτός >> - Γραμματικάκης Γιώργος.

 Με αυτά τα λόγια αρχίζει την αυτοβιογραφία του το αρχέγονο φως, που η ανακάλυψή του το 1965 υπήρξε από τις σημαντικότερες στην ιστορία της κοσμολογίας.Βιβλίο εύληπτο και πολυσήμαντο, η "Αυτοβιογραφία του φωτός" περιγράφει με απλά λόγια την συναρπαστική περιπέτεια της σύγχρονης επιστήμης, και απλώς ζητά από τον αναγνώστη να διαβαστεί "πρώτα με τον νου και, ύστερα ή παράλληλα, με την ψυχή".

Γιώργος Γραμματικάκης.
.............................................................................................................

"Γεννήθηκα πριν από αιώνες αιώνων, σε έναν Χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος, και σε έναν Χρόνο όπου δεν υπήρχε χρόνος. Με ένα περίεργο ωστόσο τρόπο, αισθάνομαι ότι προϋπήρχα της γενέσεώς μου. Κι ενώ από τότε όλα έχουν αλλάξει, εγώ αισθάνομαι ότι τίποτε δεν αλλάζει. Η παρουσία μου μετρά το αιώνιο. Δεν αξίζει άλλωστε να συζητά κανείς για πράγματα -την γένεσή μου και την γένεση του Κόσμου- που προκαλούσαν ανέκαθεν διαμάχες. Αυτό που ενισχύει την αυτοπεποίθησή μου είναι ότι η παρουσία μου έμοιαζε πάντοτε πρωταρχική: στους μύθους ή σε ό,τι ονομάζεται επιστήμη, στα έργα των θνητών αλλά και στις θρησκείες, το φως έπαιζε πάντοτε ρόλο ιδιαίτερο. Κατά καιρούς πολλοί διερωτήθηκαν για την φύση του, και άλλοι πάλι έμειναν απλώς στον θαυμασμό και την αποδοχή... Εγώ λοιπόν, που είμαι το παλαιότερο, το αρχέγονο φως, ήρθε η ώρα να μιλήσω λίγο για τον εαυτό μου".
..............................................................................................................


''με τις σκέψεις μου''....

 Το ''ταξίδι'' μας προς την Ιθάκη των γνώσεων είναι συναρπαστικό.. όσο περισσότερο κατανοούμε το χώρο..το χρόνο..τόσο περισσότερο κατανοούμε τον εαυτό μας..τόσο περισσότερο κατανοούμε την μικρή κουκίδα που αποτελούμε στο σύμπαν..Μια μαγική ..λυρική αφήγηση..καθώς είμαστε όλοι από αστρόσκονη.. ένα παιχνίδι λόγων ..λέξεων..και γνώσεων..σε τούτο το συναρπαστικό ανάγνωσμα του κ. Γραμματικάκη..το διάβασα παλιά..κάπου στο 2007..το ξαναδιάβασα το Καλοκαίρι..απλά δηλώνω ''μαγεμένη''....

η φίλη σας -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

8 Οκτωβρίου 2017

'' το χαμένο Νόμπελ'' - Κώστας Αρκουδέας




Την ημέρα που κηδευόταν ο Νίκος Καζαντζάκης,στις 5 Νοεμβρίου 1957, ο χριστιανός ιεροκήρυκας Αυγουστίνος Καντιώτης έγραψε στο περιοδικό Σπίθα:

<< Ρεζίλια των σκυλιών γίναμε.Η συντέλεια των αιώνων έφτασε.Βόθρος ρέει από τους ακάθαρτους ποταμούς,από τις σελίδες του ανήθικου.Σήμερα η Ελλάς κηδεύει με δημόσιον δαπάνη ποιον,τον υβριστή της Εκκλησίας μας.Φρίκη ,ούτε υπόνομος των Αθηνών δεν θα ανέδιδε τέτοια δυσωδία.Έφτασε η Δευτέρα Παρουσία.Το θλιβερότερο : ο Μητροπολίτης Ευγένιος, παρόλο που ειδοποιήθηκε αυστηρά από την Ιεραρχία,άφησε τον βλάσφημο να μπει μέσα σε χριστιανική εκκλησία και παρέστη στην κηδεία του.Εύγε, Άγιε της Κρήτης Μητροπολίτη Ευγένιε !
 Η Εκκλησία της Κρήτης έδωσε εξετάσεις σήμερα και μηδενίστηκε στη συνείδηση της Ορθοδοξίας.Ντροπή σας, χυδαιολόγοι της πίστης μας !Να πάτε στις χάβρες, να πάτε στα τζαμιά,αλλά να μην πατήσετε τα πόδια σας σε ιερό ναό της Εκκλησίας μας, πρυτάνεις των πανεπιστημίων,λογοτέχνες και πολιτικοί.Αν ζούσαν σήμερα οι Τρεις Ιεράρχες,θα σας είχαν αφορίσει όλους.>>

Αυγουστίνος Καντιώτης
..............................................................................................................



Ενάμισυ χρόνο αργότερα ,στις 16 Μαρτίου 1959, ο νομπελίστας συγγραφέας και στοχαστής Αλμπέρ Καμύ έγραψε στη χήρα του Νίκου Καζαντζάκη:

<< Έτρεφα πάντα μεγάλο θαυμασμό και, αν το επιτρέπετε,ένα είδος στοργής για το έργο του συζύγου σας.Είχα τη χαρά να μπορέσω να εκδηλώσω και δημόσια στην Αθήνα αυτό το θαυμασμό, σε μια εποχή που η επίσημη Ελλάδα έκανε μούτρα στον μεγαλύτερο συγγραφέα της.Ο τρόπος που δέχτηκε το φοιτητικό ακροατήριο τη μαρτυρία του θαυμασμού μου αποτελούσε την πιο ωραία αναγνώριση που μπορούσε να λάβει το έργο και η δράση του συζύγου σας.Ακόμα δεν ξεχνώ πως, τη μέρα που λυπόμουν να δεχτώ μια διάκριση που ο Καζαντζάκης άξιζε εκατό φορές περισσότερο, πήρα από εκείνον το πιο γενναιόδωρο απ' όλα τα τηλεγραφήματα.Λίγο αργότερα κατάλαβα με τρόμο πως το μήνυμα αυτό ήταν γραμμένο λίγες μέρες προτού πεθάνει.Μαζί του χάθηκε ένας από τους τελευταίους μεγάλους καλλιτέχνες.Είμαι από εκείνους που αισθάνονται και θα εξακολουθήσουν να αισθάνονται το κενό που άφησε.>> 

Αλμπέρ Καμύ
...................................... 

από το βιβλίο: Το χαμένο Νόμπελ-του Κώστα Αρκουδέα.
Επεξεργασία κειμένων : Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

7 Οκτωβρίου 2017

'' κυκλάμινον..το φευγαλέον κάλλος '' - Σοφία Θεοδοσιάδη.


Είπαν πως είσαι ''βασιλέας'' του Χεινόπωρου..μα..
εγώ που δεν τους πίστεψα..έσκυψα..
σ' αφουγκράστηκα προσεχτικά..
στα δάση της Πεντέλης..
εργάτης μου εφάνηκες ακούραστος..
αφόβιστος..ανθεχτικός..επίμονος και ταπεινός..
στου βράχου τη σκληράδα επισκέπτης..
Γινόμουνα συλλέκτης των στιγμών..
ήταν που έπαιζαν συχνά..ένα κρυφτούλι
αδιάκοπο τα συναισθήματά μου..
τρέχανε να κρυφτούνε στην ''παλέτα της καρδιάς''..
μην τύχει και τα βρέξει η βροχή..
μην τύχει και μουσκέψει το όνειρο..
και ξαφνικά βρεθώ στο ανήλιαγο και σκοτεινό υπόγειό μου...
Φθινόπωρο υγρό και βροχερό..
Φθινόπωρο ρομαντικό για ''τους'' 
που το τοπίο μάγια κάνει...
κι εγώ..αποζητώντας μια ''πανάκριβη''..
μοναδική μια αίσθηση..
 αίσθηση να 'ναι και να μοιάζει ελευθερίας..
ξεχύθηκα απ' το πρωί..μες στη σιωπή 
την εκκωφαντική εκείνη του βουνού.. 
συλλέκτης Φθινοπωρινού..του φευγαλέου κάλλους..
 Του βράχου τη σκληράδα δε λογάριασες..
στη σιγουριά του μίσχου σου ποντάρησες..
έρχεσαι πάντα το Φθινόπωρο..
Χειμώνες να υποδεχτείς..μαράζια του Καλοκαιριού..απ' την καρδιά να διώξεις..
Μοιάζεις απλό και ταπεινό..μια χαμηλοβλεπούσα νύφη .. 
στο χώμα ρίχνεις πάντοτε την τριανταφυλλί ματιά σου..
Σε είπανε κυκλάμινο..λουλούδι φευγαλέο..
μιας εποχής το μήνυμα του άνθους κουβαλείς..
μήνυμα τόλμης..αρχοντιάς ξεχωριστής..
καρδιόσχημο το φύλλο σου..το άνθος σου..
αμήχανον και άκτιστον το κάλλος μου γεννά..
 φυτρώνεις..κλωστίτσα μεταξένια ευάλωτη..
 η σύνδεση με τη ζωή..και με την ομορφιά της..
κυκλάμινα..τραγούδι γίνατε δοξαστικό..
στα χείλη ποιητάδων..
ωσάν μικρά πουλιά τριανταφυλλί..άσκιαχτα..τολμηρά.. 
ασάλευτα..τ' αγκάθια..τα τρυπήματα αγνοείτε..
αδιάκοπα..κερδίζετε μια ανάσα μες στο χρόνο...

'' κυκλάμινον..το φευγαλέον κάλλος'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...............................................................................................................